بالاخره دو سال از روی کار آمدن احمدی نژاد گذشت. البته هنوز دو سه روزی به روز موعود مانده است، ولی به نظر می رسد همه دوستان به پیشواز رفته اند. ما که حرفی نداریم، چیزی را هم نمی خواهیم اثبات کنیم. بالاخره اگر هم کسی حرفی زده، جلوی شصت میلیون ملت زده، لابد اگر می گویند نزده، حتما نزده است. علی اکبر جوانفکر، مشاور مطبوعاتی احمدی نژاد گفت: « احمدی نژاد، هیچگاه و به هیچکس وعده نداد.» آگاهان گفتند: ولی یک فیلم تبلیغاتی پخش شد و یک مصاحبه انتخاباتی پخش شد و قرار شد درآمد نفت سر سفره های مردم برود و قرار شد مافیای نفتی نابود شود و قرار شد ما چون می توانیم، به قله های علمی جهان برسیم و وعده داده شد که به جای دو درجه آزادی، 360 درجه آزادی داده شود و همه اینها جلوی دوربین تلویزیون وعده داده شد. در همین راستا مشاور مطبوعاتی رئیس جمهور گفت: ولی به نظر من هیچ وعده خاصی داده نشد. در همین راستا، آقای جوادی آملی پس از قضیه هاله نور به ایشان گفت: « شما به جای این حرف ها بهتر است به وعده هایی که به مردم دادید عمل کنید.» حالا ما هیچی، ولی آقای جوادی آملی که لابد متوجه حرف هایش هست. احمدی نژاد دو سال قبل سه روزقبل از انتخابش گفت: « امروز آزادی های مردم محدود شده است، یعنی اقتصاد دست یک عده خاص و بنابراین بقیه مردم چیزی ندارند؛ رسانه ها، زبان ها و بلندگوها در اختیار عده ای خاص است. این چه آزادی است؟ ما باید فرصت بدهیم و مردم باید واقعا بتوانند سر مدیری که بیت المال را تلف می کند، داد بزنند، چرا نباید داد بزنند؟» در همین راستا کسانی که در راستای خواسته های اقتصادی شان داد زده بودند، و تصادفا عده ای از آنان معلم و کارگر و غیره بودند که اکثرشان هم از زندان آزاد شدند، با صدای بلندتر داد زدند: رئیس جمهور خوش تیپ حمایتت می کنیم. حالا این دفعه که گذشت، ما هم به 360 درجه آزادی رسیدیم و روز 20 فروردین هم که قرار بود جشن هسته ای بگیریم، گرفتیم و قرار بود جهان را مدیریت کنیم که داریم می کنیم، لباس هم که قرار بود آزاد باشد و آزاد هست. و راستی، دیگر چه می خواهید؟ بس تان نیست؟ فقط یادتان باشد که دفعه دیگر بازهم فصل انتخابات می رسد، نمی رسد؟

انتخابات و ائتلاف و غیره
آقا! حواس تان به گذشت روزها باشد، این طرف البته احتمال خطر آمریکا هنوز جدی است، آن طرف هم یک دفعه دیدی آمریکایی ها افتادند توی چاله این دله دیوانه های هموطن که می خواهند اپوزیسیون زیر هفتاد سال تشکیل بدهند و بکلی جوانگرایی کنند و شوخی شوخی یک دفعه دیدی همه چیز نابود شد. فعلا اوضاع انتخاباتی در اردوگاه اصلاح طلبان بد نیست، اصولگرایان هم دارند یکی می زنند توی سر خودشان یکی توی سر باهنر. دیروز حداد عادل گفته بود که « اگر مثل انتخابات شوراها نتوانیم وحدت کنیم، امیدی به پیروزی نیست.» آگاهان گفتند: انشاء الله! از طرف دیگر، صفدرحسینی از اردوگاه اصلاح طلبان گفت: « ائتلاف صدای همه است.» محمد سلامتی هم گفت: « مقدمات رسیدن به ائتلاف صددرصدی فراهم است.» آگاهان گفتند: حالا ائتلاف صد درصدی نمی خواهیم بکنید، همین پنجاه درصدی را بکنید، بقیه اش را خودمان از یک جایی جور می کنیم. جهت آمادگی بیشتر به این موارد زیادی توجه کنید:
1) مهم تر از هر چیزی فراهم کردن یک فهرست درست و حسابی از نامزدها برای همه کشور است، نامزدهایی که سرشناس و خوشنام هستند و زیاد درگیر سیاست نیستند، بخصوص از افراد خوشنام فرهنگ و هنر و تکنوکرات ها.
2) به نظرم یک وب سایت اولیه و اصلی برای انتخابات باید درست کنیم که کارش فقط انتشار خبرهای انتخابات باشد و مهم ترین موضوع فعلی اش ایجاد یک لیست ای میل بزرگ، یک فهرست ای میل که هر روز فقط اخبار انتخاباتی را برای گیرندگان ارسال کند.
3) مهم ترین موضوع قانع کردن افراد دوروبر گیرندگان ای میل ها به شرکت در انتخابات و رای دادن به نامزدهای مشترک ائتلاف بزرگ است. این موضوع را باید از همین حالا شروع کنیم. تجربه چند سال گذشته می گوید که مهم ترین آرای از دست رفته، بخاطر سهل انگاری ها و بی دقتی ها و بی مبالاتی های سیاسی است.
4) به نظر من مهم ترین خطری که اپوزیسیون زیر هفتاد سال دارد، این است که روی تحریم انتخابات کار کنند. به نظر من کسانی که به انتخابات اعتقاد دارند، باید جواب تحریم کنندگان را سریع بدهند.
5) یکی از توافق های مهمی که باید بین اپوزیسیون براندازسابق( مبارز فعلی) و نیروهای اصلاح طلب صورت بگیرد، این است که تا حد امکان روی عصب هم نروند، شما کار خودتان را بکنید و مزاحم ماجرای انتخابات نشوید، در هر حال اگر فضا بهتر شود، برای همه بهتر می شود.

سیاست خارجی ما عین دیانت خارجی ماست
گاهی اوقات به نظر می رسد که دولت آقای احمدی نژاد شبیه همان آقای لر بی تربیت است که نه تنها به دیگران رحم نمی کند، بلکه به خودش هم رحم نمی کند و دائم دارد فریاد می زند، بکش، بزن، پاره کن، زود باش! انگار نه انگار که دولت دلش می خواهد که باقی بماند. جهت افزایش دردسرهای صندوق سرخ قبلی که قرار بود به مبلغ دو میلیون دلار با کمک محمود- چاوز راه بیفتد و فعلا مثل صندوق های رای گیری گم شده است، نخست وزیر لیبی که ظاهرا از صندوق بازی ایران خوشش می آید، گفت: « ایران و لیبی صندوقی برای سرمایه گذاری در آفریقا و آمریکای لاتین تشکیل می دهند.» آگاهان پرسیدند: حالا لیبی سوابق چپ دارد و قبل از کشف سیادت قذافی، رفیق آمریکای لاتینی ها بوده، و کشوری آفریقایی است، ما این وسط چه کاره ایم؟ آفریقایی هستیم، جزو آمریکای لاتین هستیم؟ یا آفریقا و آمریکای لاتین در فاصله کمتر از یک میلیون کیلومتری ماست؟ از طرف دیگر برای گسترش روابط و حسن همجواری میان ایران و کویت، دبیر سوم سفارت کویت توسط شش نفر در مقابل نیروهای انتظامی جلوی ساختمان سفارتخانه مورد حمله قرار گرفت و حسابی کتک خورد. سخنگوی وزارت خارجه هم عذرخواهی کرد، ولی فعلا دبیر سوم با هواپیمای اختصاصی رفته است کویت گل بچیند. اما در مقابل این همه رفتارهای دیپلماتیک درست و شایسته که همین حالا به آن نیازمندیم، به دنبال درگیری حماس و فتح، ابوعباس گفت: « لازم نیست ایران به ما درس دموکراسی بدهد.» البته یک هفته قبل فتح اعلام کرده بود که ایران و سوریه می خواهند دولت حماس را تشکیل دهند. محمود عباس هم گفت: « با حماس مذاکره نمی کنیم.» و اسماعیل هنیه را برکنار کرد، آمریکا از این حرکت حمایت کرد. در عوض برای اینکه حماس حسابی تقویت شود، 201 نماینده مجلس از حماس حمایت کردند. مصر هم که قرار بود با ایران روابط بسیار خوبی برقرار کند، شوخی شوخی اعلام کرد که « تهران تهدید کننده مصر و اعراب است.» در عوض یک « یادداشت تفاهم همکاری مشترک ایران و گامبیا امضا شد.» شما فکر می کنید ما و گامبیا با هم چه کاری می توانیم داشته باشیم؟ حالا همه اینها به کنار، روابط ایران و روسیه دقیقه به دقیقه در حال تغییرات استراتژیک است. روسیه که سه روز قبل گفته بود که به هیچ وجه در مورد سوخت نیروگاه بوشهر مذاکره هم نمی کند، دو روز قبل اعلام کرد که کلیه مشکلات با ایران حل شده است. ولی روسیه گفت که به ایران جنگنده نمی دهیم. در مقابل احمدی نژاد اعلام کرد که روابط ایران و روسیه استراتژیک است و دلیلش هم همین است که روسیه به ایران جنگنده نمی دهد و هر روز یک تصمیم در مورد سوخت نیروگاه بوشهر می گیرد. جان مادرتان! کشوری که در شرایط جنگی است و احتیاج دارد که تنش زدائی بکند، چنین سیاست خارجی باید در پیش بگیرد؟

چرا شاهرودی نباید رئیس قوه قضائیه شود؟
در پی اعلام این خبر که قرار بود دیروز صبح یک زن و مرد در تاکستان سنگسار شوند و همین موضوع باعث شد که موضوع سنگسار دوباره به مهم ترین موضوع قضائی کشور تبدیل شود، رئیس قوه قضائیه که برخلاف اینکه هفته ای سه بار از روی دنده چپ پا می شود، دیروز از روی دنده راست پاشد و گفت: « ایران از لحاظ سیاست قضایی از تمام دنیا جلوتر است.» به نظر من این رئیس قوه قضائیه باید مصاحبه های انتقادی آیت الله هاشمی شاهرودی را در مورد قوه قضائیه و وضع زندان در ایران بخواند و حداقل بگوید که ما از 80 درصد جهان جلوتریم، وقتی می گوئیم از همه جهان جلوتریم، آن وقت باید دلایل زیر را به عنوان دلایل متقن و کامل و دقیق در مورد جلوتر بودن سیاست قضائی ایران از تمام جهان، بیاوریم:
اول: در تمام جهان و بخصوص آمریکا و اروپا هزاران روزنامه و مجله در ده سال گذشته توقیف و تعطیل شده است، در حالی که در ایران فقط صدها روزنامه توقیف و تعطیل شده است.
دوم: بنا به گفته آقای هاشمی شاهرودی بسیاری از زندانیان در ایران بی جهت زندانی اند و نباید مجازات زندان برای آنها در نظر گرفته شود. در حالی که در کشورهای دیگر بخصوص بقیه جهان، همه زندانیان بی جهت زندانی اند.
سوم: در ایران تعدادی از زندانیان به اتهام جاسوسی با سروصدا دستگیر می شوند و بی سروصدا آزاد می شوند، در حالی که در تمام جهان جاسوسان را بی سروصدا می گیرند و بی سروصدا مجازات می کنند، و این نشان می دهد که ما از لحاظ سیاست قضایی از بقیه جهان جلوتر هستیم.
البته دلایل دیگری توسط آیت الله هاشمی شاهرودی بارها و بارها به عنوان انتقاد از قوه قضائیه گفته شده است که به نظر من باید این آقای هاشمی شاهرودی با رئیس قوه قضائیه یک ملاقاتی بکنند و در جریان مسائل قضائی قرار بگیرند. راستی این آقای هاشمی شاهرودی چه نسبتی با آن آقای هاشمی شاهرودی دارند؟

البعثت الاسلامیه فی بلاد الافرنجیه
یک مرکز فرهنگی ترکیه اعلام کرد که صادق هدایت و سعدی جزو نویسندگان عرب هستند. من نمی دانم چرا فکر می کنند سعدی عرب است، ولی در مورد هدایت معتقدم احتمالا وقتی می بینند که آثار مارکز و کوندرا و امیل زولا و حتی آثار منتشر نشده پائولو کوئیلو در ایران چاپ می شود، ولی آثار هدایت چاپ نمی شود، لابد معلوم می شود که عرب است که آثارش در ایران چاپ نمی شود، اسم خودش هم که نه کورش است و نه داریوش، فامیلی اش هم که هدایت است، اسم کتابش هم که « البعثت الاسلامیه فی بلاد الافرنجیه» است. حالا شانس آوردیم که احمد شاملو را جزو عرب ها حساب نکردند.

بالاخره دو سال از روی کار آمدن احمدی نژاد گذشت. البته هنوز دو سه روزی به روز موعود مانده است، ولی به نظر می رسد همه دوستان به پیشواز رفته اند. ما که حرفی نداریم، چیزی را هم نمی خواهیم اثبات کنیم. بالاخره اگر هم کسی حرفی زده، جلوی شصت میلیون ملت زده، لابد اگر می گویند نزده، حتما نزده است. علی اکبر جوانفکر، مشاور مطبوعاتی احمدی نژاد گفت: « احمدی نژاد، هیچگاه و به هیچکس وعده نداد.» آگاهان گفتند: ولی یک فیلم تبلیغاتی پخش شد و یک مصاحبه انتخاباتی پخش شد و قرار شد درآمد نفت سر سفره های مردم برود و قرار شد مافیای نفتی نابود شود و قرار شد ما چون می توانیم، به قله های علمی جهان برسیم و وعده داده شد که به جای دو درجه آزادی، 360 درجه آزادی داده شود و همه اینها جلوی دوربین تلویزیون وعده داده شد. در همین راستا مشاور مطبوعاتی رئیس جمهور گفت: ولی به نظر من هیچ وعده خاصی داده نشد. در همین راستا، آقای جوادی آملی پس از قضیه هاله نور به ایشان گفت: « شما به جای این حرف ها بهتر است به وعده هایی که به مردم دادید عمل کنید.» حالا ما هیچی، ولی آقای جوادی آملی که لابد متوجه حرف هایش هست. احمدی نژاد دو سال قبل سه روزقبل از انتخابش گفت: « امروز آزادی های مردم محدود شده است، یعنی اقتصاد دست یک عده خاص و بنابراین بقیه مردم چیزی ندارند؛ رسانه ها، زبان ها و بلندگوها در اختیار عده ای خاص است. این چه آزادی است؟ ما باید فرصت بدهیم و مردم باید واقعا بتوانند سر مدیری که بیت المال را تلف می کند، داد بزنند، چرا نباید داد بزنند؟» در همین راستا کسانی که در راستای خواسته های اقتصادی شان داد زده بودند، و تصادفا عده ای از آنان معلم و کارگر و غیره بودند که اکثرشان هم از زندان آزاد شدند، با صدای بلندتر داد زدند: رئیس جمهور خوش تیپ حمایتت می کنیم. حالا این دفعه که گذشت، ما هم به 360 درجه آزادی رسیدیم و روز 20 فروردین هم که قرار بود جشن هسته ای بگیریم، گرفتیم و قرار بود جهان را مدیریت کنیم که داریم می کنیم، لباس هم که قرار بود آزاد باشد و آزاد هست. و راستی، دیگر چه می خواهید؟ بس تان نیست؟ فقط یادتان باشد که دفعه دیگر بازهم فصل انتخابات می رسد، نمی رسد؟

انتخابات و ائتلاف و غیره
آقا! حواس تان به گذشت روزها باشد، این طرف البته احتمال خطر آمریکا هنوز جدی است، آن طرف هم یک دفعه دیدی آمریکایی ها افتادند توی چاله این دله دیوانه های هموطن که می خواهند اپوزیسیون زیر هفتاد سال تشکیل بدهند و بکلی جوانگرایی کنند و شوخی شوخی یک دفعه دیدی همه چیز نابود شد. فعلا اوضاع انتخاباتی در اردوگاه اصلاح طلبان بد نیست، اصولگرایان هم دارند یکی می زنند توی سر خودشان یکی توی سر باهنر. دیروز حداد عادل گفته بود که « اگر مثل انتخابات شوراها نتوانیم وحدت کنیم، امیدی به پیروزی نیست.» آگاهان گفتند: انشاء الله! از طرف دیگر، صفدرحسینی از اردوگاه اصلاح طلبان گفت: « ائتلاف صدای همه است.» محمد سلامتی هم گفت: « مقدمات رسیدن به ائتلاف صددرصدی فراهم است.» آگاهان گفتند: حالا ائتلاف صد درصدی نمی خواهیم بکنید، همین پنجاه درصدی را بکنید، بقیه اش را خودمان از یک جایی جور می کنیم. جهت آمادگی بیشتر به این موارد زیادی توجه کنید:
1) مهم تر از هر چیزی فراهم کردن یک فهرست درست و حسابی از نامزدها برای همه کشور است، نامزدهایی که سرشناس و خوشنام هستند و زیاد درگیر سیاست نیستند، بخصوص از افراد خوشنام فرهنگ و هنر و تکنوکرات ها.
2) به نظرم یک وب سایت اولیه و اصلی برای انتخابات باید درست کنیم که کارش فقط انتشار خبرهای انتخابات باشد و مهم ترین موضوع فعلی اش ایجاد یک لیست ای میل بزرگ، یک فهرست ای میل که هر روز فقط اخبار انتخاباتی را برای گیرندگان ارسال کند.
3) مهم ترین موضوع قانع کردن افراد دوروبر گیرندگان ای میل ها به شرکت در انتخابات و رای دادن به نامزدهای مشترک ائتلاف بزرگ است. این موضوع را باید از همین حالا شروع کنیم. تجربه چند سال گذشته می گوید که مهم ترین آرای از دست رفته، بخاطر سهل انگاری ها و بی دقتی ها و بی مبالاتی های سیاسی است.
4) به نظر من مهم ترین خطری که اپوزیسیون زیر هفتاد سال دارد، این است که روی تحریم انتخابات کار کنند. به نظر من کسانی که به انتخابات اعتقاد دارند، باید جواب تحریم کنندگان را سریع بدهند.
5) یکی از توافق های مهمی که باید بین اپوزیسیون براندازسابق( مبارز فعلی) و نیروهای اصلاح طلب صورت بگیرد، این است که تا حد امکان روی عصب هم نروند، شما کار خودتان را بکنید و مزاحم ماجرای انتخابات نشوید، در هر حال اگر فضا بهتر شود، برای همه بهتر می شود.

سیاست خارجی ما عین دیانت خارجی ماست
گاهی اوقات به نظر می رسد که دولت آقای احمدی نژاد شبیه همان آقای لر بی تربیت است که نه تنها به دیگران رحم نمی کند، بلکه به خودش هم رحم نمی کند و دائم دارد فریاد می زند، بکش، بزن، پاره کن، زود باش! انگار نه انگار که دولت دلش می خواهد که باقی بماند. جهت افزایش دردسرهای صندوق سرخ قبلی که قرار بود به مبلغ دو میلیون دلار با کمک محمود- چاوز راه بیفتد و فعلا مثل صندوق های رای گیری گم شده است، نخست وزیر لیبی که ظاهرا از صندوق بازی ایران خوشش می آید، گفت: « ایران و لیبی صندوقی برای سرمایه گذاری در آفریقا و آمریکای لاتین تشکیل می دهند.» آگاهان پرسیدند: حالا لیبی سوابق چپ دارد و قبل از کشف سیادت قذافی، رفیق آمریکای لاتینی ها بوده، و کشوری آفریقایی است، ما این وسط چه کاره ایم؟ آفریقایی هستیم، جزو آمریکای لاتین هستیم؟ یا آفریقا و آمریکای لاتین در فاصله کمتر از یک میلیون کیلومتری ماست؟ از طرف دیگر برای گسترش روابط و حسن همجواری میان ایران و کویت، دبیر سوم سفارت کویت توسط شش نفر در مقابل نیروهای انتظامی جلوی ساختمان سفارتخانه مورد حمله قرار گرفت و حسابی کتک خورد. سخنگوی وزارت خارجه هم عذرخواهی کرد، ولی فعلا دبیر سوم با هواپیمای اختصاصی رفته است کویت گل بچیند. اما در مقابل این همه رفتارهای دیپلماتیک درست و شایسته که همین حالا به آن نیازمندیم، به دنبال درگیری حماس و فتح، ابوعباس گفت: « لازم نیست ایران به ما درس دموکراسی بدهد.» البته یک هفته قبل فتح اعلام کرده بود که ایران و سوریه می خواهند دولت حماس را تشکیل دهند. محمود عباس هم گفت: « با حماس مذاکره نمی کنیم.» و اسماعیل هنیه را برکنار کرد، آمریکا از این حرکت حمایت کرد. در عوض برای اینکه حماس حسابی تقویت شود، 201 نماینده مجلس از حماس حمایت کردند. مصر هم که قرار بود با ایران روابط بسیار خوبی برقرار کند، شوخی شوخی اعلام کرد که « تهران تهدید کننده مصر و اعراب است.» در عوض یک « یادداشت تفاهم همکاری مشترک ایران و گامبیا امضا شد.» شما فکر می کنید ما و گامبیا با هم چه کاری می توانیم داشته باشیم؟ حالا همه اینها به کنار، روابط ایران و روسیه دقیقه به دقیقه در حال تغییرات استراتژیک است. روسیه که سه روز قبل گفته بود که به هیچ وجه در مورد سوخت نیروگاه بوشهر مذاکره هم نمی کند، دو روز قبل اعلام کرد که کلیه مشکلات با ایران حل شده است. ولی روسیه گفت که به ایران جنگنده نمی دهیم. در مقابل احمدی نژاد اعلام کرد که روابط ایران و روسیه استراتژیک است و دلیلش هم همین است که روسیه به ایران جنگنده نمی دهد و هر روز یک تصمیم در مورد سوخت نیروگاه بوشهر می گیرد. جان مادرتان! کشوری که در شرایط جنگی است و احتیاج دارد که تنش زدائی بکند، چنین سیاست خارجی باید در پیش بگیرد؟

چرا شاهرودی نباید رئیس قوه قضائیه شود؟
در پی اعلام این خبر که قرار بود دیروز صبح یک زن و مرد در تاکستان سنگسار شوند و همین موضوع باعث شد که موضوع سنگسار دوباره به مهم ترین موضوع قضائی کشور تبدیل شود، رئیس قوه قضائیه که برخلاف اینکه هفته ای سه بار از روی دنده چپ پا می شود، دیروز از روی دنده راست پاشد و گفت: « ایران از لحاظ سیاست قضایی از تمام دنیا جلوتر است.» به نظر من این رئیس قوه قضائیه باید مصاحبه های انتقادی آیت الله هاشمی شاهرودی را در مورد قوه قضائیه و وضع زندان در ایران بخواند و حداقل بگوید که ما از 80 درصد جهان جلوتریم، وقتی می گوئیم از همه جهان جلوتریم، آن وقت باید دلایل زیر را به عنوان دلایل متقن و کامل و دقیق در مورد جلوتر بودن سیاست قضائی ایران از تمام جهان، بیاوریم:
اول: در تمام جهان و بخصوص آمریکا و اروپا هزاران روزنامه و مجله در ده سال گذشته توقیف و تعطیل شده است، در حالی که در ایران فقط صدها روزنامه توقیف و تعطیل شده است.
دوم: بنا به گفته آقای هاشمی شاهرودی بسیاری از زندانیان در ایران بی جهت زندانی اند و نباید مجازات زندان برای آنها در نظر گرفته شود. در حالی که در کشورهای دیگر بخصوص بقیه جهان، همه زندانیان بی جهت زندانی اند.
سوم: در ایران تعدادی از زندانیان به اتهام جاسوسی با سروصدا دستگیر می شوند و بی سروصدا آزاد می شوند، در حالی که در تمام جهان جاسوسان را بی سروصدا می گیرند و بی سروصدا مجازات می کنند، و این نشان می دهد که ما از لحاظ سیاست قضایی از بقیه جهان جلوتر هستیم.
البته دلایل دیگری توسط آیت الله هاشمی شاهرودی بارها و بارها به عنوان انتقاد از قوه قضائیه گفته شده است که به نظر من باید این آقای هاشمی شاهرودی با رئیس قوه قضائیه یک ملاقاتی بکنند و در جریان مسائل قضائی قرار بگیرند. راستی این آقای هاشمی شاهرودی چه نسبتی با آن آقای هاشمی شاهرودی دارند؟

البعثت الاسلامیه فی بلاد الافرنجیه
یک مرکز فرهنگی ترکیه اعلام کرد که صادق هدایت و سعدی جزو نویسندگان عرب هستند. من نمی دانم چرا فکر می کنند سعدی عرب است، ولی در مورد هدایت معتقدم احتمالا وقتی می بینند که آثار مارکز و کوندرا و امیل زولا و حتی آثار منتشر نشده پائولو کوئیلو در ایران چاپ می شود، ولی آثار هدایت چاپ نمی شود، لابد معلوم می شود که عرب است که آثارش در ایران چاپ نمی شود، اسم خودش هم که نه کورش است و نه داریوش، فامیلی اش هم که هدایت است، اسم کتابش هم که « البعثت الاسلامیه فی بلاد الافرنجیه» است. حالا شانس آوردیم که احمد شاملو را جزو عرب ها حساب نکردند.

مازيار رادمنش

غلامعلي حدادعادل سه شنبه شب در نشست هم انديشي نخبگان اصولگرا در آن شركت داشتند، بر ضرورت اتحاد اصولگرايان در انتخابات آينده مجلس تاكيد كرد. حداد عادل با تشريح تفاوت هاي اصولگرايان و اصلاح طلبان، دفاع از اسلام سياسي و مقاومت در برابر جريان غرب گرا و سكولار را مهمترين مشخصه و تكليف اصولگرايان دانست و گفت: "برخي گروه‌ها در سال‌هاي قبل با حمايت مستقيم و صريح آمريكا قصد داشتند در ايران دين را از سياست جدا كرده و جايگاه دين را به فرهنگ شخصي افراد تنزل دهند". حداد عادل گفت: "براي ادامه روند موفقيت اصولگرايان و گام‌هاي آينده، وحدت مهمترين نقش را ايفا مي‌كند و در صورت عدم وحدت، آينده مناسبي را پيش رو نخواهيم داشت." رئيس مجلس به نتايج انتخابات سومين دوره شوراي شهر در تهران اشاره کرد و گفت: "در اين انتخابات تلاش‌هاي زيادي براي وحدت انجام شد، اما به هر دليلي نتوانستيم و در نتيجه انتخابات خطر عدم موافقيت را احساس كرديم." حداد عادلتاکيد کرد: "بايد قلمرو‌هاي جديدي به اصولگرايي بفزائيم و اين امر با بكار گرفتن انديشه و زبان متفاوت امكان پذير است. اما در نهايت اين همكاري بايد به كثرت آراي مردمي و نه كثرت كانديداهاي انتخاباتي ختم شود."

غلامعلي حداد عادل کيست؟

غلامعلي حداد عادل در سال 1324 هجري خورشيدي در تهران بدنيا آمد. نام پدرش رضا بود و شغل آزاد داشت. وي در سال 1342 وارد دانشگاه تهران شد تا در رشته فيزيک درس بخواند. وي ليسانس خودش را در رشته فيزيک در سال 1345 گرفت و در همان سال براي ادامه تحصيل در همان رشته به دانشگاه شيراز رفت و در سال 1347 فوق ليسانس فيزيک را از بخش فيزيک دانشگاه شيراز گرفت. به نظر مي رسيد که حداد عادل که تازه 23 ساله بود، نيازهاي روحي خود را در بخش فيزيک دانشگاه برطرف نکرده است، به همين دليل نخست در سال 1348 وارد تحصيل رشته علوم اجتماعي دانشگاه تهران شد، اما يک سال بعد اين رشته را رها کرد و دوره فوق ليسانس فلسفه را در دانشگاه تهران از سال 1349 آغاز کرد و موفق شد که دوره دکتري فلسفه خودش را هم در همان دانشگاه تهران در سال 1354 به پايان برساند. در اين زمان وي تازه سي ساله بود.

فعاليت هاي پيش از انقلاب

حداد عادل از سال 1347 از سن 23 سالگي تدريس در دانشگاه ملي را آغاز کرد و پس از يک دوره که به دليل فعاليت هاي سياسي توسط ساواک از تدريس منع شد، از سال 1351 تا 1357 به تدريس در دانشگاه صنعتي آريامهر (شريف) پرداخت. وي همزمان با تحصيل در رشته فلسفه دانشگاه تهران به شاگردي دروس فلسفه آيت الله مطهري نيز مشغول شد و از طريق همين رابطه همزمان با وقوع انقلاب عضو کميته همبستگي دانشگاهيان با مردم شد.

مشاغل اصلي پس از انقلاب

حداد عادل پس از انقلاب مدتي معاون وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي بود، مدتي به عضويت شوراي سرپرستي صدا و سيما درآمد، مدت ده سال مشاور وزير و معاون وزير و رئيس سازمان پژوهش و برنامه ريزي وزارت آموزش و پرورش شد، و چندي مديرعامل بنياد دائره المعارف اسلامي گشت.

اولين غيرروحاني که رئيس مجلس شد

حداد عادل در حال حاضر رئيس مجلس هفتم شوراي اسلامي و اولين رئيس غير روحاني مجلس است. در دوره گذشته نيز وي توسط محافظه کاران نامزد انتخابات مجلس شوراي اسلامي شده بود که همراه با هاشمي رفسنجاني به عنوان تنها نامزدهاي انتخاب شده محافظه کاران در مجلس وارد مجلس ششم شد. حداد عادل عضو شوراي تشخيص مصلحت نظام، عضو شوراي عالي انقلاب فرهنگي، وي عضو فرهنگستان زبان و ادب فارسي (فرهنگستان سوم) است، وي پس از حسن حبيبي به رياست فرهنگستان رسيد، اما پس از آنکه به رياست مجلس رسيد، حسن حبيبي مجددا رئيس فرهنگستان زبان و ادب فارسي شد. حداد عادل همچنين عضو شوراي عالي فرهنگ و ارتباطات اسلامي است.

کتاب ها

حداد عادل به زبان هاي انگليسي و عربي تسلط کامل دارد و تا کنون 17 کتاب درسي و 5 کتاب در حوزه هاي مختلف علمي منشر کرده است. عناوين مهم ترين کتابهاي وي چنين است: «نظريه معرفت در فلسفه کانت، 1378»، « ترجمه تمهيدات امانوئل کانت، 1367»، « حج، نماز بزرگ، 1379»، « فرهنگ برهنگي و برهنگي فرهنگي، انتشارات سروش، 1359»، « نظارت علمي بر شش جلد دانشنامه جهان اسلام، زير نظر حداد عادل، بنياد دائره المعارف اسلامي، 1375»، « جدائي ها»، « درسهايي از قرآن، چهارجلد» وي همچنين بيش از ده کتاب درسي مهم در مقاطع مختلف درسي آموزش و پرورش را نيز تاليف کرده است.

مردي براي همه فصل ها

صادق قطب زاده که در همان سالهاي اول انقلاب از تندترين مواضع انقلابي به آنجا رسيد که عاقبت توسط دادگاه انقلاب اعدام شد، در مورد حسن حبيبي که سالها در فرنگ مي زيست و پس از انقلاب در دوران هاشمي رفسنجاني به چهره دوم و مطبوع دولت هاشمي تبديل شده بود، زماني گفته بود: «حبيبي وقتي در پاريس بود، ماهها کار مي کرد و يک قانون اساسي پيشنهادي تهيه مي کرد، اما در عرض يک ساعت مي توانستي همه آنچه نوشته بود را نقد کني و او را نسبت به آن دچار ترديد کني.» شايد اين نکته در مورد برخي از چهره هاي علمي و فرهنگي که وارد ساختار قدرت سياسي کشور شدند، مصداق بارزي داشته باشد. حداد عادل از کساني بود که شايد حتي اگر حکومت جمهوري اسلامي نيز برقرار نبود، در زمينه هاي دانشگاهي مي توانست صاحب نام باشد، اما شايد همچون حسن حبيبي بازيگر خوبي براي بازيهاي سياست ايران نبود.

همزمان با روي کار آمدن احمدي نژاد، ملاقات حداد عادل با مقامات بلژيک به دليل اعتراض وي به دادن سرويس شراب در مراسم لغو شد و دولت بلژيک اعلام کرد که ترجيح مي دهد تا مناسبات رسمي خودش را اجرا کند تا بخاطر رئيس مجلس ايران، اصول و برنامه هاي خودش را تغيير دهد. حداد عادل پس از آن نيز يکي دو بار در سفرهاي خارجي قرباني تغيير رويه ايران پس از احمدي نژاد شد. شايد به دليل جايگاه رسمي حداد عادل بود که وي در سفري که در بهمن 85 در قونيه داشت، در وقايع پس از برخورد با دراويش در قم، در پاسخ به خانم خبرنگار ترکيه گفت: «ما در جمهوري اسلامي نه با تسنن مشکل داريم و نه با تصوف.» بي ترديد حداد عادل مي دانست که اين سخن نادرست است، اما او پذيرفته است که يکي از مردان اول حکومت جمهوري اسلامي باشد.

حداد عادل پسري به نام فريدالدين دارد که مدتي معلم دبيرستان بود و چندي است که به مشاغل فرهنگي ديگر روي آورده است. وي دو دختر دارد. سيد مجتبي خامنه اي پسر آيت الله خامنه اي داماد حداد عادل است.

ديويد بلر - ديلي تلگراف

فرد تامسون، که تنها اميد جمهوري خواهان آمريکا براي حفظ کاخ سفيد به شمار مي رود، ديروز از لزوم محاصره ايران سخن گفت. وي که قرار است نامش ظرف چند روز آينده به عنوان يازدهمين کانديداي جمهوري خواهان اعلام شود، همچنين هشدار داد که "جهاد گرايان" مي خواهند غرب را به زانو در آورند.

فرد تامسون، هنر پيشه سينما، پيش از آنکه به عنوان سناتور از ايالت تنسي انتخاب شود، درفيلم هاي "داي هارد 2 " و "در جستجوي اکتبر سرخ" بازي کرده بود.

وي در سفرخود به لندن طي سخن راني شديد الحني فعاليت هاي هسته اي ايران را مهمترين تهديد براي غرب قلمداد کرد. وي اشاره کرد که چگونه محمود احمدي نژاد، رئيس جمهور ايران، علنا از "پاک کردن اسرائيل از نقشه جهان" سخن گفته است.

وي گفت: "زماني که رئيس جمهور ايران کابوس هاي خود را به اين شيوه در مقابل جمعيتي که براي او کف مي زنند مطرح مي کند، نمي توان فرض کرد که اين ها تنها تعصبات و کف زدن هاي توخالي است. تنها فرض معتبر و قابل اطمينان آن است که فرض کنيم مقصود وي واقعا همين است که مي گويد."

وي گفت: "آنچه تاريخ معاصر به ما نشان داده است آن است که زماني که مستبدين متعصب مي گويند ملتي را نابود خواهند کرد، بايد به آن ها گوش داد. ما بايد با حفظ اتحاد و با جمع کردن نيرو هاي خود مطمئن شويم که چنين افرادي قدرت پياده کردن جاه طلبي هاي پليد خود را پيدا نکنند."

آقاي تامسون گفت تحريم ها و فشار هاي ديپلماتيک عليه ايران بايد اين کشور را مجبور سازدازسه قطعنامه سازمان ملل پيروي کند و غني سازي اورانيوم را متوقف کند. اين فعاليت که اکنون توسط ايران در نظنز در ايران انجام مي شود مي تواند به توليد مواد لازم براي بمب هسته اي بيانجامد.

اين سناتور سابق راه مستقيم تري هم براي فشار بر اقتصاد ايران پيشنهاد کرد. وي گفت: "محاصره ايران راه ديگري است که در صورت وجود همکاري بين المللي مي تواند انجام شود، به شرط آن که همگي خطر را احساس کرده باشيم و ماهيت آن را بشناسيم. اين تنها راهي است که لزوم گزينه نطامي را منتفي مي سازد.

محاصره ايران در واقع يک اقدام نظامي است چرا که مستلزم استفاده از ناوگان پنجم آمريکاست که در بحرين مستقر است و همچنين لازم است کشتي هاي ساير نيروهاي متحد از تردد کشتي ها به بنادر جمهوري اسلامي در خليج جلو گيري نمايند.

جلوگيري از رسيدن کشتي ها به ايران عکس العمل هاي جهاني را نيزدر بر خواهد داشت چرا که اين عمل از طرف ديگر به بالا رفتن قيمت نفت انجاميده و بحران جهاني بوجود مي آورد.

وي در طي اين سخن راني که در يک مرکز فکري دست راستي بيان مي شد تصوير تاريکي از دنيايي که بواسطه تروريسم مذهبي تکه تکه شده است ارائه کرد.

وي گفت: "دنياي غرب در حال مبارزه با جهاد گراياني است که اين مبارزه را جزئي از مبارزات چندصد ساله مي انگارند و تا غرب را به زانو در نياورند از پا نخواهند نشست."

آقاي تامسون که قرار است با بارونس تاچر ملاقات کند گفت انگليس يک متحد حياتي براي آمريکاست.

وي از توني بلر تجليل کرده و وي را يک "دولتمرد" خواند و از گوردون براون، پنجاه و سومين نخست وزير بريتانيا استقبال کرد.

آقاي تامسون 64 ساله گفت: "ما در آمريکا هرگزدر قدرت و وفاداري مردم بريتانيا ترديد نکرده ايم."

وي افزود: "ما در حال حاضر، بيش از هميشه، خوشحال هستيم از اينکه انگلستان را بهترين متحد خود بدانيم و افتخارکنيم که شما را دوست خود مي شماريم."

منبع : ديلي تلگراف 20 ژوئن 2007

وزارت کشور آمريکا روز سه شنبه اعلام کرد که آمريکا و ساير قدرت هاي بزرگ، مشورت هاي خود را درباره تحريم هاي سازمان ملل که به دليل سرباز زدن ايران از توقف غني سازي اورانيوم صورت مي گيرد، آغاز کرده اند.

شان مک کورمک، گفت که نمي داند چه زماني اين تحريم ها در شوراي امنيت بررسي مي شود "اما ما از هم اکنون مشغول گفتگو درباره مفاد آن هستيم."

مک کورمک بدون اشاره به جزئيات اعلام کرد که مفاد تحريم ها در بحث هاي هفته گذشته نيکلاس برنز معاون وزارت کشور آمريکا، در سفرش به اروپا مطرح شده است.

شوراي امنيت از ماه دسامبر گذشته، دوبار تحريم هاي جديدي براي ايران درنظر گرفته و هربار فشار را بر روي اين کشور افزايش داده است.

اما ايران بجاي اينکه غني سازي اورانيوم را به دستور سازمان ملل، متوقف کند، برنامه هايش را بسرعت گسترش داده است. غني سازي اورانيوم يکي از اقدامات کليدي است که براي توليد برق و ساختن بمب بکار گرفته مي شود.

قطعنامه دوم سازمان ملل که در ماه مارس صادر شد، از برنامه هاي اتمي ايران فراتر رفت و قراردادهاي صادرات سلاح توسط ايران را ممنوع و سرمايه هاي 28 شرکت و فرد ايراني را بلوکه کرد که اين موضوع شامل بانک دولتي سپه و فرماندهان سپاه پاسداران انقلاب، مي شد.

روز شنبه، سرپرست تيم گفتگو کننده ايران و رئيس سياست خارجي اتحاديه اروپا، براي دور تازه گفتگو ها درباره برنامه هاي اتمي ايران، در ليسبون ملاقات خواهند کرد. آژانس خبري مهر رسما اعلام کرد که علي لاريجاني و خاوير سولانا در پايتخت پرتغال با يکديگر ديدار خواهند کرد.

دفتر سولانا در بروکسل تاريخ و محل دقيق اين ديدار را مشخص نکرد، اما مک کورمک به خبرنگاران گفت که اين ملاقات انجام خواهد شد. آخرين ديدار لاريجاني و سولانا در روز 31 مه در شهر مادريد انجام شد.

مک کورمک گفت: "يکي از دلايل ديگر اين ديدار اميد داشتن به اين نکته است که دولت و رژيم ايران تحليل هاي متفاوتي را شروع کنند. مسلما، آنها منزوي تر از سال گدشته شده اند. پس ما از طريق آقاي سولانا به گفتگو با ايراني ها ادامه مي دهيم و آنها را به يافتن راهي براي دادن پاسخ مثبت، ترغيب خواهيم کرد. ما قصد داريم راهي بيابيم که ايران از غني سازي اورانيوم دست بکشد و فعاليت هايش را جوري ادامه بدهد که منجر به مذاکره بشود."

يکي از مقامات عالي رتبه آمريکا به رويترز گفت که ما انتظار نداريم که دور بعدي گفتگوها به نتيجه برسد. ايران مي گويد که برنامه هاي اتمي اش به فقط منظور توليد برق است، اما قدرت هاي غربي مي گويند که ايران قصد دارد بمب اتم توليد کند.

باوجود اينکه مقامات رسمي آمريکايي بارها گفته اند که قصد دارند مسئله اتمي ايران را از طريق ديپلماتيک حل کنند، جورج بوش، رئيس جمهور آمريکا، روز سه شنبه اعلام کرد که همه گزينه ها از جمله حمله نظامي به ايران مطرح است.

الي ليک

همزمان با وعده جرج بوش رئيس جمهوري آمريکا و ايهود اولمرت نخست وزير اسرائيل در خصوص حمايت از محمود عباس رئيس تشکيلات خودگردان فلسطين و عضو جنبش فتح، کنگره آمريکا آماده مي شود تا اقدام جديدي عليه ايران که کشور حامي حماس و رقيب جنبش فتح است، انجام دهد.

به گزارش خبرنگار نيويورک سان، قرار است امروز نمايندگان مجلس آمريکا طي يک لايحه پيشنهادي در خصوص بودجه کمک هاي خارجي سال 2008 رأي گيري کنند. به موجب اين لايحه، رايس وزير امور خارجه آمريکا موظف خواهد شد "به منظور ممانعت از دستيابي ايران به تسليحات اتمي تلاش کند ذخيره بنزين پالايش شده ايران را محدود کند."

با توجه به اينکه ايران به رغم دارا بودن سومين ذخائر انبوه نفت خام جهان، نيمي از بنزين مصرفي خود را وارد مي کند، اين اقدام آمريکا شديد ترين واکنشي است که تاکنون بر عليه ايران اتخاذ شده است. اين اقدام نشان مي دهد که کنگره آمريکا و کاخ سفيد، کودتاي موفق حماس در نوار غزه را بخشي از پيروزي ايران مي دانند که سالانه يکصد ميليون دلار بودجه به اسلام گرايان سني که از ديد اسرائيل و آمريکا تروريست هستند، اختصاص داده است و آنها را آموزش نظامي مي دهد.

بعلاوه، اين اقدام جسورانه آمريکا بيانگر فضاي جديد سياسي است که مدعيان کانديداتوري رياست جمهوري اين کشور در دو حزب جمهوريخواه و دموکرات براي اعلام سياست هاي جديد خود در مقابله با تهديد ايران ايجاد کرده اند. فرد تامپسون سناتور اسبق و هنرپيشه مجموعه تلويزيوني " قانون و حکم " طي يک سخنراني در لندن گفته است محاصره بين المللي ايران احتمالا ً آخرين راه چاره براي جلوگيري از اقدام نظامي بر عليه آخوندها خواهد بود.

تامپسون هشدار داده است: "کابوس هاي رئيس جمهور ايران در ميان جمعيت تشويق کننده صرفا ً نقطه نظرات يک متعصب نيست. تنها فرضيه درست اين است که او واقعا ً منظور دارد." سناتور اوباما از ايالت ايلينويز و دموکرات کانديداي رياست جمهوري آمريکا ماه گذشته دور کامل تحريم بانک ها و شرکت هايي را که هنوز با شرکت هاي ايراني داد و ستد مي کنند، پيشنهاد داد. با اين وجود، الفاظ جسورانه مدعيان رياست جمهوري آمريکا با ديپلماسي واقعي اين کشور در قبال نوار غزه و کرانه باختري به شدت در تضاد است. بوش روز گذشته از محمود عباس به خاطر سياست "ميانه روي" او تقديرکرد، در حاليکه جنبش حماس که وي خواهان تقسيم قدرت با آن بود، هفته گذشته مأموران اطلاعاتي او را از پشت بام ها به بيرون پرتاب کردند. اين در حالي است که اولمرت با بوش هم عقيده است و قول داده از هيچ تلاشي براي همکاري با محمود عباس فرو گذار نکند.

اما در حال حاضر همکاري اولمرت معطوف به راه حل ايجاد دو کشور اسرائيل- فلسطين نيست، بلکه به چگونگي کاهش درد و رنج اعراب فلسطيني محدود مي شود. اولمرت گفته است: "من بايد با محمود عباس در مورد مسائل جاري که مي توانند به ارتقاي کيفيت زندگي مردم کمک کنند، گفتگو کنم. اين چيزي است که وي کاملا ً به انجام آن متعهد است، ما بايد اين کار را انجام دهيم و اين چيزي نيست که فلسطيني ها بتوانند از آن فرار کنند. "

از سوي ديگر يک ديپلمات آمريکايي اعلام کرده است، يکي از نگراني هاي واشنگتن اين است که همزمان با کمک رساني اروپا و آمريکا به دولت جديد محمود عباس و به رسميت شناختن ديپلماتيک آن، حماس بتواند نقش خرابکار را در کرانه باختري ايفا کند. اين مقام افزود: "احتمال قوي وجود دارد که حماس بتواند رهبران فتح را ترور کند و ما بايد مراقب باشيم."

حميد احدي

يکشنبه شب يک چهره از مصيبتي که کارشناسان انتظامي و امنيتي دولت را از آن مي ترسانند رخ داد و صف‌هاي بلند پمپ‌بنزين‌ها، ياد سال‌هاي آغاز انقلا‌ب را زنده كرد. مردم، نگران از آغاز شبانه سهميه‌بندي، به سوي پمپ بنزين‌ها هجوم آورده بودند. درست فرداي آن روز نمايندگان مجلس آمريکا بررسي طرحي را آغاز کردند که وزير خارجه آن کشور را موظف مي کند که بر سر راه واردات بنزين ايران مشکلاتي ايجاد کند. زنگ خطري که از مدت ها پيش به صدا در آمده بود اما دولت احمدي نژاد آن را نشنيد.

همزمان با آشکار شدن طرح نمايندگان مجلس آمريکا که اساس آن بر ايجاد مشکل در راه واردات بنزين به ايران است، يک منبع آگاه در تهران به روز گفت دولت آن قدر دست به دست کرد تا هديه اي از سوي افراطي هاي آمريکائي رسيد. حالا با استفاده تبليغاتي از طرح نمايندگان کنگره آمريکا، از مردم خواهند خواست که براي مقابله با دشمن، ناکارآمدي ها و بلاتکليفي ها را تحمل کنند.

گزارش روزنامه ها و شاهدان عيني از وضعيت مردم در صف هاي پمپ بنزين دلايل بسياري براي اميدواري نمايندگان آمريکا ايجاد کرده است که فشارهاي اقتصادي و تحريم هائي که مقامات ايراني آن را عبث و بي اثر مي دانند کم کم در زندان ها ظاهر شده به طوري که به نوشته اعتماد ملي شب پيش مردم در صف پمپ بنزين ها، تومبيل‌هايشان را رها كرده و در پياده‌رو يا همان كنار اتومبيل شان به انتظار رسيدن به جايگاه‌ نشسته بودند. بعضي‌ها دور هم جمع شده بودند و مشغول تحليل اوضاع و احوال كشور بودند، برخي هم به شوخي رهگذراني را كه از آغاز سهميه‌بندي مي‌پرسيدند دست مي‌انداختند.

از کي آغاز شد

ماجراي صف پمپ بنزين ها از جائي آغاز شد که مجلس بعد از آن که سال اول رياست جمهوري احمدي نژاد را به او مهلت داد، در آغاز دومين سال با طرح اين سئوال که تا کي مي توان از ذخيره ارزي برداشت و بنزين وارد کرد، تبصره اي را به تصويب رساند که دولت را موظف مي کرد که همزمان با افزايش توجه به وسايل نقليه عمومي و کمک به گسترش آن ها، سهميه بندي به قصد کاستن از مصرف را که سرسام آور بالا رفته است را در دستور قرار دهد. اما دولت هيچ تمايلي به اجراي اين تبصره نشان نداد، سهل است براي به شکست کشاندن مترو تهران که فرزند هاشمي رفسنجاني مدير آن است از پرداخت يارانه مصوب به آن خودداري کرد تا جائي که شهرداري تهران از اعتبار خود براي جلوگيري از توقف مترو بهره گرفت. سرانجام بعد از اشارات متعدد نمايندگان با پيش گرفتن روشي که به گروگان گيري مجلس تعبير شده است، بخشي از بودجه مترو تهران، که ابتدا هم لاي ضوابط اداري پنهانش کرده بودند پرداخت شد و نمايندگان مجلس سه بار وادار شدند در آخرين لحظات و از سر ناچاري با برداشت از صندوق ذخيره ارزي و واردات بنزين موافقت کنند.

آخرين مهلت قانوني براي آغاز سهميه‌بندي اول خرداد‌ماه بود، که در استانه آن انواع خبرهاي متناقض از سوي دستگاه‌هاي دولت پرتاب شد که نشان مي داد اراده اي براي اجراي قانون وجود ندارد و وقتي هم اين موصوع علني شد ناگزير رييس مجلس هم که در حمايت از دولت سنگ تمام گذاشته است فغانش بلند شد و به دولت تذکر داد که چاره اي جز اجراي قانون ندارد. با وجود اين تذکر وزير کشور – که به بهانه امنيتي شدن ماجرا عهده دار مسووليت طرح شده است به مجلس رفت و جملاتي گفت که نمايندگان هوادار دولت تعبير به کلي بافي و پشت هم اندازي کردند. بعد مهلت به 15 خرداد‌ماه و سرانجام به تاريخي نامعلوم موکول شد.

تا بلاخره با چنگ و دنداني که مجلس نشان داد و تهديد کرد که طرحي دوفوريتي در کارست، اعلام شد که هيات دولت روز سه شنبه نرخ سهميه بندي را معين مي کند. و در همين زمان بود که صف ها دراز شد اما صبح شد و خبري نرسيد تا محمد نعمت زاده قديمي ترين وزيرها که اينک در مقام معاون وزارت نفت مسووليت امور فني و اجرايئي را به عهده دارد با لحني که نارضايتي از آن مي باريد اعلام داشت جلسه هيات دولت تشکيل نشد و تصميمي هم گرفته نشد و همه چيز منتظر تصميم دولت است.

ترکيب امنيتي

گفته ميشود که مقصود از دولت ترکيبي از وزير کشور معاونان وي [ذوالقدر و ثمره هاشمي] و فرماندهان سپاه و فرمانده نيروي انتظامي است. و باز شايع است که از مقامات بالا اجازه خواسته شده که در صورت بروز ناارامي ها، نيروهاي نظامي بتوانند آرامش را به شهرها برگردانند.

خبر احتمال آغاز سهميه‌بندي بنزين، از آغاز تيرماه هم خبري بود كه از قول چند تن از نمايندگان مجلس، وزير كشور و چند مقام دولتي ديگر منتشر شده بود. حاج‌رضايي، رئيس انجمن صنفي جايگاه داران گفته مردم وحشت کرده اند و دليل شلوغي كم‌سابقه پمپ بنزين‌ها را نگراني مردم از آغاز سهميه‌بندي و محدوديت در سوختگيري خوانده و گفته ذخيره‌سازي سوخت هم متداول شده و از روز چهارشنبه تا جمعه هفته گذشته 23 منزل مسكوني و هشت مغازه در تهران دچار حريق شدند. خبر انفجار در خانه‌اي كه يك هزار ليتر بنزين در آن ذخيره شده بود را همين مردم دهان‌به‌دهان و گوش‌به‌گوش رساندند.نكته دوم در سخنان وزير نفت اما خيال خوش نمايندگان مجلس را برهم مي‌زند.

هم ميهن نوشته بازهم فرصت اعطايي مجلس اصولگرايان به دولت مهرورزان از كف رفت. پس از آنكه هيات دولت نتوانست به تعهد قانوني خود درباره جيره‌بندي بنزين عمل كند، در فاصله كمتر از 20 روز، دو مرتبه مصطفي‌ پورمحمدي وزير كشور در مجلس حاضر شد تا با عذر تقصير و طرح علل تعويق اجراي طرح، مهلتي ديگر را براي دولت كسب كند.

نياز مردم

حسين‌آفريده يكي از نمايندگان مجلس و عضو كميسيون انرژي به هم ميهن گفته بودجه 5/2 ميليارد دلاري براي واردات بنزين در كنار توليد روزانه 43 ميليون ليتر در پالايشگاه‌هاي كشور در صورت قطع جريان قاچاق بنزين به آن‌سوي مرزها، كفاف نياز مردم را مي‌دهد.

طولاني شدن روند بهانه گيري و بي تصميمي دولت باعث شده که عده اي از هواداران دولت به صدا در آيند و بگويند گاه چنان از مساله جيره‌بندي بنزين سخن مي‌رانند گويي اين دولت نبوده است كه لايحه به مجلس برد و اكنون هم قانوني در كار نيست و دولت به يكباره با يك عمل دستوري و تحميلي مواجه شده است.

به گفته کارشناسان گره کور بنزين که برخي آن را به عنوان پاشنه اشيل جمهوري اسلامي مي دانند آن قدر در دل ناکارآمدي و سياسي بازي هاي دولت احمدي نژاد به تعللل گذشت که کنگره آمريکا بررسي طرحي در زمينه اخلال در واردات بنزين ايران را در دستور قرار داد.

خبرهاي رسيده حاکي است که برنامه تبليغاتي استفاده از طرح کنگره آمريکا و شانه خالي کردن از اجراي قانون آماده شده است و در روزهاي آينده به اجرا گذاشته مي شود. و از همين رو طرح کنگره هديه اي از جانب افراطي هاي آمريکا براي دولت احمدي نژاد تلقي شده است.

یکی دو روزی رفته بودم پاریس، البته نه برای کاری که شما فکرش را می کنید، برای یک کار دیگر. دیروز هم برای اولین بار تا اواخر شب اینترنت نداشتم، لامروت های آمریکایی و اسرائیلی اینقدر پول جاسوسی آدم را دیردیر می دهند که آدم هزار تا مشکل پیدا می کند. برای همین یک عذرخواهی به خوانندگان بدهکارم. داستان پاریس هم موضوع بامزه ای است که بعدا مکتوباتش را در اینترنت و از طرق مختلف خواهم نوشت. لابد دارید فکر می کنید چه موضوعی است؟ اصلا چیزی که شما فکر می کنید نیست، من در ملاقات سارکوزی و پوتین نبودم، اگر هم بودم فقط در مورد سوخت نیروگاه بوشهر یک چیزهایی گفتم که پوتین قبول نکرد و سارکوزی هم اینقدر حالش خراب بود که متوجه موضوع نبود. در هر حال اصل ماجرا را بزودی خواهید خواند. در ضمن مسکو دیروز اعلام کرد که اصلا حاضر به مذاکره درباره سوخت نیروگاه بوشهر هم نیست.

امروز چیزی نمی نویسم
البته امروز چیزی نمی خواستم بنویسم، چیزی هم نمی خواهم بنویسم، فقط کلی سوژه است که دارم فکر می کنم واقعا حیف شد که نمی خواهم در مورد آنها چیزی بنویسم. یکی اش همین داستان سلمان رشدی که در همین روزها توسط ملکه انگلیس ملقب به شوالیه شد. از طرف دیگر یک بنیاد ایرانی که به کار خیر مشغول است و در سال 1383 یک جایزه 100 هزار دلاری برای سر سلمان رشدی تعیین کرده است، دیروز مبلغ جایزه را بالا برد و به محض اینکه معلوم شد که ملکه انگلیس سلمان رشدی را ملقب به شوالیه کرده است، جایزه را به 150 هزار دلار افزایش داد. فکر می کنم اگر یکی دو تا لقب دیگر به سلمان رشدی بدهند، یواش یواش مبلغ جایزه به یک میلیون دلار می رسد و چه بسا که خود سلمان رشدی در مقابل دریافت این پول خودش را تسلیم کند. البته به نظرم می آید هر چه این اطلاعیه ها را صادر کنند، درآمد طرف هم بالاتر می رود.

علی و جواد سرشان خورد به هم
علی لاریجانی هم به نظرم می آید صبح موقع بیدار شدن از خواب سرش خورده به سر جواد لاریجانی و دچار مشکل اساسی شده است. معقول آدمی بود! این حرف ها را معمولا و معقولا نمی زد. لاریجانی گفت: « غربی ها امید عجیبی دارند که در داخل کشور تغییراتی بوجود بیاید.» آگاهان توضیح دادند که این غربی ها شعورشان نمی رسد، اگر مسائل ایران را دنبال می کردند و می دیدند که در طول پنج سال گذشته هیچ تغییری در ایران رخ نداده است، بیخودی فکر نمی کردند که در ایران تغییرات بوجود می آید. علی لاریجانی علاوه بر این احساس عجیب و ناشناخته غربی ها، یک جمله دیگری گفت که من واقعا نگران حالش شدم. لاریجانی گفت: « در یک سال و نیم اخیر، یک بیداری برای غربی ها پیدا شده که....» آگاهان توضیح دادند که در یک سال و نیم اخیر غربی ها تغییر نکردند، ما تغییر کردیم، در نتیجه آنها هم چون حدس می زنند که چیزی که دارند می بینند احتمالا همان چیزی است که دارد اتفاق می افتد، در نتیجه می ترسند و بیدار می شوند. حالا خوب است مثل آقای کروبی بخوابند، یک دفعه احمدی نژاد بشود رئیس جمهور؟ علی لاریجانی همچنین یک اطلاعات عجیبی داد که من کاملا به این نتیجه رسیدم که یک فیلسوف هم وقتی وارد سیاست بشود، احتمالا مشکلات پیدا می کند. علی لاریجانی گفت: « برخی افراد داخلی به واشنگتن رفته اند و آنها را به دادن قطعنامه ترغیب کرده بودند.» آگاهان توضیح دادند که اولا واشنگتن نرفته بودند و نیویورک رفته بودند، ثانیا برخی افراد داخلی نبودند و یک نفر احمدی نژاد بود، ثالثا ترغیب نکرده بودند و وادار کرده بود.

معجون مرکب پیچیده حداد عادل
گاهی اوقات من فکر می کنم حداد عادلی که من می شناختم، چند سال قبل دزدیده شده و یکی دیگر را از طریق خوراندن « معجون مرکب پیچیده» (ر.ک. هری پاتر و حفره اسرار آمیز) به شکل حداد عادل درآورده و او را به مجلس فرستاده و احتمالا مدتهاست که حداد عادل اصلی در یک صندوقچه هفت طبقه دست و پا بسته زندانی است و بعدا وقتی پیدا بشود، معلوم می شود که این کسی که خودش را جای حداد عادل جازده، الکی است. البته گاهی اوقات یک حرف هایی می زند که آدم کمی امیدوار می شود، ولی دوباره معجونش را می خورد و می شود همینی که هست. دیروز حداد عادل گفت: « خطاکاران از نقد مطبوعات می ترسند.» بعد از گفتن این جمله حداد عادل نگاهی به خودش و دیگران کرد و گفت: من چی گفتم؟ نه، من چیزی نگفتم.

ویلما کاسترو درگذشت
بانوی اول کوبا که زن مرد دوم کوبا بود، یعنی همسر رائول کاسترو درگذشت. البته نمی دانم چرا بانوی اول کوبا زن آقای دوم کوبا بود؟ شاید هم زن کاسترو بانوی دوم کوباست و دلیل خاصی ندارد. موضوع مهم این بود که این مرحومه مغفوره، یعنی ویلما کاسترو رئیس یک بنیاد زنان کوبایی بود که برای برابری زنان و مردان در کوبا تاسیس شده بود و اتفاقا به نظرم می آید که کارش را خیلی خوب انجام می داد. تا اینجا همه چیز به نظر طبیعی است، اما نکته طبیعی تر از همه این که 85 درصد زنان کوبایی در این سازمان که مورد حمایت دولت است، عضو هستند. نه اشتباه نمی کنید، دقیقا 85 درصد زنان کوبایی در این سازمان عضو هستند. البته این موضوع را هم یادتان باشد که احتمالا باید 30 درصد زنان کوبایی زیر سن 18 سال باشند و معلوم نیست که 15 درصد آنها برای چه برای به دست آوردن حقوق برابر با مردان کوبایی تلاش می کنند؟ در هرحال درگذشت این مرحومه مغفوره را به 85 درصد زنان کوبایی تسلیت می گوئیم.

به دنبال طرح چند پرونده اختلاس از سوي ستاد مرکزي مبارزه با قاچاق کالا و ارز، گفته شد که سردار محمد رضا نقدي در مراسمي از کارکنان اين ستاد خداحافظي کرد و سرپرستي اين ستاد را به حميدرضا تقي زاده دبير ستاد سپرد. از سوي ديگر سردار نقدي استعفاي خود را به شدت تکذيب کرد و گفت : به هيچ وجه استعفا نداده ام و نمي دهم. سردار نقدي گفت : «هنگامي که آذر سال 84 از جانب رئيس جمهور به سمت رئيس ستاد مبارزه با قاچاق کالا و ارز منصوب شدم با حفظ سمتي که در ستاد کل نيروهاي مسلح داشتم اين مسئوليت را پذيرفتم و اکنون ضرورت ايجاب کرده است که تمام وقت در ستاد کل نيروهاي مسلح فعاليت کنم.» فيروزآبادي نيز گفت: «ذکر استعفاي نقدي کاملا غلط بود.»

محمدرضا نقدي کيست؟

محمدرضا نقدي در سال 1332 در شهر نجف به دنيا آمد. نام پدرش شيخ علي اکبر ثماني از روحانيون مجاور شهر نجف بود. وي فرزند دوم خانواده اي با چهار فرزند است. گفته مي شود يکي از برادرانش در جنگ به شهادت رسيده است. در سال 1358 وي همراه با خانواده اش توسط دولت عراق اخراج شد و آنان به شهر نقده رفتند و شهرت نقده اي را براي خود انتخاب کرد که بعدا با نام نقدي معروف شد. وي همزمان با آغاز جنگ و از همان ابتدا از سال 1359 وارد مجلس اعلاي انقلاب اسلامي عراق شد و به عنوان نماينده اين مجلس در اروميه کارش را آغاز کرد. در همان سال به لبنان رفت و مدتي در آنجا بود و پس از بازگشت در بخش نظامي مجلس اعلا به کارش ادامه داد. نقدي در سال 1361 وارد سپاه پاسداران شد و همراه با گروهي ديگر از معاودين عراقي عضو لشگري شد که بعدها تبديل به سپاه بدر شد. وي بسرعت در اين لشگر رشد کرد و معاونت اطلاعات و عمليات لشگر شد. وي تا سال 1364 در لشگر بدر بود، اما از اين سال به سپاه لبنان منتقل شد و جزو نيرويي از سپاه گشت که قرار بود روي مساله نابودي اسرائيل متمرکز شوند و به همين دليل به نام نيروي قدس شناخته مي شدند. وي که نيرويي اطلاعاتي بود، با نام مستعار « شمس» در عراق و سودان و بعدا در ماجراي بوسني و هرزگوين حضور فعال داشت و تا پايان بحران در آن منطقه يکي از فرماندهان سپاه در بوسني بود.

در زير زمين هاي وصال

محمد رضا نقدي در سال 1372 توسط آيت الله خامنه اي به عنوان معاون اطلاعات نيروي قدس منصوب شد، اما با فاصله کمي از اين انتصاب فرمانده حفاظت اطلاعات نيروي انتظامي گشت و با درجه سرتيپي از نيروي قدس به نيروي انتظامي منتقل شد. او برخي از همکاران سابقش را به نيروي انتظامي منتقل کرد و آنجا را به محلي براي فشار بر کارگزاران و بخصوص شهردار پرقدرت تهران، غلامحسين کرباسچي تبديل کرد. نقدي در حفاظت اطلاعات تعدادي از شهرداران مناطق مختلف تهران را دستگير و براي مدتي طولاني آنها را در زندان انفرادي و مورد شکنجه شديد قرارداد، اين موضوع تا مدتها آشکار نشد و حتي برخي از اين شهرداران تا چندي پس از آزادي شان از طرح آنچه بر آنان گذشته بود، خودداري کردند. نقدي در جلسه پرسش و پاسخ خودش با نمايندگان مجلس اين موضوع را چنين توضيح داده است: «روزي آقاي رازيني رياست محترم دادگستري تهران مرا به دفترش دعوت کرد وقتي که رفتم ايشان توضيح دادند که پرونده اي هست که مربوط مي شود به فساد مالي در شهرداري تهران و ابعاد مالي آن بسيار گسترده است ما هم به دلايلي صلاح نمي دانيم که پرونده را به دست ديگر ضابطين ، همچون وزارت اطلاعات و اداره آگاهي بدهيم و مي خواهيم اين را به شما بسپاريم چرا که هم بازداشتگاهي مطمئن داريد و هم پرسنل تان امين هستند.آن روز من به آقا ي رازيني گفتم ما آماده هستيم، ولي اگر به ميدان بياييم تا آخر هستيم. مبادا شما در وسط کار بر اثر فشارهاي سياسي کنار بکشيد؛ که آقاي رازيني هم گفتند اراده ما هم بر اين است که اين قضيه جدي بگيريم و حتي مقام معظم رهبري هم فرموده اند که با اين مفسده جدي برخورد شود.»

پرونده شهرداران تهران که تقريبا سنگين ترين عمليات اطلاعاتي و قضائي در برخورد با مسائل سياسي بود، نام نقدي را در سطح عمومي مطرح کرد. در اين پرونده 164 شهردارو کارکنان شهرداري تهران در مدت سه ماه در بازداشتگاه وصال و يکي دو محل ديگر احضار و بازداشت و بازجويي شدند.

ماجراي کوي دانشگاه و حمله به مهاجراني و عبدالله نوري

پس از دوران اصلاحات، محمد رضا نقدي همراه با حسين الله کرم، سردار ذوالقدر و چندين تن ديگر از نيروهاي نظامي و برخي سرداران سپاه، ستادي براي ايجاد بحران تشکيل دادند. طرح ترور عبدالله نوري و حمله به مهاجراني و ماجراي کوي دانشگاه از کارهاي شاخص اين گروه بود. سردار نقدي در ماجراي حمله به نوري و مهاجراني ديده شد. بعدا در دادگاهي که براي محاکمه نقدي تشکيل شده بود، پدر همسرش مدعي شد که وي در روز حادثه اصلا به نماز جمعه نرفته بود.

پرونده سياه و شايعاتي از اين دست

گفته شده است که در سال 1379 محمد رضا نقدي گروهي خودسر را تشکيل داد تا جلوي مفاسد اجتماعي را بگيرند. گفته شده است که اين گروه در جريان کارهاي مختلفي که مي کرد، اقداماتي غير قانوني را انجام مي داد. در آن زمان، شايع شد که محمدرضا نقدي در 15 اسفند 1381 بازداشت شده و وزارت اطلاعات با نظارت دفتر رهبري از وي کرده است. همچنين شايع شد که اين تحقيقات براي مدت کوتاهي پيش رفته، اما پس از يک ماه گروه ديگري با طرح شائبه ايجاد فشار در بازجويي، اين تحقيق را متوقف کرده و پرونده به دادگاه ويژه روحانيت منتقل شده است. در پاسخ به همه اين شايعات، در ارديبهشت 1382 سردار نقدي در غرفه کيهان حاضر شد و در پاسخ به اين سوال که گفته مي شود شما بازداشت شده ايد، گفت: «اينها ساخته رسانه هاي دشمن است. فعلا که بنده را اينجا مي بينيد.» پس از اين حضور مطبوعاتي نقدي وي تا مدتها از نظرها غايب بود.

بازگشت مردان خشن

پس از روي کار آمدن احمدي نژاد، نقدي که تقريبا از حافظه ها حذف شده بود، به سوي احمدي نژاد رفت و با حکم رئيس جمهور فعاليتش را در ستاد مرکزي مبارزه با قاچاق کالا و ارز آغاز کرد و از همان ابتدا قول داد که برخورد با دانه درشت ها را آغاز کند. وي که در اين مدت نسبتا کوتاه تلاش مي کرد کارنامه درخشاني از فعاليتهاي اين مرکز ارائه کند، سرانجام قرباني درگيري هاي داخلي نيروهاي قدرت شد. محمدرضا نقدي که به عنوان سازمان دهنده لباس شخصي ها شناخته شده و در چند پرونده خطرناک اطلاعاتي حضور داشته است، از آنهايي است که به نظر مي رسد، بخاطر انجام يک اشتباه بزرگ ديگر بخشيده نخواهند شد، اگرچه معمولا مرداني اين چنين براي «روزهاي سخت» هميشه مورد توجه هستند.

نويد احمدي

علي لاريجاني دبير شوراي امنيت ملي ايران مي گويد: "ما يك دوره سينوسي داشتيم، با سيگنال‌هايي كه عواملشان در داخل داده‌بودند. سازگارا، حقيقت‌جو و... كه به واشنگتن رفته بودند، و غرب را به صدور قطعنامه ترغيب كرده‌بودند. آنها هم فكر مي‌كردند با سيگنال‌هاي داخلي، اوضاع به نفع آنها در حال تغيير كردن است. البته جمهوري اسلامي ايران خيلي قدرتمند‌تر از آن است كه چهار تا بچه بتوانند خللي ايجاد كنند".

وي مي افزايد: "غرب در بحث هسته‌اي فقط به مسائل هسته‌اي نمي‌انديشد، بلكه او يك متن بزرگتري را مي‌بيند و گاهي از دستشان در مي‌رود و در جلسات به ما مي‌گويند كه شما كشوري هستيد كه از لحاظ موقعيت استراتژيك بسيار برجسته‌ايد، انقلاب شما، انقلابي الهام‌بخش و تاثيرگذار است، نيروي انساني قوي و موثر داريد، به شرق و غرب هم متكي نيستيد".

به گزارش سايت سپاه پاسداران ـ بصيرت ـ علي لاريجاني دبير شوراي عالي امنيت ملي اين سخنان را در همايش سراسري مسئولين و هاديان سياسي سپاه بيان کرد.

علي لاريجاني در سخنانش با اشاره به صدور دو قطعنامه از سوي شوراي امنيت(قطعنامه‌هاي 1737و1747) مي افزايد: "در صدور قطعنامه‌ها، حرف اصلي آنان اين بود كه اولا قطعنامه برگشت‌پذير است به اين معنا كه اگر ايران از فن‌آوري هسته‌اي دست بردارد، قطعنامه برگشت‌پذير است. بخشي از قطعنامه‌ها شامل تعليق غني‌سازي است و بخشي مربوط به كارخانجات است كه هيچ ربطي به مسائل هسته‌اي ندارد. حوزه مسائل موشكي ايران، چه ساخت موشك و چه قطعات و لوازم يدكي، ربطي به هسته‌اي ندارد. اين كه چرا وارد اين حوزه‌شده‌اند، توضيح نمي‌دهند و مي‌گويند چون قدرتش را داريم، اقدام مي‌كنيم".

اروپا و آمريكا معتقدند اگر ايران حتي تعليق را براي مدتي بپذيرد تضميني مبني بر اينكه در اينده مجددا براي توليد تسليحات اتمي با استفاده از پايلوت هاي موجود اقدام نكند وجود ندارد. از اين رو تمام امكانات و دستگاههاي داراي كاربرد دوگانه و كارخانجات را مشمول تحريم مي دانند. شركت كالاي الكتريك، صنايع فجر، صنايع موشكي پارچين، صنايع موشكي فجير، صنايع اپتيك، گروه هفت تير، مرکز تحقيقات و فناوري هسته اي اصفهان وابسته به سازمان انرژي اتمي، شرکت کاوشيار وابسته به سازمان انرژي اتمي، مرکز تحقيقات هسته اي کرج وابسته به سازمان انرژي اتمي، شركت انرژي نوين، سازمان صنايع موشکي، بانک سپه به عنوان حامي سازمان انرژي اتمي، گروه صنعتي سامان، گروه صنعتي يامهدي، صنايع هوا و فضاي قدس، شرکت سرويس هواپيمايي پارس، صنايع هواپيمايي شعاع و برخي از شركت ها و كارخانجات ديگر مشمول اين تحريم ها هستند.

لاريجاني با بيان اينكه يك بخش از قطعنامه دوم مربوط به فرماندهان سپاه پاسداران و ممنوعيت سفر آنهاست، مي گويد: "نسبت سپاه پاسداران به مسائل اتمي و هسته‌اي صفر است ولي آنها مي‌گويند فرماندهان سپاه نبايد سفر كنند. اين براي اين است كه ايران غني‌سازي را متوقف كند. جالب اين است كه اسامي بعضي از مسئولين انرژي اتمي در دو قطعنامه آمده‌است اما در مورد سپاه اسامي همه فرماندهان سپاه ذكر شده‌است".

در اين قطعنامه ها بسياري از فرماندهان سپاه و برخي مقامات مشمول ممنوعيت سفر به خارج شده اند:"فريدون عباسي دواني، کارشناس هسته اي"، "محسن فخري زاده مهابادي، کارشناس هسته اي"، "جابر صفدري، مدير تاسيسات هسته اي نظنز"، "امير رحيمي، مدير تاسيسات هسته اي اصفهان"، "محسن حجتي، مدير گروه صنعتي فجر"، "مهرداد اخلاقي کتابچي، مدير گروه صنعتي شهيد باقري"، "ناصر مالکي، مدير گروه صنعتي شهيد همت"، "احمد درخشنده، رئيس بانک سپه"، "سردار مرتضي رضايي از فرماندهان سپاه پاسدارا"، "دريادار علي اکير احمديان، رئيس ستاد مشترک ارتش"، "سردارمحمدرضا زاهدي، از فرماندهان سپاه پاسداران"، "دريادار مرتضي صفاري، از فرماندهان سپاه پاسداران"، "سردار محمد حجازي، از فرماندهان سپاه پاسداران (بسيج("، "سردار قاسم سليماني، از فرماندهان سپاه پاسداران (نيروي قدس("، "سردار باقر ذوالقدر، معاون امنيتي وزارت کشور از جمله ي اين مقامات هستند.

دبير شوراي عالي امنيت ملي در ادامه با اشاره به‌اينكه آنها به و سيله قطعنامه و تحريم ها مسائل اقتصادي را نيز نشان گرفته‌اند كه نمونه آن بحث بانك سپه است، مي گويد: "حريف شما در بحث هسته‌اي فقط به مسائل هسته‌اي نمي‌انديشد، بلكه او يك متن بزرگتري را مي‌بيند وگرنه همسايه ما پاكستان بمب اتم دارد، نيروگاه دارد اما نكته اساسي اين است كه پاكستان متحد آمريكاست و ما نيستيم. به صراحت به ما مي‌گويند كه شما متحد غرب نيستيد. من در همين مذاكرات اخير هم به آنها گفتم كه به همين دليل كه به شرق و غرب اعتماد نداريم و نمي‌توانيم به شما اعتماد داشته باشيم، در زمينه انرژي هسته‌اي بايد مستقل باشيم".

از نظر تدوينگران پيش نويس قطعنامه ها عليه ايران در شوراي امنيت، بانك سپه متهم به انتقال پول براي پروژه هاي اتمي و تسليحاتي ايران است. اين بانك كه قديمي ترين بانك ايراني است ابتدا متعلق به ارتش بود و وظيفه پرداخت حقوق نظاميان را بر عهده داشت. اما اينک بسياري از خريد هاي تسليحاتي ايران توسط اعتباري كه در اين بانك گشوده مي شود انجام مي گيرد.

مذاكره كننده ارشد اتمي ايران در ادامه خطاب به فرماندهان سپاه مي گويد: "اينها به ژئوپليتيك ايران كه نمي‌توانند دست بزنند، لذا سراغ توسعه و قدرت نظامي رفته‌اند و تحليل آنها اين است كه سپاه پاسداران عنصر مهم قدرت نظامي است. پس سپاه از عناصر مهم قدرت است اينها فكر مي‌كنند با اين كارها (درج نام فرماندهان سپاه در قطعنامه‌ها) به سپاه ضربه مي‌زنند، در حالي كه سپاه محبوب‌تر مي‌شود. فرماندهان سپاه كه به مسافرت خارجي نمي‌روند و... اخم آنها باعث فربه شدن ما و نفوذ بيشتر ما شده‌است".

پس از ممنوع الخروج شدن فرماندهان سپاه از كشور، سردار ذوالقدر معاون امنيتي وزير كشور طي سفري به مسكو با دبير شوراي امنيت ملي روسيه ديدار كرد. اين سفر واكنش شوراي امنيت سازمان ملل متحد را به دنبال داشت و از آن به عنوان دهن كجي به قوانين بين المللي ياد شد.

لاريجاني سپس به چرايي صدور قطعنامه عليه ايران توسط شوراي امنيت پرداخته و مي افزايد: "اول اين‌كه آنها فكر مي‌كردند با صدور قطعنامه، ما عقب‌نشيني مي‌كنيم. براي آنها، چه از لحاظ رفتار گذشته و سيگنال‌هايي كه به آنها رسيده‌بود، چنين وانمود شده‌بود كه اگر پرونده هسته‌اي ايران به شوراي امنيت برود، ايران عقب‌نشيني مي‌كند. در يكي از جلسات، طرف مقابل گفت خوب‌است به قطعنامه برلين عمل كنيد، گفتم چه شد؟ شما كه زير آن زديد... گفتند برخي از ما تصورمان اين بود كه اگر قطعنامه صادر كنيم، شما عقب‌نشيني مي‌كنيد. دوم اينكه آنها فكر مي‌كردند با صدور قطعنامه، در داخل كشور اختلافات و شكاف‌هاي عميق و بهم‌ريختگي ايجاد مي‌شود. البته يك موجي هم شروع شد كه اين چه كاري است كه كرديد؟ نماينده دولت انگليس به يكي از مامورين ما گفت كه ما مي‌دانيم داخل شما به خاطر قطعنامه دارد به‌ هم مي‌ريزد و مشكلات اقتصادي هم زياد مي‌شود...! آنها متوجه نبودند كه در داخل كشور، سكانداري وجود دارد و وقتي كه رهبري تصميم بگيرد، هيچ كس هيچ كاري نمي‌تواند بكند".

لاريجاني در ادامه تاكيد مي كند: "ما به آنها گفته بوديم اگر قطعنامه صادر كنيد، شما مذاكره را به هم زده‌ايد. لذا ما گام بعدي را بر‌مي‌داريم. ما به صراحت، هم به آژانس و هم به اينها گفتيم كه چه كار خواهيم كرد. ما شروع كرديم. آنها باور نكردند تا اين‌كه آژانس آمد، ديد و ديدند كه ما جدي هستيم. اين كه قطعنامه صادر كردند، آيا جلوي برنامه هسته‌اي ما گرفته‌شد؟ اين اقدامي كه عليه سپاه كردند، سپاه تكان خورد؟ سپاه كي سفر خارجي مي‌رفته است؟"

دبير شوراي عالي امنيت ملي با اشاره به درخواست مجدد غربي‌ها براي مذاكره با مختصات و فضاي جديد و اينكه "نمي‌توان بدون در نظر گرفتن جايگاه ما" توافقي داشت، ميگويد: "آنها عجيب اميد دارند كه در داخل كشور تغييراتي به‌ وجود بيايد تا به جايي برسند و بتوانند خواسته‌هاي خود را تحميل كنند. در بحث هسته‌اي بيش از ده، پانزده مرتبه از زبانشان در رفت و گفتند كه شما در داخل دچار مشكل مي‌شويد. سئوال اين است كه چه كساني به آنها اين احساس را مي‌دهند؟ گاهي يك حرف، 5 يا 6 ماه كار را طولاني‌تر مي‌كند. آخر شما چه كساني هستيد، مسئول پرونده هستيد كه اين حرف را مي‌زنيد؟ يك سري اقدامات آنها باعث مي‌شود كه غربي‌ها احساس كنند در درون نظام اختلاف است لذا مي‌روند به سمت قطعنامه بعدي".

فروردين ماه گذشته دكتر حسين موسويان از مذاكره كنندگان تيم سابق هسته اي از سوي ماموران وزارت اطلاعات بازداشت شد. اتهام موسويان گفت و گو با برخي از مسوولان اروپايي و انتقال اطلاعات به آنها عنوان شد. در آن زمان اين بحث مطرح بود كه موسويان خواستار افزايش فشار به دولت ايران شده است

حمید احدی

دو روز بعد از اعلام آزاد سازی سواحل خزر به دستور رييس جمهور، که روزنامه دولت آن را عملی انقلابی ناميد که هرگز کسی به خواب نمی دید، همان روزنامه در گزارش دوم خود خبر داد که کل طرح عبارت است از واگذاری مراکز تفریحی موسسات دولتی به سازمان میراث فرهنگی و جهانگردی، به ترتيبی که همان کارکنان قبلی در اولویت باشند اما مواقع خالی ماندن به مردم هم اجاره داده شود.

روزنامه ايران روز یکشنبه زير تصوير یک خانه ويلائی ساحلی نوشته بود:
"ديگر آسمان سواحل خزر براى پائين آمدن ونزول نورچشمى ها سوراخ نخواهد شد. عدالت در ساحل موج مى زند. خزر به ساحل و ساحل به مردم پيوند مى خورد و دريا در ساحل آرام مى گيرد، به دنبال اين متن اضافه شده بود که آزادسازى سواحل خزر كه پس از سفر هيأت دولت در تاريخ شانزدهم آذرماه گذشته به مازندران مطرح شد، با جديت تمام دنبال مى شود و تا چهار روز دیگر به اتمام میرسد.

بنا به گزارش تبلیغاتی روزنامه خبرگزاری جمهوری اسلامی دستور مشخص رئيس جمهوراین بود كه بايد در اين زمينه يك اقدام انقلابى صورت گيرد ، زيرا عمومى شدن مجتمع هاى رفاهى و گردشگرى كه از سال هاى دور دراختيار افراد خاص و دولت بوده است، با روند متعارف انجام شدنى نيست. معاون استانداری گفته بود مصوبه دولت در سفر استانى به مازندران، چهره استان را دگرگون كرد و مازندران در مقابل حق كشى هايى كه برخى شان در سال هاى دور وجود داشت، بيمه شد.آزادسازى سواحل خزر اتفاق بزرگى است كه شايد هيچ وقت در كشور رخ نمى داد، مگر با عزم عدالت خواهان

جالب تر از تیتر بزرگ روزنامه ايران، مقاله آن روزنامه بود با عنوان چه کسی باور می کرد، که در آن نوشته شده بود: چه كسى باور مى كرد سواحل درياى خزر كه در سال هاى گذشته با زياده طلبى برخى پولدارها و افزون خواهى بسيارى از دستگاه هاى دولتى، از چشم مردم پنهان شده بود، دوباره آزاد شود و رنگ آبى اميد به چشم برسد؟ به عنوان يك شهروند ايرانى و يك روزنامه نگار، هيچ گاه نمى توانستم در اين باره خوشبين باشم. نمى دانم شما كه اين نوشته را مى خوانيد - در هر گوشه اى از ايران كه هستيد - آيا گذارتان به ساحل خزر افتاده بود. اگر بود حتماً ديديد كه سهم شما چيزى نبود جز گرماى جاده و رفتن و رفتن واز حريم دريا خارج شدن. اما در واقع اگر مثل نگارنده نمى توانستيد باور كنيد كه اين كوه انبوه سنگ و سيمان كه جلوى دريا را گرفته است، روزى برداشته شود و قانون و حريم دريا دوباره به ميان ما باز گردد، علتى نداشت جز آن كه به احتمال يك انقلاب در كارهاى دولتى باور نداشتيد. اكنون نوبت مردم است كه دل به دريا بزنند و نوبت ويژه خواران و زياده طلبان است كه ويلاهاى خصوصى خود را به كاميون هاى زباله بار بزنند و از دريا دور شوند. اين كار دولت نهم، شادى آورترين و خنك ترين هديه براى تابستان هاى مردم ايران است.

پوچ بودن تبليغات دولتی زمانی اشکار می شود که گفته اند ساحل استان مازندران ۳۳۸ كيلومتر است كه پيش از اين، ۳۰درصد آن مربوط به انحصارات و تصرفات دولتى بوده . معاون استانداری گفته بسيارى از ويلاهاى مجتمع هاى تفريحى وزارتخانه ها به حريم ۶۰ مترى دريا تجاوزكرده بود كه اين مناطق با نظارت همان وزارتخانه ها با بولدوزر تخريب و آزاد می شود و مذاکرات مربوط به آن آغاز شده است . ابوطالب شفقت استاندار مازندران گفته است مذاكره با همه دستگاه هاى دولتى براى وادار كردن آنها به اين كه مجتمع هاى تفريحى خود را به سازمان ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى واگذار كنند، هم اكنون آغازشده است و اين پلاژها پس از ساماندهى در اختيار عموم مردم قرار مى گيرد. آقای استاندار گفته «البته سازمان ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى كاركنان اين وزارتخانه ها ونهادها را براى استفاده از پلاژها در اولويت قرار مى دهد. ولى تمام هزينه هاى مربوط از آنها دريافت خواهد شد.»

طرح انقلابی بزرگی که قرار بود تا چهار روز دیگر سواحل خزر را دگرگون کند سرانجام با توضیح مسوول سازمان ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى مازندران چنین خلاصه شده است: «تا پايان خردادماه، تابلوهاى نصب شده در ورودى پلاژهاى نهادها و وزارتخانه هاى دولتى كه بر روى آن عنوان اين مراكز درج شده است، جمع آورى و در اختيار اين سازمان قرار مى گيرد تا با اولويت استفاده كاركنان همان نهادها در اختيار عموم قرار گيرد. و دیروز [ یکشنبه] حکم بازر سی توسط استاندار صادر شده تا بزودی گزارش جامعى از آزادسازى ساحل و استفاده عمومى از اماكن دولتى تهيه ومنعكس كنند.»

ادامه گزارش نشان می دهد که چهارده در صد سواحل هم در اختيار مراکز نظامی است اما استاندار گفته است: «آزادسازى برخى تصرفات تأسيسات آبى، نفتى و صنعتى كه لزوماً بايد در داخل آب فعاليت داشته باشد، در دستور كار ما نيست. به سراغ آنها نرفته ايم و شايد تا ابد در دريا مستقر باشند. اين مسأله قانون خاص خود را دارد. در اين باره بايد با فرماندهى كل قوا هماهنگ شود و هم اكنون اين هماهنگى در حال انجام است كه به دليل محرمانه بودن اطلاعات اين مراكز، موضوع با حساسيت خاصى دنبال خواهدشد.البته احتمال دارد كه برخى از اين مراكز نظامى در موقعيت خود باقى بمانند.»
ويلاهای شخصی نيز که رييس جمهور چنان از آن ها سخن گفته بود که به نظر می رسید لانه مافیاست به گفته معاون استانداری مازنداران ترتيب خاصی دارد چراکه وی گفته است "باوجود شايعاتى مبنى بر تخريب ويلاهاى بخش خصوصى، اين ويلاها همچنان پابرجاست و در بيشتر موارد به حريم دريا تجاوز كرده و برخى شان در داخل آب قرار دارد. البته به نظر مى رسد، مسئولان استان هنوز به توافق يكپارچه و هماهنگ در اين باره نرسيده اند. ابوطالب شفقت در اين باره مى گويد: «سعى كرده ايم كه حرمت بخش خصوصى را رعايت كنيم. البته اين يك مسأله حقوقى است كه بايد قانون داشته باشد و ما از نمايندگان مجلس شوراى اسلامى درخواست كرده ايم كه كارهاى كارشناسى را دراين باره در دستور كار قراردهند.» وى مى افزايد: «از آنجا كه بخش خصوصى، سند مالكيت دارد، اكنون با آنها برخورد نمى شود؛ حتى اگر تأسيسات مربوط به آنها خلاف مقررات و قوانين ساخته شده باشد.»

گزارش دومین روز روزنامه ايران گرچه از تبلیغات و بزرگ نمائی های روز اول خالی شده اما با وجود اين با اين جمله آغاز می شود

"گر تا به حال فكر مى كرديد تا آخر عمرتان نمى توانيد به راحتى سواحل خزر را طى كنيد، امسال به آنجا برويد و امتحان كنيد. پيمودن سواحل خزر بدون هيچ مانعى و آرام گرفتن در ساحل خزر زندگى دوباره است".
آ

اين گزارش نشان داده که شش ماه بعد از سفر رييس دولت به مازندران اعتباری به مبلغ یک میلییارد تومان در اختیار يک شرکت پیمانکاری قرار گرفته که پاکسازی چهارده کیلومتر تا ساری را اغاز کند که اين گروه به گفته مهندس روح الله قهرمانى چابك معاون امور عمرانى استاندارى مازندران و رئيس كار گروه معمارى و شهردارى استان مازندران کارشان سبب شد که بخش وسيعى از ساحل که دكه هاى حلبى و مغازه هاى نامرتب فرا گرفته بود به طورى كه موج دريا به داخل آنها مى زد و وضعيت بسيار نامناسب بهداشتى بويژه در مغازه ها و دكه هاى مواد غذايى به چشم مى خورد، درست شود .

محمدرضا شيدفر گفته سازمان میراث فرهنگی مجتمع های جدیدی خواهد داشت اما ساخت اين مجتمع ها مستلزم در اختيار داشتن حداقل ۲۵ تا ۳۰هكتار اراضى ساحلى است كه بايد تأمين شود و به گفته مسوول اين سازمان در مازندران اين هزينه ها شايد به چند ميليارد تومان برسد. در حقيقت براى ايجاد زيرساخت مناسب (اعم از آب، برق، راه) در يك هكتار حداقل ۳۰۰ ميليون تومان اعتبار لازم است.
شيدفر درباره چگونگى تأمين اين اعتبارات مى افزايد: ترجيح مى دهيم كه انجام اين طرح ها به بخش خصوصى واگذار شود كه آنها با سرمايه گذارى ابتدايى براى ارائه خدماتى همچون پاركينگ، بازارچه و درآمدزايى از اين طريق، به پيشبرد طرح ها اقدام كنند.
معاون گردشگرى سازمان ميراث فرهنگى، صنايع دستى و گردشگرى تصريح مى كند: از فرمانداران شهرهاى ساحلى خواهيم خواست كه محل اجراى طرح هاى ساماندهى ساحل را مشخص كنند تا به بخش خصوصى واگذار شود.

بخشی از گزارش دومین روز با عکس هائی که ضمیمه است به انتهاى بلوار خزر در شهر سارى اختصاص دارد كه به نوشته روزنامه ايران در حال حاضر به علت تخريب هاى صورت گرفته براى آزادسازى ساحل، وضعيت مناسبى ندارد. زباله ها به طور وسيع سطح ساحل را پوشانده است و خرابه هاى خانه هاى تخريب شده و ديوارهاى فرو ريخته، موجب نارضايتى مسافران شده است.وقتى مسأله اماكن تخريب شده را از اهالى منطقه جويا مى شويم، آنها مى گويند: قسمتى از اين خرابى ها كه چهره بدى به ساحل داده است، مربوط به اماكن خصوصى است كه در اختيار ارباب اين منطقه بوده است

.
روزنامه دولت اما از خراب شدن یک ویلا هم خبر داده و نوشته که ویلای خصوصی مربوط به م. ب است و يكى از وابستگان به اين فرد (به اصطلاح ارباب) در اين باره مى گويد: آقاى م.ب اعتراض شديد خود را نسبت به تخريب ملك شخصى اش اعلام كرده است و الان هم براى شكايت از مسئولان استان، از جمع آورى لاشه ها و خرابه ها جلوگيرى مى كند.
استاندار مازندران راجع به اين موضوع مى گويد: نامبرده با تعرض به حريم دريا و ديواركشى در قسمتى از دريا، اقدام به ايجاد خانه فساد كرده بود كه طبق قانون تخريب شد.
شفقت مى افزايد: حتى اين فرد، هيچ گونه سند مالكيت هم ندارد. اگر واقعاً چنين سندى دارد، ارائه كند.
معاون امور عمرانى استاندار مازندران نيز در اين باره مى گويد: اين مسأله يك بحث امنيتى و اجتماعى بود؛ ضمن آن كه مغازه هاى حلبى متعلق به اين فرد از وضعيت بهداشتى مناسبى برخوردار نبود و چهره بدترى نسبت به آنچه الان مشاهده مى كنيد به ساحل داده بود.

قهرمانى چابك مى افزايد: اين مناطق هرچه زودتر از وجود زباله ها و خرابه ها پاكسازى خواهد شد و در آينده اى بسيار نزديك، شاهد ساحلى زيبا و قابل استفاده براى همه مردم خواهيم بود.به اين ترتیب طرح انقلابی که طرح تخریب یک ویلا تقلیل یافت که قرار شده که اگر بودجه برسد مجمتع هائی هم در ساری ساخته شود. همین.

Fیک فرد محلی آگاه به روز گفته است ناگفته نماند که پاکسازی سواحل مازندران از جمله فعالیت های مثمر و پسندیده است که آهالی هم از آن استقبال کرده اند اما تبلیغاتی که آن را انقلابی می خواند که هرگز کسی در خواب نمی دید و تنها باید منتظر دولت احمدی نژاد می ماندند بیش تر باعث خنده و تمسخر ها شده است.

حمید احدی

با به اتمام رسيدن آخرين مهلتی که به تقاضای دولت برای اجرای قانون سهميه بندی و کنترل مصرف بنزين در نظر گرفته شده بود، آشفتگی وسيعی که در جريان کارت هوشمند رخ داد، و از آن جائی که هيچ يک از ادارات دولتی مسووليت شکست اين طرح را به عهده نمی گیرند، کارشناسان نگرانی های خود را از دستکاری در زندگی 25 میلیون نفراز مردم کشور که می تواند باعث بروز حوادث غيرقابل پیش بنی شود اعلام داشته اند.

آشفتگی ها ، بالا رفتن ميزان توزيع بنزين، تقلب هائی در توزیع بنزين و تهيه کارت ها و شايعاتی در مورد استفاده سوء استفاده از اطلاعات موجود در کارت های هوشمند، باعث شده است که موضوع بنزين به تعيير کارشناسان باتلاقی خوانده شود که دولت خودخواسته در آن افتاده است. درست در اين شرايط نمايندگان مجلس که بايد پی گیر مصوبات خود باشند با نزديک شدن تاريخ انتخابات قصد دارند برای پنجمین بار طرحی دوفوريتی تهيه کنند و بنزين را به وضعیت سابق خود برگردانند. در چنین فضائی اطلاعات مربوط به اجرای دو هفته ای کارت هوشمند به شدت از مردم پنهان نگهداشته می شود.

طرح کارت هوشمند از دوران دولت گذشته در جريان بود و تمام امور مربوط به آن در وزارت نفت تمرکز داشت، شش ماه بعد از استقرار دولت محمود احمدی نژاد، بنزين، موضوعی امنيتی عنوان شده و بنا به دستور رييس جمهور به وزير کشور که سابقه هشت ساله حضور در وزارت اطلاعات را در کارنامه خود دارد سپرده شد.از آن زمان وزير نفت حتی از حضور در مجلس و دفاع از برنامه های مربوط به سوخت و پاسخ گوئی به سئوالات نمايندگان خودداری می کند و اين ها را خارج از حیطه اختيارات خود می داند.

گفته می شود سال گذشته با بالاگرفتن تبليغات دولتی درباره مافیای نفت و با تصور اين که در همه مناقصه ها و مزایده های وزارت نفت میلیاردها سود نهان است که به مخالفان دولت می رسد، امور مربوط به کارت هوشمند هم به وزارت کشور سپرده شد و آن وزارت خانه با تاسيس یک مرکز محرمانه تحت نظر دفتر وزير کوشيد علاوه بر امور اجرائی کارت هوشمند، پخش و توزيع مواد سوختی را هم در کنترل بگیرد، استدلال همه جا اين بود که موضوع امنيتی است. اما از سوی مقامات عالی رتبه و شورای عالی امنيت ملی با چنين امری مخالفت شد.

آن چه کارت هوشمند را در يک سال گذشته تبديل به چاه ويلی کرده که میلیاردها پول در آن ريخته شده و امیدنمی رود به سامانی برسد، کشمکش دولت و مجلس و روشی است که دولت و به ويژه وزارت کشور برای موضوع بنزين برگزيد و اساس را بر آن گذاشت که همواره مجلس و مردم را از تصميم گیری های خود بی خبر بگذارد و در آخرين فرصت با تهيه گزارش محرمانه ای درباره حساسيت اوضاع کشور و مرزها هم از مجلس بودجه برای واردات بگیرد و از صندوق ذخیره ارزی برداشت کند. این ترفند که سال گذشته سه بار به کار گرفته شده تا دولت از اجرای برنامه چهارم شانه خالی کند، هر بار با موفقيت دولت به نتيجه رسید. بزرگ ترین شگرد وزير کشور اين بود که تا آخرين لحظات همه را از تصميم دولت بی خبر می گذاشت در نتيجه کارشناسان اجرائی و از جمله مدیران پروژه کارت هوشمند نمی دانستند بايد خود را برای کدام روش آماده کنند.

آمار دروغ
در آخرين بررسی مجلس زمانی که از محمدرضا نعمت زاده خواسته شد که زمانی برای اصلاح وضعیت توزیع بنزين و اجرای سهمیه بندی معين کند وی در پاسخ گفت هر گاه مجلس و دو.لت تصميم قطعی گرفتند شش ماه. و وقتی نمايندگان مجلس دم به اعتراض گشودند که یک سال و نیم گذشته پس چرا تصميم ها به اجر ادر نیامده وزير با سابقه کابینه های موسوی، هاشمی و خاتمی به آن ها گفت تا همين لحظه هم دستور عمل مشخص کاری برای بخش فنی ارسال نشده است. و به دنبال همين اظهار نظر بود که رييس مجلس در سخنرانی کم سابقه خود اعلام داشت که دولت موظف به اجرای قانون و مصوبات مجلس است. با اين همه وزير کشور باز هم هفته گذشته اعلام داشت که سهميه بندی پلکانی است و نمی تواند نظری درباره آن بگوید. در حالی که در آخرين تعييرات اول خرداد از سوی مجلس تعيين شد. زمانی که باز هم منتفی ماند.

از جمله فعاليت هائی که با سپرده شدن بنزين به دست وزارت کشور و يک گروه اطلاعاتی دائمی شده است آمار و اطلاعات گونه گونه و متناقصی است که بر حسب زمان تغيير می کند و به راحتی تکذیب و تائید می شود. چنان که هفته گذشته روزنامه رسمی خبرگزاری جمهوری اسلامی اعلام داشت که با اجرای طرح کارت هوشمند چهار در صد از مصرف بنزين کاسته شده است. در حالی که شرکت ملی پالایش و توزيع بنزين وابسته به وزارت نفت [ که بايد پاسخگوی مراکز نظارتی باشد و از جمله آمار واردات و توليدات و مصرفش جدی و رسمی است و نمی تواند با هم فاصله داشته باشد] اعلام داشت نه تنها با کارت هوشمند مصرف کمتر نشده بلکه نسبت به ماه مشابه ده در صد هم افزايش يافته است. کارشناسان نفتی، گزارش تبليغاتی دولت را غیرکارشناسی و غیرآماری خوانده است.

موضوع دیگری که باز هم بر سر آن بين وزارت کشور و بدنه کارشناسی نفت اختلاف نظر وجود دارد همان است که آخر هفته گذشته وزیر کشور در مجلس، اعلام کرد. وی گفت سهمیه بندی بنزین را به صورت پلکانی و با دولت شروع کرده و با خودروهای عمومی و در نهایت خودروهای خصوصی و موتورسیکلتها ادامه خواهند داد. کارشناسان نفت این کار را نيز غیرکارشناسی و عامل واضح افزایش قاچاق داخلی به عنوان جایگزین قاچاق خارجی می‌دانند.

نوروز نوشته پورمحمدي که در کارنامه وزارتش بیشتر گرایشات اطلاعاتی از خود بروز داده است، به عنوان مسوول اجرای طرح سهمیه بندی بنزین، با تمام انتقادات و نظرات کارشناسی به شیوه ای امنیتی ـ سیاسی برخورد کرده و در روزهای گذشته با اعلام اینکه مقام رهبری طی یادداشتی از نحوه اجرای این طرح ابراز رضایت و تشکر کرده اند سعی کرده است مخالفان و منتقدان را در مقابل رهبری قرار دهد.

همچنین سایتهای طرفدار دولت در گزارشات مختلفی بحث کارت هوشمند سوخت، نحوه توزیع آن و انتقادات به آن را مانند گرانی و تورم به بیرون از دولت نسبت داده و سیاسی و امنیتی می دانند و از جمله مافیای نفتی که هنوز آن را معرفی نکرده اند مسبب وانمود می کنند.

25 میلیون نفر
در این حال، كارشناسان معتقدند مشکلات نگهداری از کارت، تقلب سودجویان در استفاده و کپی برداری از اطلاعات کارت، خرابی سیستم کارت خوان پمپها، مشکلات سخت افزاری و نرم افزاری و همچنین اشکالات شبکه ماهواره ای، همگی نشان از نقاط ضعف متعدد این طرح دارد. چنان که در ماه اول اجرای شبکه کارت هوشمند، در ده پمپ بنزين تهران بزرگ اتش سوزی هائی رخ داد که حکايت از آن داشت که سیم کشی و اتصال کامپیوترهائی کارت خوان با توجه به کهنگی دستگاه های موجود باعث اين اتش سوزی ها شده است. از سوی ديگر جالب است که نرم افزاری که کارت هوشمند را پشتیبانی می کند از قراری که گفته شده قابليت پشتیبانی از روش های دیگر و از جمله فروش بنزين به نرخ آزاد را ندارد.

علاوه بر این مشکلات اجرایی، سپردن کار به مصطفی پورمحمدی قبول اين نکته توسط دولت است که توزيع بنزين و ايجاد تغييراتی در آن مساله ای کاملا امنيتی و اجتماعی است و می تواند عواقب وخیم اجتماعی به دنبال داشته باشد. طبق آمارهای سازمانهای زیربط این طرح، در مجموع پانزده میلیون نفر از افراد بالغ کشور به صورت مستقیم درگیر این طرح هستند، که حدود 6/5 میلیون اتومبیل شخصی را شامل می شود، با احتساب خانواری به طور میانگین 5 نفر، جمعیتی بالغ بر 25 میلیون نفر تحت فشار مستقیم اجراي نادقيق اين طرح قرار خواهند گرفت. این در حالی است که این تعداد 30 میلیون لیتر روزانه بنزين مصرف می کنند که اگر چنان که قرارست مصرف آن ها به شصت لیتر در ماه [یعنی نصف میزان فعلی] تقلیل پیدا کند در آن صورت، مجموع مصرف روزانه خودروهای شخصی به 15 میلیون لیتر در روز خواهد رسید یعنی 80 میلیون لیتر به 65 میلیون لیتر کاهش خواهد یافت . این مقدار صرفه جوئی چنان ناچيزست که مطابق با هر محاسبه ای به هزينه ای چنین سنگين نمی ارزد. کارشناسان مرکز پژوهش های مجلس نيز در گزارشی نشان داده اند که اين راه هزینه ها را به شکلی كه دولت شعار مي‌دهد کاهش نخواهد داد و منجر به کاهش مصرف بنزین نيز نخواهد شد. به زبان ديگر بخش مهمی از جمعیت هدف این طرح، در حالیکه کمترین میزان مصرف را دارند، بیشترین فشار را متحمل خواهند شد.

موضوع مهم ديگر مصرف وسایل دولتی است که نه امکان دست زدن به آن وجود دارد و نه دولت ادعائی در اين زمينه داشته است. در حالی که تجربه سال های جیره بندی بنزين نشان داده که از طریق توزيع کوپن های دولتی بيش ترين میزان فساد و سوء استفاده صورت می گيرد و هر موسسه دولتی با گزارش مصرف خود بيش تر از میزان واقعی عملا زمينه برای اسراف را فراهم می آورد. هفته گذشته دولت به همين دليل و به عنوان مقابله با انتقادات بعدی اعلام داشت که سهمیه بندی بنزين را از وسایل نقلیه دولتی آغاز خواهد کرد. ادعائی که به محض علنی شدن آن مشخص بود که اجرائی نیست و فقط برای فريقتن مردم ابراز شده است.

دولتی ها
اما در آخرين تغيير وزير کشور گفته طرح کارت هوشمند ابتدااز وسایل شخصی و بعد دولتی ها و موتورسیکت ها آغاز می شود و از همين رو پلکانی خوانده شده است.

در نهايت با تعلل وزیر کشور در اجرای قطعی سهمیه بندی شدن بنزین به عنوان مسوول اجرایي این طرح، این شائبه قویتر شده است كه دست اندکاران، اختلاف نظرهای جدی و نگرانیهایی را در پذیرفتن مسوولیتهای عواقب اجرای این طرح دارند و در چنین شرایطی توانایی تصمیم گیری قطعی را نداشته و اعلام اجرای پلکانی بیشتر نشانه‌هايي از اين سردرگمی مسوولین مربوطه است. چنان اعلام شده است سهميه مصرف خودروهاي دولتی روزانه 10 ليتر است و اگر خودروي دولتي بيش از حد مجاز روزانه بنزين دریافت کند باز هم براي او همان مبلغ ليتري 100 تومان درنظر گرفته مي‌شود و مابه‌التفاوت آن را بعدها(مشخص نيست چه زماني) از طريق شركت ملي پخش بوسيله پست(!) براي اداره مذكور ارسال مي‌كنند(!) تا نسبت به تسويه اين مابه‌التفاوت اقدام كند. دولت اعلام نكرده كه دستگاههاي دولتي از كدام بودجه و اعتبار بايستي اين مبلغ اضافه را پرداخت كنند و در قانون بودجه نيز هيچ رديفي براي پرداخت قيمت بنزين براي دستگاههاي دولتي وجود ندارد. بدین ترتیب شعار اجراي طرح سهميه بندي براي خودروهاي دولتي با اين حساب تنها به شوخي‌اي مي‌ماند كه دولت سعي دارد بوسيله آن خود را از زير بار فشارها آزاد كند.

در چنين زمانی است که صف هاي پمپ بنزين هر روز بزرگ تر می شود، به قول تهرانی ها زمان جنگ هم چنین صف هائی نبود. درگيری مردم و ماموران پمپ بنزين ها هر روزه شده، حضور ماموران انتظامی کنار هر پمپ بنزين خود بر وخامت اوضاع می افزاید و به نوشته روزنامه ها بي احتياطي و ذخيره بنزين در خانه ها و آپارتمان ها هر روز حادثه می سازدد. روز پنجشنبه مقدار زيادي بنزين در يک منزل مسکوني منجر به آتش سوزي و مصدوميت دو آتش نشان در تهران شد. مورد مشابهي هم از کرمان گزارش شد.

گزارش روابط عمومي آتش نشاني تهران نشان مي دهد 23 منزل مسکوني، هشت مغازه و سه کارگاه در تهران از روز چهارشنبه تا جمعه هفته گذشته دچار حريق شدند.

نگرانی دیگر وقتی رخ داد که وزير کشور در مجلس گفت اطلاعاتی که از طریق کارت های هوشمند جمع آوری می شود فوق العاده است و ارزش فراوانی دارد و از هیچ طریق قابل جمع آوری نبود. اين سخن را احمد جنتی دبیر شورای نگهبان که پیداست اطلاعی از دنیای اطلاعات و رایانه ها ندارد هم به گونه اغراق آمیز بیان داشت که درز آن ها آگاهان را به اين نتيجه ر سانده که از طریق کارت های هوشمند بنزين اطلاعات پایه ای هم برای منظورهای اطلاعاتی گرفته شده است.

این همه در حالی است که در میدان انقلاب کارت هوشمند به بهای سی هزار تومان در هر لحظه به هر میزان قابل حریداری است.

رضا جهاني

نسخه کامل و بدون سانسور فيلم نقاب درست يک روز بعد از توقيف اين فيلم در تيراژ يک ميليون نسخه در ايران توزيع شد. نسخه کامل فيلم که صحنه مربوط به خيانت زن به شوهرش براي نمايش عمومي از آن حذف شده است، تنها در اختيار وزارت ارشاد اسلامي بوده و اکنون انتشار اين نسخه در تيراژي که تهيه وپخش آن تنها از يک سازمان بزرگ وحرفه اي ساخته است، سبب جنجال بزرگي در تهران شده است.

به گزارش خبرنگار روز در تهران، فيلم نقاب ساخته کاظم راست گفتار بعد از دو سال توقيف، سرانجام پس از تغييراتي و سانسور سکانس پاياني، ماه گذشته به نمايش درآمد. همه چيز عادي بود تا حوزه علميه قم به نمايش فيلم اعتراض کرد. وزارت ارشاد بسرعت فيلم رااز اکران برداشت ودرست روز بعد يک ميليون نسخه از فيلم در ايران توزيع شد.

جمشيد کمالي، نويسنده سينمائي در باره سابقه فيلم نقاب به روز مي گويد: "اين فيلم از زمان توليدبا ماجراهاي زيادي همراه بود. فيلم نقاب، زماني كه پيمان قاسم خاني فيلمنامه آن را نوشت پوكر نام داشت. قاسم خاني آنقدر مجذوب فيلمنامه بود كه مي خواست خود ش آن را كارگرداني كند. اما تهيه كنندگان زيربار نرفتند و كار به سامان مقدم سپرده شد.سرمايه گذاران فيلم كه چند تاجر مقيم دبي بودند اصرار داشتند سارا خوئيني ها نقش اصلي را برعهده بگيرد. مقدم زيربار نرفت و داستان منتفي شد. سرمايه گذاران سراغ علي آشتياني پور رفتند كه پيش تر فيلم عروس خوش قدم را با كاظم راست گفتار كاركرده بود. راست گفتار كارگردان مهمي نبود، اما ساخته قبلي اش به مدد داستاني كمدي و بازيگران مطرح توانسته بود در گيشه موفق باشد. فيلم در سال 1382 با عنوان يك داستان خنده دار پروانه ساخت گرفت و راست گفتار فيلمنامه را بازنويسي كرد. فيلمبرداري در دبي شروع شد و از گروه قبلي تنها بازيگران با راست گفتار همكاري كردند. فيلم پس از توليد به نقاب تغيير عنوان داد. اما پس از توليد پروانه نمايش نگرفت و به محاق توقيف رفت."

ژاله صفا، نويسنده سينمائي در باره داستان فيلم مي گويد: "کامران که در دبي داراي يک رستوران است روزي با ماشين يک دختر تصادف مي کند و دلبسته هم مي شوند. آنها ازدواج مي کنند و پدر دختر- روژان- که از سرمايه داران ايراني دبي است، آنها را براي ماه عسل به کانادا مي فرستد. پس از بازگشت آنها رفتار کامران روز به روز تغيير مي کند. نيما همکار و شريک او که پسر آرامي است خود را به زن نزديک مي کند و يک مثلث عشقي شکل مي گيرد. کار تا جايي پيش مي رود که زن تصميم مي گيرد از همسرش جدا شده و با نيما ازدواج کند. پس از اين تصميم است که مي فهميم کامران و نيما کارشان تلکه کردن دختر هاي پول دار است و آنچه تا به حال ديده ايم کار آنها در چند سال اخير است. کامران با دختران پولدار ازدواج مي کند و بعد بناي بد اخلاقي را مي گذارد. در اين موقع نيما به آنها نزديک شده و در فرصتي زن ها را به منزلش کشانده به آنها تجاوز و از اين داستان فيلمي تهيه مي کند تا کامران آن را وسيله اخاذي قرار دهد. در پايان فيلم معلوم مي شود که روژان خواهر يکي از قربانيان است که دانسته وارد اين بازي شده تا انتقام خواهرش رابگيرد، اما او هم با تمهيدي که نيمااز پيش انديشيده کشته مي شود."

وزارت ارشاد تحت امر سردار حسين صفار هرندي، سردبير سابق کيهان، براي اخلاقي کردن فيلم و نشان دادن سرانجام مرداني که زنان رامي فريبند، صحنه نهائي راحذف کرد و با تغيير ديالوگ ها هر دومرد را توسط يکديگر به قتل رساند.

فيلم با اين تغييرات اخلاقي اجازه نمايش گرفت. 3-4 هفته قبل هم نمايش خود را در گروه سينمايي آفريقا شروع كرد. 2 هفته هم خوب فروخت. منتقدين هم فيلمنامه آن را ستودند. هنر روز هم در شماره 5 خرداد 1386 در بخش فيلم روز به اين فيلم پرداخت.

فيلم در سکوت نمايش داده مي شدوحتي روزنامه هاي مدافع اخلاق هم چيزي دراعتراض نمي نوشتند تااينکه سه شنبه گذشته ناگهان حوزه علميه قم به نمايش فيلم اعتراض کرد. ساعتي بعد هم باسرعتي باور نکردني اعلاميه عذر خواهي وزارت ارشاد انتشار يافت. روابط عمومي وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي در اين بيانيه با اشاره به ساخت فيلم ياد شده در دوره گذشته، صدور مجوز نمايش اين فيلم در دوره حاضر را محصول غفلت برخي از دست اندركاران اين حوزه دانست. وزارت ارشاد در اين بيانيه از اينكه نمايش فيلم ياد شده باعث جريحه‌دار شدن عواطف و احساسات بسياري از خانواده‌ها و مردم مسلمان و با غيرت كشورمان شده اظهار تاسف كرد و اعلام داشت: "به واسطه اعتماد صادقانه‌اي كه نسبت به تهيه كننده اين فيلم وجود داشته قرار بوده بخش‌هايي از اين فيلم حذف شود كه متاسفانه اين اتفاق نيفتاده است."

بر اساس اين بيانيه تهيه‌كننده متخلف است و با كساني كه در صدور اين مجوز نقش داشته‌اند به طور جدي و قاطع برخورد خواهد شد.

در ادامه اين بيانيه حركت در عرصه فرهنگ و هنر به ويژه سينما بر مبناي سياست هاي نظام، ملت و دولت تعريف و تاكيد شده و آمده است: "مسير سياست ها و خط مشي هاي سينما در دوره حاضر بر مبناي سينماي ملي و ديني بوده و معاونت امور سينمايي و سمعي وبصري وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامي در راستاي تحقق آرمان هاي متعالي اين هنر به درستي حركت مي كند".

اين بيانيه اما پس از 3 ساعت از خروجي خبرگزاري ها حذف شد و چند ساعت بعد معاونت سينمايي نوشت كه فيلم نقاب اكران شده در سينماها همه مجوز ها را داشته است.

يک ميليون سي دي

از صبح روز چهارشنبه ناگهان سرو كله سي دي فيلم در بساط دستفروشان تهران و سپس سراسر ايران پيدا شد. اين سي دي از نسخه اوليه و سانسور نشده فيلم که تنها در اختيار وزارت ارشاد است کپي شده و به گفته تهيه كننده فيلم بصورتي کاملا حرفه اي ارائه شده است: "سي دي داخل يك پاكت قرار دارد كه طرحي از فيلم نيز با گرافيكي خاص و طراحي شده روي آن ديده مي شود."

پس از توزيع گسترده اين فيلم در كل ايران بود که ارگان هاي مختلف به متهم ساختن يكديگر پرداختند. به گزارش خبرنگار روز در تهران، دو نظر در باره اين رويداد جديد، مطرح است. گروهي معتقدند اين بارهم مانند ماجراي سي دي فيلم نرگس يک تشکيلات نيرومند که هم به وزارت ارشاد دسترسي دارد و هم داراي امکانات وسيع حرفه اي است به دلايل اقتصادي دست به اين کار زده است.

گروهي ديگر معتقدند اين ماجرا مقدمه زدن ضربه نهائي به سينما و خارج کردن بخش خصوصي از عرصه توليد فيلم است.

فرهاد معتمد

شايد خصوصي سازي در ايران را بتوان به کلاف دراز و در هم تنيده اي تشبيه کرد که کسي نمي تواند به ابتدا و انتهاي آن پي ببرد. زماني در کشور "خصوصي سازي" معادل "خودماني سازي" بود و هر گاه اعلام مي شد شرکتي در راستاي اهداف خصوصي سازي به بخش خصوصي واگذار شده است، اذهان مردم ناخود آگاه به سوي آقا زاده ها و از ما بهتران مي رفت؛ و امروز خصوصي سازي شده است دادن سهام شرکت هاي دولتي به مردم در قالب "سهام عدالت".

بسياري از کارشناسان مسايل اقتصادي بر اين باورند که خصوصي سازي به شيوه اي که اکنون در دستور کار دولت محمود احمدي نژاد قرار گرفته، بيشتر به يک شوخي مي ماند. اينکه سهام شرکتهاي دولتي [که اکثريت قريب به اتفاق آنها نه تنها سود ده نيستند که از ساختار فرسوده اي نيز برخوردارند و به سود دهي نخواهند رسيد ] در قالب "سهام عدالت" خرد شده و به هزاران هزار نفر از مردم واگذار شود، نه تنها خصوصي سازي به شمار نمي رود که باعث هرز رفتن منابع و ايجاد اميدواري و اعتماد کاذب در اقشار کم درآمد و ضعيف جامعه است.

اما به نظر مي رسد آنچه دولت را بيش از پيش ترغيب يا وادار به پيگيري طرح اعطاي سهام عدالت مي کند، بيشتر وعده هايي است که در اين مورد در سفرهاي استاني به مردم داده شده است و دهک هاي درآمدي ضعيف جامعه نيز از پي اين وعده ها در روياي خود روزي را مي بينند که سهامدار شده اند و سپس پولدار.

اهداف طرح

طرح سهام عدالت که در لواي "آئين نامه اجرائي اعطاي سهام عدالت به اقشار کم درآمد جامعه" به تصويب هيات دولت رسيده قرار است ثروت خانوارهاي ايراني را از طريق گسترش سهم بخش تعاون افزايش دهد. با اين هدف، سهام عدالت شامل 49 درصد سهام كليه شركت هاي مادر تخصصي و همچنين شركت هاي بيمه دولتي است.

بر اساس مفاد اين طرح "طبقات هدف" - که قرار است سهام ابتدا به آنها داده شود - از طريق هماهنگي نهادهاي اجتماعي مثل كميته امداد و سازمان بهزيستي و بنياد شهيد و سازمان بازنشستگي انتخاب مي شوند و به هر خانوار مشمول در پايين ترين دهك درآمدي، حداكثر تا سقف 10 ميليون تومان سهم واگذار مي شود.
دولت عدالت گرا خود اين طرح را به منظور كم كردن وزن دولت و پركردن فاصله هاي درآمدي مي داند و مدعي است که از پس اجراي آن، عدالت اجتماعي همراه با توسعه اقتصادي محقق خواهد شد.

ابهامات طرح

اما صاحب نظران در اين مورد چند پرسش اساسي مطرح کرده اند. اولاً اينكه زمان بندي اجرايي اين طرح به چه نحو است؟ شروع و پايان آن چه وقت است؟ آن هم در شرايطي که طولاني شدن زمان اجراي طرح موجب فرسايشي شدن آن و كاهش اعتماد عمومي مي شود. براين اساس دولت قصد دارد ظرف چه مدتي خانوارهاي ايراني را سهامدار كند؟

گفته مي شود كشورهاي موفقي كه طرح "كوپن سهام" را تجربه كرده اند، در ابتداي امر از سرعت عمل بالايي در جريان واگذاري سهام برخوردار بودند به نحوي كه در روسيه، دولت ظرف چهار ماه، 95 درصد سهام دولتي را واگذار کرد.

دوم اينكه ساز و كار واگذاري اين سهام به چه ترتيب است؟ دولت در طرح اجرايي خود به "شركت هاي واسطه" اشاره كرده است كه مجري واگذاري اين سهام هستند. طبيعي است كه اين شركت ها که در حال حاضر در استانهاي مختلف کشور تاسيس شده اند، داراي اطلاعات گسترده اي از وضعيت شركت هاي دولتي هستند. با اين حساب سوء استفاده اطلاعاتي و شائبه زد و بند و رابطه بازي در واگذاري سهام وجود دارد و هرگونه احتمال قرار و مدارهاي غير ضابطه اي موجب عدم اعتماد عمومي و نهايتاً ناكامي طرح مي شود.

مسئله سوم مربوط به پراكندگي مالكيت "شركت هاي خصوصي شده" است. مهمترين دليل مدافعان خصوصي سازي افزايش كارايي و نظارت بخش خصوصي بر عملكرد شركت است. ناگفته پيداست كه افزايش كارايي و نظارت مؤثر، به بخش خصوصي يكدست، با تجربه و با انگيزه احتياج دارد. اما پراكندگي مالكيت سهام عدالت و عدم تجربه و انگيزه نظارتي كافي در بين اقشار مشمول طرح نمي تواند لوازم افزايش كارايي شركت هاي دولتي خصوصي شده را مهيا كند، همچنين وضعيت اشتغال و آينده شغلي نيروي كار شركت هاي واگذار شده نيز محل ابهام و پرسش است.

مشکلات دولت

يک کارشناس اقتصادي بر اين باور است که يکي از گام هاي ابتدائي و اساسي براي واگذاري سهام شرکتهاي دولتي، تعيين دقيق و مشخص کردن گروه هايي است که اين سهام مي بايست به آنان منتقل شود. او بر اين اساس مي گويد: "اين موضوع پاشنه آشيل دولت در اجراي طرح سهام عدالت است که موجب بروز درگيري هايي در شهر ها و بخش هاي مختلف کشور شده است. دولت در حال حاضر از طريق بخشداريها و دهياري ها در سراسر کشور اقدام به شناسائي و نام نويسي افراد داراي درآمد پائين و ضعيف مي کند. اين فرآيند که بخشي از فعاليت هاي آن از طريق دهياري ها و اعضاي شوراي اسلامي روستاها انجام مي شود، سبب شده در برخي از روستاها ميان مردمي که خود را واجد شرايط دريافت سهام عدالت مي دانند و اعضاي شورا درگيري هاي بعضا خونيني به وجود بيايد. از سوي ديگر مردم روستاها معتقدند که دهيار و اعضاي شوراي روستا با باندبازي و پارتي بازي اسامي خود و نزديکان و آشنايان خود را به عنوان اقشار کم درآمد به بخشداري ها معرفي مي کنند. اين اختلافات و درگيري ها در شرايطي صورت مي گيرد که تا اين زمان هيچ سهمي به خانواري داده نشده است و در حال حاضر تنها اين نام نويسي از واجدين شرايط است که اين همه سر و صدا به راه انداخته است".

منتقدان ديگر اين طرح در خصوص تعيين گروه هاي هدف به اين موضوع اشاره مي کنند که "سالهاست دولت ها در ايران درصدد هدفمند کردن يارانه ها از طريق شناسايي گروه هاي هدف هستند، اما تا کنون موفق به انجام آن نشده اند، حال چگونه براي اجراي طرحي چون سهام عدالت اين گروه ها به درستي شناسائي مي شوند؟"

کارشناسان همچنين معتقدند که دولت مي بايست از شناخت لازم در مورد تركيب اجتماعي طبقات هدف در اين طرح برخور دار باشد. آنها مي گويند:دولت بايد بررسي كند كه آيا سهامدار كردن دهك هاي پائين درآمدي باعث كاهش فاصله درآمدي مي شود يا اينكه اين جماعت به علت نداشتن ميل نهايي پس انداز يا آن چيزي که اقتصاد دانان از آن تحت عنوان MPC ياد مي کنند و براي رفع هزار و يك نوع احتياج ديگر سهام خود را واگذار مي كنند و همچنان قلدران سرمايه همه سرمايه را از آن خود مي کنند و فاصله طبقاتي به قوت خود باقي و تنها نقشي از تورم از اين طرح باقي مي ماند".

کمبود سهام دولتي

نکته مهم ديگري که از ديد کارشناسان ناکارايي اين طرح را بيش از پيش نشان مي دهد "کمبود سهام دولتي قابل عرضه به مردم به نسبت دهک هاي درآمدي جامعه است". البته مدير عامل سازمان خصوصي سازي در اين خصوص به ايسنا مي گويد: "مشمولان فاز اول واگذاري سهام عدالت افراد تحت پوشش كميته امداد، بهزيستي و 50 هزار رزمنده بدون درآمد هستند.در فازهاي بعدي بازنشستگان، كارمندان و ساير اقشار جامعه را وارد طرح مي کنيم. از آنجايي كه اولويت‌ها مشخص مي‌شود فعلا سه دهك پايين جمعيتي كه چيزي حدود 21 ميليون است جزو اولويت‌هاي اول است و براي فازهاي اول به اندازه كافي سهام داريم."

اين گفته در حالي طرح مي شود که صاحب نظران اقتصادي معتقدند اگر دولت واقعا صاحب اين همه سهام بود كه توزيع آن مي توانست زندگي مردم را دگرگون كند چرا خود دولت آن‌ها را اداره و درآمدش را بين مردم - حداقل بين اقشار آسيب‌پذير- تقسيم نمي كند؟ در حال حاضر اين درآمد چه مي شود و اگر وجود ندارد در آينده با چند مالکيتي شدن اين شرکت ها چگونه به وجود خواهد آمد؟ شايد هم تفکري در دل کابينه عدالت گراي نهم وجود دارد که معتقد است پس از توزيع سهام بين انبوهي از مردم قرار است كيفيت اداره اين شركت‌ها افزايش يابد و اين سود رويايي ازآن پس توليد شود.