سارا مقدم

مهدي كروبي دبيركل حزب اعتماد ملي در حاشيه نشست مجالس آسيايي در گفت‌وگويي با خبرنگاران اعلام كرد ‏كه در انتخابات رياست جمهوري آينده كانديدا خواهد شد و حضور يا عدم حضور خاتمي تاثيري در تصميمش ‏نخواهد گذاشت.‏

وي در عين حال در مصاحبه‌اش تاکيد کرد كه وي و تشكل متبوعش از محمد خاتمي جهت كانديداتوري در ‏انتخابات مجلس هشتم دعوتي نكرده اند.‏

اين اظهار نظر مهدي كروبي در حالي صورت مي‌گيرد كه پيش از اين سخنگوي اين حزب در هفته‌هاي گذشته ‏اعلام كرده بود كه خاتمي نفر اول ليست تهران اين تشكل است و روزنامه ارگان رسمي اين حزب نيز اين مساله ‏را تيتر اصلي خود قرار داده بود.‏

تحليل‌گران مسائل داخلي سخنان اخير مهدي كروبي را به منزله اعلام آمادگي او براي رقابت با اصلاح طلبان ‏نزديک به خاتمي در انتخابات رياست جمهوري دهم دانسته اند. به گفته يكي از كارشناسان دليل اصلي آمادگي ‏کروبي براي رودررويي با دوستان سابقش به انتخابات رياست جمهور دور قبل باز مي‌گردد كه وي آن زمان در ‏نقش يك كانديدا نسبت به روند شمارش آرا مرحله اول خود اعتراض داشت و نوك پيكان انتقاداتش را به سمت ‏محمد خاتمي و موسوي لاري وزير وقت كشور گرفته بود.‏

پيش از اين مهدي كروبي در چند نوبت در سخنانش نسبت به نقش خاتمي در آن انتخابات اعتراض كرده و حتي در ‏پاره‌اي مواقع با انتقاد از مديريت خاتمي در دوران رياست جمهوري‌اش وي را يكي از عوامل زمينگير شدن ‏اصلاحات دانسته بود.‏

دبيركل اعتماد ملي تا به آنجا پيش رفته بود كه در يكي از سخنراني‌هاي خود با رد کردن نقش خاتمي به عنوان ‏رهبر اصلاحات، خود را رهبر فعلي اصلاحات خوانده بود.‏

‏ ‏
و آنان دو تن بودند، یک تن از آنان مردی بود تنومند و ستبر که همواره می خندید، کافری که به ‏خدا پیمان شکسته بود و با زنان و نامحرمان نشسته بود، آن دیگری مردی بود باریک چون دوکی ‏از نخ های ریسیده، با ریشی تنک و قدی کوتاه، مومنی بود که از خلق گسسته و با خدای پیمان ‏بسته. تا شیطان بزرگ بر آنان نازل شد و شیطان سخت امپریالیست بود... کتاب هفتم، عهد جدید.‏

نمایشی در هفت صحنه
ژولیت، مرد لاغر، مومن، درتمام صحنه ها با کت و شلواری خاکستری و جوراب سفید.‏
رومئو، مرد چاق، کافر، در تمام صحنه ها با لباسی سرخ و جورابی سرخ و صورتی سرخ.‏

سفر اول، داخلی، کاخ ژولیت
رومئو وارد می شود، پشت سرش مترجمی است. مرتب با او شوخی می کند. ‏
رومئو: از آن زمان که در این دیار وارد شدم، غمی در دلم نشسته است. زنان را می بینم که ‏موهای زیبا زیر روسری نهان کرده اند، آه! بیچاره مردان این سرزمین!( به مترجم) اگر سبیلی ‏انبوه بر صورتت نبود روسری بر سرت می گذاشتم تا تو نیز چون زنان پرده نشین شوی! ها ها ‏ها ها! ( می خندد)‏
مترجم( به اطرافش نگاه می کند): سرور من! چنین مخند، زیرا که اینجا شوخی و خنده را مجالی ‏نیست، در دربارشان نه دلقکی است و نه لطیفه گوئی، و ارجمندترین مردمان کسانی هستند که ‏مرثیه می خوانند تا سوگواران بر سر و تن خویش بکوبند و های های بگریند، آه، چه غمگینم!( ‏مترجم چشمکی می زند)‏
ژولیت از در وارد می شود و مستقیم به سوی رومئو می رود. مترجم زانو زده بر زمین می ‏نشیند، رومئو آغوش ستبر و پهن خود را برای ژولیت می گشاید. هر دو همدیگر را بغل می کنند، ‏ژولیت در بغل رومئو در حال خفه شدن است، رومئو می خندد....‏
رومئو: ای مرد کوچکی که نامت پشت دشمنانت را لرزانده است، گمان می بردم که قدی بلند ‏داشته باشی و گردنی به کلفتی درختان زیزفون، اما شاید که چون ماری لاغری که کس از نیش او ‏در امان نیست... چگونه ای؟
ژولیت: بسم الله الرحمن الرحیم، اللهم كن لوليك الحجة بن الحسن صلواتك عليه و علي آبائه في هذه ‏الساعة و في كل ساعة ؛ وليا و حافظا و قائدا و ناصرا و دليلا و عينا ؛ حتي تسكنه ارضك طوعا و ‏تمتعه فيها طويلا. السلام علیکم علی عباد الله الصالحین. ‏
رومئو دست او را گرفته و با تعجب به او نگاه می کند که تند و تند دعای فرج می خواند. سعی می ‏کند از حرف هایش چیزی بفهمد، نگاهی به مترجم می کند، مترجم سر به زیر انداخته، رومئو نمی ‏داند چه کند، ناگاه لبخندی بر چهره اش می نشیند، به محض اینکه دعای ژولیت تمام می شود، ‏رومئو شروع می کند به خواندن سرود انترناسیونال..... و تا آخر می خواند.‏
ژولیت: احسنت، احسنت به این ترانه زیبایی که خواندی و مرا به یاد آیات مربوط به حضرت ‏عیسی در قرآن انداختی. ای بنده صالح خدای! ای هوگوی بزرگ! این که خواندی چه بود؟
رومئو: این انترناسیونال سوسیالیسم بود، سرود پیروزی... ‏
ژولیت سری تکان می دهد و با خودش می گوید: انترناسیونال سوسیالیسم بود، اما سرود پیروزی ‏نبود( رو به او می کند) آری ای مرد! سرود پیروزی ما چنین است، مرگ بر آمریکا...‏
رومئو: مرگ بر آمریکا، آه! هیچ سرودی از این برای من نیکوتر و زیبا تر از این نیست، مرگ ‏بر آمریکا....‏
رومئو و ژولیت دست همدیگر را می گیرند و با هم شروع به خواندن می کنند....‏
همسرایان: دشمن نوع بشر آمریکاست آمریکاست، مرگ بر آمریکا
‏ منبع فتنه و شر آمریکاست آمریکاست، مرگ بر آمریکا

سفر دوم، داخلی، کاخ رومئو
رومئو و مترجمش به نام فرناندو مجید در کاخ ایستاده اند.‏
رومئو: پس دانستی کار تو چیست؟ باید که نیک بگوئی و کلماتی چنان که می خواهد بگوئی، آیا ‏می دانی که چه بایدت گفت؟
مترجم: آری، سرور من! بیست بار آفتاب برآمده است و خفته است و چشمان من نخفته تا بیاموزم ‏آنچه فرمودید. صد کتاب خواندم و بیست شعر از بر کردم، چنان که گفتی
صدای همهمه از بیرون می آید....‏
رومئو: آمدند، خود را آماده کن...‏
ژولیت همراه با صد تن از محافظان و منشیان و وزیران وارد می شوند.‏
رومئو: آه! ژولیت! روزهای جدایی چه سخت بود، دوری از تو دشوار بود، ای رفیق همرزم ‏جدال با امپریالیزم، من در این حیاط خلوت تنهایی شبها چه گریستم...‏
ژولیت( می خندد): بیا همدیگر را بغل کنیم، ملت من ملت تو را برادر خود می داند.‏
رومئو: و ملت من نیز ملت تو را برادر خود می داند...‏
ژولیت: بیا روابط مان را گسترش دهیم تا آمریکا از خشم بمیرد.‏
رومئو: ای مرگ بر آمریکا، بیا تا جبهه متحدی در مقابل امپریالیزم بسازیم.‏
ژولیت: من برای تو تراکتورهای راهواری خواهم ساخت که زمین ها را سخت شیار دهند...‏
رومئو: و من نیز در مقابل آمریکا از تو حمایت خواهم کرد تا چشم بدسگالان کور شود...‏
ژولیت: و بیا به قله های بلند پیروزی برویم مانند دو کره اسب بی خیال
رومئو: و بدان که من می گویم انرژی هسته ای حق مسلم توست...‏
ژولیت: و بدان که خداوند پشت و پناه ماست، چون ما بر حق هستیم...‏
رومئو: بیا تا ترانه مان را بخوانیم
رومئو و ژولیت دست همدیگر را می گیرند و با هم شروع به خواندن می کنند....‏
همسرایان: دشمن نوع بشر آمریکاست آمریکاست، مرگ بر آمریکا
‏ منبع فتنه و شر آمریکاست آمریکاست، مرگ بر آمریکا‏

سفر سوم، داخلی، کاخ ژولیت
رومئو همراه با فرناندو مجید وارد می شوند.‏
ژولیت: السلام علیکم ای برادر من، درود خداوند و پیامبر بر تو باد. ‏
رومئو: آه! ژولیت! ای اخوی من! علی یارت باد، این را تازه آموختم.‏
ژولیت: خداوند گمراهان را هدایت می کند، ای برادر! در بهشت همیشه باز است. چگونه ای؟
رومئو: روزهای جدایی سخت بود، ای برادرهمرزم جدال با استکبار، من در آن حیاط خلوت ‏تنهایی شبها به یاد حق و تو چه گریستم...‏
ژولیت( می خندد): بیا همدیگر را بغل کنیم، ملت من به ملت تو درود می فرستد.‏
رومئو: و ملت من نیز تو را قهرمان می داند، قهرمان قهرمانان...‏
ژولیت: اکنون روابط ما گسترده است، آمریکا دارد می میرد از خشم.‏
رومئو: ای مرگ بر آمریکا، ما جبهه متحدی در مقابل امپریالیزم ساخته ایم.‏
ژولیت: تراکتور ها چطورند؟ آیا از آنها راضی هستی؟
رومئو: مردم ما سوار بر تراکتورهای تو درود می فرستند و دعای فرج می خوانند، به زبان ‏خودمان، عکس تو را همه جا می بینم.‏
ژولیت: من برای تو خودروهایی خواهم ساخت که در خیابان ها برود، برای فقیران...‏
رومئو: و من نیز در مقابل آمریکا و اروپا از تو حمایت خواهم کرد تا چشم بدسگالان کور شود...‏
ژولیت: و بیا به قله های بلند پیروزی اتمی برویم مانند دو کره اسب بی خیال‏
رومئو: و بدان که در آمریکای لاتین همه می گویند انرژی هسته ای حق مسلم توست...‏
ژولیت: و بدان که خداوند پشت و پناه ماست، چون ما بر حق هستیم...‏
رومئو: بیا تا ترانه مان را بخوانیم
رومئو و ژولیت دست همدیگر را می گیرند و با هم شروع به خواندن می کنند....‏
همسرایان: دشمن نوع بشر آمریکاست آمریکاست، مرگ بر آمریکا
‏ منبع فتنه و شر آمریکاست آمریکاست، مرگ بر آمریکا‏

سفر چهارم، داخلی، کاخ رومئو
رومئو و ژولیت نیم ساعت است همدیگر را بغل کرده اند و گریه می کنند، در سالن همه همراهان ‏ژولیت از گریه آنان گریه می کنند، اتللو( در نقش الهام) نوحه می خواند و همه سینه می زنند...‏
نوحه خوانان: عزیز دل، ای برادر، رومئو جان، ای بردار‏
‏ عزیز دل، یار و یاور، تراکتورهای تو خاور‏
‏ عزیز دل، ای برادر، رومئو جان ای برادر‏
رومئو: خوش امدی برادرم! بگو ببینم در این دوماهی که تو را ندیدم چه کردی؟
ژولیت: سخنرانی ها کردم برای پابرهنگان، هر جا رفتم تو را درود فرستادند...‏
رومئو: درود خدا و پیامبر بر تو باد، آقا کی ظهور می کند؟
ژولیت( چشمش چهار تا شده است): بابا تو دیگر چه کسی می باشی؟ ای رحمت بر مادر تو باد!‏
رومئو: آیا غنی سازی را به جایی رساندی؟ بگو چند کیلو اورانیوم ساختی تا دلم خوش شود.‏
ژولیت: سه هزار سانتریفیوژ هر روز در کارند، آه! تو بگو ببینم چند تراکتور تا کنون تمام شده؟
رومئو: تا ساعتی پیش 136 تراکتور راه افتاد، سمند هم در حال راه افتادن است، پیرزنانی را دیدم ‏که دعای فرج می خواندند و تو را درود می فرستادند در خونالئانو...‏
ژولیت: باید برای سخنرانی به سازمان ملل برویم، من خواهم گفت مرگ بر آمریکا...‏
رومئو: من نیز همین خواهم گفت، و خواهم گفت ای لعنت به بوش، آیا می خواهی کارش را با ‏لگدی بسازم؟
ژولیت: نه، چنین مکن، بگذار او ظالم و تو مظلوم باشی...‏
رومئو می خندد: آه! تو عجب تخم جنی می باشی! واقعا شیطان باید از تو درس بگیرد.‏
ژولیت: مکروا و مکروالله والله خیرالمالکرین ‏
رومئو: ما بیشتر....‏
ژولیت: پس بیا ترانه مان را بخوانیم
رومئو و ژولیت و همه همراهان دست همدیگر را می گیرند و با هم شروع به خواندن می کنند....‏
همسرایان: دشمن نوع بشر آمریکاست آمریکاست، مرگ بر آمریکا
‏ منبع فتنه و شر آمریکاست آمریکاست، مرگ بر آمریکا‏

سفر پنجم: داخلی، کاخ ژولیت
رومئو همان حرف های قبلی را می زند، او مفاتیح را حفظ کرده است.‏
ژولیت همان حرف های قبلی را می زند، او علاوه بر تراکتور و خودرو کارخانه تولید گاو، شیر، ‏ذرت، چس فیل، و آب انبار را در اطراف کاخ ژولیت احداث کرده است.‏
آنها با هم ترانه می خوانند.‏

سفر ششم......‏
سفر هفتم......‏
سفر هشتم......‏
سفر نهم.....‏
سفر دهم.....‏
و همچنان ادامه دارد.‏

‏اميد معماريان
o.memarian@roozonline.com

‏"کدام روزنامه نگاري درکشور وجود دارد که بتواند سند يک صدميليون توماني تهيه کند؟"‏

اين بخشي از سخنان شهاب ميرزايي، همسرمريم حسين خواه فعال اجتماعي، در مصاحبه با روز است که براي ‏آزادي همسرش، وثيقه اي صدميليون توماني تعيين شده است. وثيقه اي که به گفته وي خانواده مريم عملا قادر به ‏پرداخت آن نيستند. او مي افزايد:" طي روزهاي آينده از طريق فعالان حقوق زنان، شيرين عبادي و مسئولان ‏مرکز فرهنگي زنان وسايت کمپين يک ميليون امضاء، براي کاهش مقدار وثيقه تلاش خواهيم کرد".
‏

شهاب ميرزايي که ديروز با همسرش تلفني صحبت کرده است، با اشاره به اينکه همسرش روحيه خوبي داشته، ‏اضافه مي کند: "کدام روزنامه نگاري درکشور وجود دارد که بتواند سند يک صدميليون توماني تهيه کند. هرچند ‏دراين مواقع معمولا ارزش واقعي سند خيلي بيشتر ازارزيابي مسئولان است." ‏

اتهام اين فعال اجتماعي، فعاليت درسايت هاي زنستان و تغيير براي برابري است. به گفته همسرحسين خواه وي ‏روز شنبه به مدت چهار ساعت بازجويي شد وازوي خواستند روزبعد با اسامي همه کساني که درسايت هاي ياد ‏شده فعاليت مي کنند باز گردد. او روز يک شنبه به دادگاه انقلاب رفت و به مسئولان گفت:‏‎ ‎‏"من چنين کاري را ‏نمي توانم انجام بدهم. همه کساني که دراين سايت ها فعاليت مي کنند، داراي مشخصاتي هستند که دردسترس همه ‏است ولازم است يکي ديگر اسم آنها را اعلام کند. همه چيزشفاف است و هرکسي هم با اسم واقعي خودش کارمي ‏کند." مسئولان دادگاه هم وقتي با اين برخورد روبه رو شدند، به دليل "عدم همکاري" وي را روانه زندان کردند.‏

همسرحسين خواه با شرح گفت وگوهاي خود با شيرين عبادي ونسرين ستوده مي گويد:‏‎ ‎‏"وکلا مي گفتند که وقتي ‏خودش شنبه رفته ويک شنبه هم برگشته، چنين آدمي فرار نمي کند. صد ميليون وثيقه براي کسي است که احتمال ‏فرارکردن دارد. او که مجرم جنايي نيست. جرمي هم مرتکب نشده ولي اگر هم شده چنين وثيقه اي تناسبي با آنچه ‏آنها ادعا مي کنند ندارد."‏

ميرزايي برخورد ماموران درخانه ودر دادگاه را مناسب ارزيابي مي کند واحتمال آزادي مريم حسين خواه را ‏بسيار زياد مي داند. امروزمادرو همسر مريم حسين خواه با وي در زندان ملاقات خواهند کرد. در عين حال کميته ‏مادران سايت تغييربراي برابري هم در صدد کاهش وثيقه وي هستند. مريم حسين خواه هم اکنون در بند عمومي ‏زندان اوين به سر مي برد.‏

به ابتکار کانون مدافعان حقوق بشر شورای ملی صلح برای دفع خطر حمله و جنگ در ايران تشکيل می شود! حضور عزت الله سحابی، ابراهيم يزدی، سيمين دانشور، رخشان بنی اعتماد، درکنار شيرين عبادی در نشست خبری روز گذشته کانون مدافعان حقوق بشر، برای اعلام مخالفت با جنگ و تشکيل شورای ملی صلح.
کانون مدافعان حقوق بشر ايران روز گذشته در تهران تشکيل جلسه داد. دراين جلسه شيرين عبادی برنده جايزه صلح و از بنيانگذاران کانون، از تمامی ايرانيان خواست با توجه به نگرانی هايی که  در زمينه احتمال حمله آمريکا به ايران وجود دارد، در کارزاری صلح جويانه و با هدف جلوگيری از جنگ شرکت کنند. آنچه ما می خواهيم و به دو طرف هشدار می دهيم رعايت حقوق بين الملل است. نه آمريکا می تواند و اين حق را دارد که در مورد ايران خارج از ضوابط بين المللی عمل کند و نه ايران می تواند ديواری به دور خودش بکشد و بگويد که اين کشور با قطعنامه های سازمان ملل کاری ندارد. ما از همه ايرانی ها- چه در خارج و چه در داخل کشور- دعوت می کنيم به «کميته موقت صلح» بپيوندد و زمينه تشکيل شورای ملی صلح را با شعار"جنگ نه- صلح و حقوق بشر آری"  فراهم بکنند. اين شورا راههای کاهش تنش نظامی بين غرب و ايران را بررسی خواهد کرد. ما اعتقاد داريم که آمريکا به دنبال بهانه برای دست اندازی به ثروت و نفت ايران است. نبايد چنين امکانی را به امريکا داد، از جمله با احترام به حقوق بين الملل. متاسفانه گفتمان سياسی ايران و آمريکا روز به روز خشن تر می شود و مقامات آمريکايی همچنان از  گزينه نظامی سخن می گويند. كانون مدافعان حقوق بشر همگام با تمام نيروها و جريان ها و افراد آزاديخواه در جهان و ايران برای مخالفت با جنگ و جلوگيری از وقوع آن تلاش خواهد كرد و اين نشست اولين اقدام اين نهاد حقوق بشری بين‌المللی برای پژواک فرياد «جنگ نه»است. در همين نشست عزت الله سحابی رئيس شورای ملی مذهبی های ايران اعلام کرد: ايران در خطر تجزيه قرار دارد. اقدامات جناح راست افراطی و منازعه جوی داخلی در تحريک فضای جهانی و مخصوصاً تحريک دولت آمريكا مشهود است. دکتر ابراهيم يزدی، رهبر نهضت آزادی ايران نيز، در همين نشست گفت: تداركات برای وقوع جنگ جدی است. در مورد ايران ، آمريكا در يک جنگ حقوقی و سياسی توانسته است يک اجماع جهانی را بر سر يک مسئله بدست آورد. امروز اين اجماع وجود دارد كه ايران بايد غنی سازی را متوقف كند. خانم سيمين بهبهانی نيز که در کنار شيرين عبادی و ديگران در اين جلسه شرکت کرده بود، طی سخنانی گفت: من اينگونه می انديشم كه جنگ افروزان بزرگ ترين گناهان را مرتكب می شوند. رخشان بنی اعتماد، کارگردان سينما نيز که در همين جمع حضور يافته بود گفت: هنوز انسان‌های به جا مانده از جنگ هشت ساله  ايران و عراق جان خود را از دست می دهند. مقابله با حركت ها و عملكردهايی كه به وقوع جنگ ديگر منجر شود يک وظيفه جدی است.

سخنرانی سخنگوی دولت خاتمی در اصفهان با سياست امنيتی "النصر بالرعب" می خواهند خطر جنگ را به سايه ببرند! هدف از فشاری که به دانشجويان مظلوم می آورند، به ورطه راديکاليسم کشاندن جنبش دانشجوئی است. همين هدف را با دستگيری آقای قابل دنبال می کردند که جبهه مشارکت توانست آن را خنثی کند! من در دانشگاه صنعتی اصفهان گفتم و دراينجا يکبار ديگر می گويم: ما جنگ را تجربه کرده ايم، و از تکرار آن می ترسيم. به دانشجويان توصيه می کنم، صبر داشته باشيد و در عين حال کار تشکيلاتی بکنيد.
کميته دانشجويی شاخه جوانان جبهه مشارکت منطقه اصفهان، مراسم پاسداشت دانشجويان در بند برپا کرد. در اين مراسم عبدالله رمضان زاده سخنگوی دولت خاتمی و قائم مقام دبيرکل جبهه مشارکت شرکت کرده و طی سخنانی گفت: آقايان کشوررا به مرز بحران رسانده‌اند و در اجرای وعده‌ها نيز ناتوانند. آنها در اجرای سياست‌های غلط خود عقل به خرج نمی‌دهند، اين مشکل اصلی کشوراست. آيا فکری پشت اين برخوردها با دانشجويان هست؟ ياهمه اين اعمال را ازروی ندانم‌کاری انجام می‌دهند. هاله اسفندياری که به اتهام جاسوسی و اقدام برای انقلاب مخملين دستگيرشده در تلويزيون هم اعترافاتش را پخش کرده‌اند با100ميليون تومان وثيقه آزاد می‌شود ولی برای يک دانشجو حبس5 ساله تعيين می‌کنند. تمام سخنرانی‌های حجت الاسلام قابل را ازسال 70 تا به حال جمع‌ آوری کرده‌اند ومی‌گويند در16مورد صحبت‌های شما مشکل دارد و روی اين حساب حکم به 3سال زندان داده‌اند. اين رفتارها هيچ منطقی ندارد جزمنطق «دايی جان ناپلئون». وگرنه مگرممکن است آدمی اينقدربی‌عقل باشد که با شهروندانش اينگونه برخورد کند.  بعد ازبازداشت آقای قابل تحليل همه ما اين بود که می‌خواهند گفتمان غالب جبهه مشارکت را راديکال‌تر کنند، ولی کور خوانده بودند. برعکس ما با مراجع تقليد قم، سران اصولگرا وساير دوستان صحبت کرديم و دچار راديکاليزم نشديم، لذا نمی‌دانند حالاچه کنند. وقتی فردی که او را جاسوس می‌نامند با وثيقه  100ميليونی آزاد می‌کنند، چگونه برای يک دانشجو5سال حبس در نظر می‌گيرند؟ اصل اول آنها ترساندن است که سالهاست درپی آن هستند. آنها تئوری «النصربه الرعب» را اجرا می‌کنند. اصل دوم مسئله سازی وانحراف افکارعمومی است، کشور را درآستانه جنگ قرارداده‌اند وسعی دارند حواس ما را از اين مسئله پرت کنند. دردانشگاه صنعتی اصفهان گفتم ما ازجنگ می‌ترسيم. دانشجويان بسيجی گفتند ترسويی. ولی اين حقيقت است که ما يکبارجنگ ر اديده‌ايم از تجربه دوباره آن می‌ترسيم. مشکل بعدی، ناکارآمدی وحشتناک مجموعه حاکمه فعلی است. تا آخر امسال درآمد آنها به 180 ميليارد دلارمی‌رسد،40 ميليارد آن را درسال گذشته خرج کرده‌اند 31 ميليارد دلار هم امسال خرج شده که البته آقای احمدی‌نژاد اين عدد را30ميليارد اعلام کرد. اينها جمعا می‌شود 70 ميليارد دلار. پس 110ميليارد باقيمانده کجاست؟ من هفته پيش اين سوال رامطرح کردم آنها دوسه روزقبل جواب دادند که در خزانه است. اين مبلغ بايد درصندوق ذخيره ارزی قراربگيرد که دولت فعلی آن را با10ميليارد موجودی تحويل گرفت، اين صندوق درحال حاضر9 ميليارد موجودی دارد. ما می‌پرسيم بقيه پول‌ها کجاست؟ قضيه اصلی ناکارآمدی دولت و مسئله فرعی تلاش برای آزادی دوستانمان است. آنها درتلاش هستند اصلاحات را راديکال کنند، لذا به نقاط حساس ما فشار وارد می‌کنند، ولی برخورد منطقی ما دست آنها را بسته است. آنها به دنبال بهانه‌ای برای برخورد می‌گردند و مظلوم‌ترازدانشجويان پيدا نکرده‌اند. ما بايد به مفهوم صبردرآموزه‌های دينی‌مان رجوع کنيم. راهکارهای مقابله با شرايط موجود صبرهمراه با مقاومت و فعاليت جدی تشکيلاتی است دعوت عبادي براي تشکيل جنبش صلح خواهي در نشست "جنگ نه، صلح و حقوق بشر آري": - سه شنبه 29 آبان 1386 [2007.11.20] ‏ روز گذشته نشست "جنگ نه، صلح و حقوق بشر آري "در دفتر کانون مدافعان حقوق بشر و با حضور بسياري از ‏فعالان سياسي و حقوق بشر برگزار شد. در اين نشست شيرين عبادي برنده جايزه صلح نوبل و فعال حقوق بشر ‏پيشنهاد شکل گيري جنبش صلح خواهي براي جلوگيري از بروز جنگ را مطرح کرد.‏ به گزارش ادوار نيوز عبادي با بيان اين که صداي شوم طبل جنگ به گوش مي رسد اظهار داشت: مردم ايران ‏صلح طلبند و تاريخ آن را ثابت کرده است. مردم ايران در گذشته جنگ و انقلاب داشته اند و اکنون خسته از آنها ‏به دنبال صلح و آرامشند .‏ برنده جايزه صلح نوبل با اشاره به اين مسئله که انرژي هسته اي حق مسلم ايران است تاکيد کرد که به جز اين حق ‏مسلم آرامش و صلح نيز حق ايران و ايرانيان است و با دفاع از يک حق نبايد باقي حقوق انساني را قرباني کرد.‏ وي صلح را به معناي نبود جنگ ندانست و معناي صلح در قرن بيست و يک را چنين عنوان کرد:صلح مجموع از ‏شرايطي است انسان ها بتوانند با آزادي و حفظ کرامت انساني خود زندگي کنند .‏ دبير کل کانون مدافعان حقوق بشر ضمن اشاره به مريم حسين خواه روزنامه نگار و از فعالان زن که در زندان به ‏سر مي برد جرم او را تنها بيان عقايدش و نوشتن چند مقاله دانست و اظهار داشت:ما آرزومند صلحيم و کراکت ‏انساني را مي طلبيم.‏ وي با بيان اقدامات کانون مدافعان حقوق بشر و تشکيل کميته دفاع ار انتخابات ازاد و عادلانه در کانون مدافعان ‏حقوق بشر گفت: کميته موقت صلح نيز در کانون مدافعان حقوق بشر تشکيل شده است و پس از رايزني و ‏همفکري بسيار در آن به اين نتيجه رسيده ايم ککه با تشکيل يک جنبش صلح خواهي از وقوع جنگ جلوگيري ‏کنيم.‏ عبادي افزود: ما اگر متحد شويم و يک صدا بگوييم که جنگ را نمي خواهيم اين صدا واکنش خواهد داشت.اما اين ‏اين همفکري ياري همگان را مي طلبد و بر اين مبنا ما تصميم گرفتيم که نشست ملي صلح را تشکيل دهيم.‏ اين وکيل دادگستري با درخواست از همه ايرانيان اظهار داشت: ما از همه ايرانيان و افرادي که دغدغه ايران را ‏دارند و جنگ نمي خواهند دعوت مي کنيم ببنشينند و با همفکري يکديگر تعدادي از اتفراد را به عنوان اعضاي ‏شوراي عالي صلح انتخاب کنند و اين شورا رهنمود هايي را براي جلوگيري از جنگ و برقراي حقوق بشر ارائه ‏کند .‏ او سپس کانون را حزب سياسي ندانست و بار ديگر با تاکيد بر حضور ايرانيان در نشست ملي صلح ابراز اميد ‏واري کرد که با تشکيل شوراي الي صلح بتوان زمزمه شوم طبل جنگ را خاموش کرد.‏ ‎‎ناقوس جنگ نواخته شده است‎‎ نرگس محمدي سخنگوي کانون مدافعان حقوق بشر در بخش آغازين جلسه گفت: تاكنون كانون مدافعان حقوق بشر، ‏بر اساس‎ ‎مواد اعلاميه جهاني حقوق بشر موضوعاتي را درنشست هاي مطبوعاتي به بحث و‎ ‎بررسي گذاشته، اما ‏امروز كانون مدافعان حقوق بشر بنابه ضرورت بحث و شرايط‎ ‎داخلي وخارجي ،موضوعي را خارج از برنامه ‏هاي كانون طي نشست مطبوعاتي بررسي‎ ‎مي كند‎. ‎ ‎ او تاکيد کرد: كانون مدافعان حقوق بشر همگام با تمام نيروها وجريان ها وافراد‎ ‎آزاديخواه در جهان و ايران براي ‏مخالفت با جنگ و جلوگيري از وقوع آن تلاش‎ ‎خواهد كرد و اين نشست اولين اقدام اين نهاد حقوق بشري بين ‏المللي براي‎ ‎پژواك فرياد "جنگ نه " است‎ .‎ در اين نشست که سخرانان بسياري به ايراد سخن پرداختند، مهندس عزت الله سحابي خاطرنشان کرد: اين روزها ‏در فضاي جهاني ناقوس جنگ نواخته شده است و سرکوب، خفقان و فشار بر دانشجويان و البته اوضاع نابسامان ‏سياست واقتصاد پيش زمينه آينده خطرناکي براي ايران است .‏ وي ادامه داد: مسئولان کشور مي گويند که جنگ امريکا عليه ايران انجام نخواهد شد و تنها نوعي تبليغ رواني ‏است اما ما به اين مسئله باور نداريم و معتقديم که دولت امريکا تا امتيازاتي از ايران نگيرد جنگ را متوقف ‏نخواهد کرد .‏ به اعتقاد سحابي ممکن است جنگ فيزيکي در نگيرد اما تحريم ها کار خود را خواهند کرد و توان اقتصادي مردم ‏را از بين خواهند برد .‏ ‎‎قيمت پيروزي معادل جنگ نيست‎‎ سخنران ديگر اين مراسم رخشان بني اعتماد کارگردان با سابقه سينما بود که گفته هاي خود را اين چنين ‏آغازکرد: "اگر هنوز بشر معاصر زباني غير از جنگ براي حل مناقشات بين‌المللي پيدا‎ ‎نكرده باشد، بايد در سير ‏تكامل آن شك كرد."‏ به گزارش خبرنگار ادوار نيوز وي سپس ادامه داد: "متأسفانه اكنون بديهي‌ترين نشانه‌هاي‎ ‎بدويت در جاي جاي ‏جهان ديده مي‌شود و كساني كه نقشي در تصميمات دولت‌ها ندارند همان‎ ‎قربانيان جنگ خواهند بود."‏ بني اعتماد تصريح کرد: "هنوز ترکش هاي جنگ ايران و عراق در تن مردم ما باقي است وبايد هشداري جدي داد ‏كه قيمت پيروزي در هيچ زمينه‌اي معادل‎ ‎جنگ نخواهد بود."‏ ‎‎براي جلوگيري از جنگ، غني سازي بايد متوقف شود‎‎ ابراهيم يزدي دبير کل نهضت آزادي نيز در همايش"جنگ نه، صلح و حقوق بشر آري" با بيان اين که جنگ قابل ‏پيش بيني نيست گفت:همه تدارکات براي وقوع جنگ فراهم است ،در مورد عراق هم گزارش هاي آژانس حاکي ‏از نبود سلاح اتمي در عراق بود اما انگليس وامريکا تصميم خود را عملي کردند.‏ يزدي با ذکر اين نکته که امريکا توانسته است اجماع جهاني را در مورد ايران به دست بياورد ادامه داد:امروزه ‏در سطح جهاني اين اجماع وجود دارد که ايران بايد غني سازي را متوقف کند . ‏ دبير کل نهضت آزادي هزينه جنگ ايران وعراق را بسيار بيشتر از جمع صادرات نفتي دو کشور در آن سالها ‏خواند و جنگ احتمالي ايران و امريکا را به مراتب وحشتناک تر از آن ارزيابي کرد.‏ وي سپس تصريح کرد :ما به عنوان ايرانياني که با جنگ مخالفيم مي دانيم که چه پيش خواهد آمد و مي دانيم که ‏براي اولين بار به طور جدي تماميت ارضي ما در خطر قرار گرفته است .‏ يزدي دو راه را براي جلوگيري از کوفتن بر طبل جنگ پيشنهاد داد: نخست پذيرش بسته پيشنهادي و پذيرفتن ‏تعليق غني سازي که باعث خلع سلاح شدن امريکا خواهد شد و ديگري را حضور در جنبش ضد جنگ و نشست ‏ملي صلح خواند.‏ دکتر حسين رفيعي از فعالان سياسي نيز در اين نشست با بيان اين که مسئولان احتمال جنگ را تنها يک تبليغ ‏رواني مي دانند گفت: آنها (مسئولان) پرونده هسته اي را بسته شده مي خوانند اما تحديد ان جي اوها، احزاب و به ‏زندان افکندن فعلان مختلف سياسي اجتماعي را انجام مي دهند و ظاهرا از انقلاب مخملين مي ترسند.‏ وي سخن گفتن ار جنگ را حق همه مردم دانست و حق زيستن در خانهو کاشانه خود را حق ايرانيان دانست و ‏تصريح کرد که شواهد زيادي براي وقوع جنگ موجود است .‏ وي سپس با ذکر شواهد ودلايل متععد و آمار و ارقام در خصوص جنگ عراق و امريکا خطاب به امريکايي ها ‏گفت: همه مشکلات ما از شماست، شما در سال 1332 عليه دولت آن بزرگمرد(مصدق) کودتا کرديد و اگر ‏گذاشت بوديد او کارش را مي کرد سرنوشت ما اين چنين نبود .‏ رفيعي در ادامه با تاکيد بر اين که اگر حکومت ايران اجازه دهد هزاران آدم را مي توان عليه شکل گيري جنگ ‏بسيج کرد اظهار داشت: اگر بتوانيم امپراطوري بزرگ امريکا را به خدمت بگيريم مي توانيم مقابل آن بايستيم.‏ ‎‎مي خواهيم که سپيد باشند‎‎ هم چنين در اين نشست سيمين بهبهاني به قرائت شعري پرداخت. بهبهاني سخنان خود را اينگونه آغاز كرد‎ : "‎مي ‏خواهيم سپيد باشند، مي خواهند كه نباشند، مي خواهند كه سياه باشن،‎ ‎مي كوشيم كه نخواهند ، چه چيز را افق را‎ ‎‎..."‎ ‎ او در ادامه با اشاره به حوادث دوران زندگي 80 ساله خود كه در آن چندين‏‎ ‎جنگ را تجربه كرده است، گفت: ‏‏"حال در هنگام 81 سالگي به خود مي گويم، آيا‏‎ ‎بازهم مي خواهيم نشان خاكستر شدن جوانان و شهيدان خود را در ‏يك دكمه ذوب‎ ‎شده بجوئيم. آيا مي خواهيم بر سر مزار فرزندان خود بگرييم .آيا مي خواهيم‎ ‎آنچه را كه داريم با ‏خاك يكسان كنيم .آيا عقل اجازه مي دهد كه اين كار را‎ ‎انجام دهيم"‏‎ . ‎ ‎ بهبهاني در ادامه افزود : "من مي انديشم كه جنگ افروزان بزرگ ترين گناه را مرتكب مي شوند‎.‎‏"‏ ‎ در بخش ديگري از جلسه، عباس معارفي نماينده كانون صنفي معلمان ايران با طرح اين سئوال كه چه‎ ‎كنيم تا پس ‏از اين شاهد جنگ نباشيم، راه حل خود را چنين ارائه داد: "بايد از‎ ‎انباشت ثروت وقدرت در دست يك نفر يا يك ‏حزب خاص جلوگيري شود يعني با توسعه‎ ‎دموكراسي جلوي اينكار گرفته مي شود‎. ‎‏"‏ ‎ بايزيد مردوخي اقتصاد دان وعضو جبهه متحد خلق كرد سخنران ديگر اين مراسم‏‎ ‎بود كه سخنان خود را با كمياتي ‏در مورد جنگ ايران وعراق وآثار اقتصادي آن‎ ‎بيان كرد. او گفت: "تجاوزگر براي شروع جنگ نياز به توجيه ‏قانوني وبين‎ ‎المللي ندارد ." براين اساس او به يك نمونه بارز يعني مساله كامبوج اشاره‎ ‎كرد. او در تحليل اثرات ‏جنگ سه نوع خسارت را قابل بحث دانست كه دو نوع‎ ‎ازآن قابل سنجش و يك نوع آن تا كنون غير قابل سنجش ‏بوده است. اين استاد‎ ‎دانشگاه به خسارت مستقيم و غير مستقيم اشاره كرد و در توضيح خسارت نوع سوم‎ ‎گفت: از ‏بين رفتن انسانها كه از آن بعنوان خسارت انساني ياد مي كنيم به‎ ‎لحاظ از بين رفتن متخصص هاي كشور و ‏عواطف، قابل ارزيابي نيست. او در ادامه‎ ‎به هزينه هاي هر سال جنگ 8 ساله ايران وعراق كه حدود چهار ‏ميليارد دلار‎ ‎بوده است اشاره كرد كه 50 درصد درآمد حاصل از نفت ايران را بخود اختصاص‏‎ ‎داده بود. او در ‏ادامه به بودجه دفاعي جهان اشاره كرد و از جنگ بعنوان يك‎ ‎صنعت جهاني ياد كرد. مردوخي با طرح اين نظر ‏كه جنگ خانمان برانداز است به‎ ‎آثارمين نيز اشاره و خسارت انساني ناشي از مين را با توليد ناخالص ملي‎ ‎ارزيابي كرد‎.‎ ‎‎قطعنامه کانون مدافعان حقوق بشر‎‎ در پايان اين مراسم قطع نامه کانون مدافعان حقوق بشر خوانده شدکه متن آن به اين شرح است :‏ رويدادهاي تاريخي نتيجه طرح ها و دستاوردهاي آگاهانه ي بشر بوده است .از اين رو کميته موقت صلح پيشنهاد ‏مي کند ،نشستي براي تشکيل شوراي ملي صلح به عنوان جنبش اجتماعي صلح دوستان ايران جهت مقابله با ‏خطرهاي تهديد کننده ي صلح در ايران تشکيل شود.‏ بي ترديد شوراي ملي صلح مي تواند با همبستگي با همه جنبش هاي صلح طلب جهان ،صداي صلح دوستي مردم ‏ايران را به گوش همه ي جهانيان برساند ،تا خطرات تهديد کننده صلح را محدود کند .‏ ما بر اين باوريم چنين شورايي مي تواند هرگونه عمل تهديد کننده ي صلح از جانب نيروهاي خارجي را محکوم ‏نموده و از جمهوري اسلامي بخواهد با پذيرش قطع نامه هاي شوراي امنيت سازمان ملل متحد وعمل به تعهدات و ‏ميثاق هاي بين الملل زمينه ي تهديد صلح را از ميان بر دارد .‏ بديهي است تامين حقوق مدني مردم ايران ،شرط اساسي براي داشتن ايراني آزاد، آباد و مستقل خواهد بود .‏

نشست سراسری دفتر تحکيم وحدت سخنرانی عليجانی امروز مسئله اصلی کشور نه انتخابات، بلکه خطر جنگ است!
نشست سراسری اتحاديه دانشجويی دفتر تحكيم وحدت از صبح ديروز در دفتر نشريه نامه آغاز بكار كرده است. اين نشست با شركت فعالان سياسی، روشنفكران و اعضای انجمن های اسلامی دانشجويان دانشگاههای شهرهای مختلف كشور و با سخنان محمد هاشمی دبير تشكيلات تحكيم  آغاز شد. رضا عليجانی سردبير نشريه توقيف شده "ايران ما" و از جمله چهره های ملی مذهبی ايران دراين نشست گفت: تا زمانی كه خط قرمز زندان برای بسياری از فعالين سياسی وجود دارد و آنها دفاع از آزادی و دموكراسی را تا جايی انجام می دهند كه هزينه زندان برای آنان تحميل نشود، جنبش دموكراسی خواهی به نتايج مورد نظر نخواهد رسيد. امروز دانشجويان را از خانه خود به بيرون رانده اند و دانشجويان همانند فلسطينيان كه از سرزمين خود رانده شده اند از دانشگاه به بيرون رانده شده اند. عليجانی با اشاره به بحث های معطوف به انتخابات گفت برخوردهای مختلف با مبحث انتخابات همانند شركت، حمايت،‌ ارائه ليست و يا عدم شركت بر پايه ی يك پيش فرض استراتژيك كه همان اصلاحات است شكل می گيرد. عليجانی حفظ روابط جمعی را مهم ترين اولويت در ورود به بحث انتخابات دانست و گفت در سال 84 اجماع نسبی در جنبش دانشجويی در خصوص انتخابات وجود داشت.  و امروز تكثر در ديدگاه دانشجويان نسبت به انتخابات اگر موجب ايجاد شكاف و اختلاف در تشكيلات تحكيم گردد ضربه جدی برای آن خواهد بود. قوه مقننه اکنون به سه لايه مجلس، شورای نگهبان و مجمع تشخيص مصلحت تقسيم شده و مجلس شايد نسبتی يك به هجده از قدرت سياسی را در اختيار داشته باشد. عليجانی به تجربه منفی اقليت ناكارآمد در مجلس و شورای شهر اشاره كرد و نحوه عملكرد اقليت اصلاح طلب مجلس هفتم را حتی ضعيف تر از جناح راست دربرابر دولت دانست.   البته مسئله انتخابات امروز مسئله اصلی كشور نيست. امروز مسئله ی هسته ای و خطر جنگ مهمترين مسئله ی كشور است. عليجانی در اين راستا به ديدار مهندس سحابی و محمد خاتمی اشاره كرد و گفت مهندس سحابی در اين ديدار انتقاد وارده به خاتمی را مبتنی بر در نظر گرفتن مصحلت نظام مهمتر از مصلحت ايران دانست. عليجانی گفت بايد به صورت صريح وارد نقد وضعيت ايران در سطح بين المللی شد و خطوط قرمز را كنار گذاشت.
تهديدات داخلي از نظر سپاه فمينيسم، شيطان پرستي، تصوف، فقر، فساد، تبعيض - سه شنبه 29 آبان 1386 [2007.11.20] ‏‏ اسفنديار صفاري دفتر سياسي سپاه پاسداران در گزارشي از "آسيب ها و تهديدهاي پيش رو"ي جمهوري اسلامي که طي 2 هفته ‏اخير در اختيار "هاديان سياسي" اين نيرو قرار گرفته، اعلام کرد "جريانات فرهنگي فعال در كشور از ‏ظرفيت‌هاي آسيب ساز و تهديدساز بنيادهاي فكري نظام برخوردارند". ‏ اين گزارش "فمنيست ها"، "طرفداران پلوراليزم ديني"، "دراويش و اهل تصوف"، "جريان تجدد گراي افراطي"، ‏و "بهائيان" را در کنار "شيطان پرستان" قرار داده و تاکيد کرده که اين جريان ها براي حکومت فعلي "تهديد ‏ساز"ند. اين گزارش همچنين از سازمان هاي غير دولتي(‏NGO ‎ها) به عنوان "مهم‌ترين عامل براي كليد زدن ‏نافرماني مدني" نام برده است. ‏ ‎‎جوانان غرب زده اند‎‎ در اين گزارش با اشاره به اينکه‎ ‎‏"فقر، فساد و تبعيض؛محوري‌ترين نقطه ضعف فرهنگي-اجتماعي موجود" در ‏سيستم حکومتي ايران است، تاکيد شده که مثلث فقر، فساد و تبعيض علت "وجود و بقاي يك سري ناهنجاري‌هايي ‏است كه به يك تهديد براي نظام اسلامي تبديل شده و برغم تاكيدات مكرر مقام رهبري همچنان مشهود است و ‏بستري مناسب براي نفوذ مخالفان جمهوري اسلامي به شمار مي‌رود". ‏ اين گزارش "شكل‌گيري گرايشات غيرهمسو با فرهنگ عمومي كشور در مراكز آموزشي و يكسري محافل ‏روشنفكري" راعامل "تسريع اشاعه فرهنگ غربي و غرب گرايي در سطوح مختلف" خوانده و هشدار داده که ‏‏"غرب به عنوان الگوي رفتاري جماعتي از جوانان" در آمده است. ‏ در گزارش دفتر سياسي سپاه با ابراز نگراني از "تغيير گروه هاي مرجع" در ايران به عنوان "يک آسيب مهم ‏ديگري که جمهوري اسلامي با آن مواجه است" ياد و تاکيد شده که "اگر تا قبل از اين رفتارهاي مردم به ويژه ‏جوانان را نهادها و شخصيت‌هاي موجه مذهبي و سياسي و فرهنگي تشكيل مي‌داد اكنون جابجايي جدي در ‏گروه‌هاي مرجع صورت گرفته است".‏ ‏"آسيب هاي اجتماعي" يکي ديگر از مواردي است که در اين گزارش از آن به عنوان "نقاط ضعف جمهوري ‏اسلامي" ياد شده و در مورد آن آمده: "اگرچه افزايش جمعيت جوان در بروز اين نوع نابهنجاري موثر است لكن ‏خروج اين مساله از حد طبيعي خود مي‌تواند آسيب‌هاي ديگري متوجه نظام نمايد". ‏ در همين گزارش تاکيد شده که: "براساس گزارش‌هاي موجود جوانان بيشترين قشر در زندان‌هاي ايران را تشكيل ‏مي‌دهند كه عمدتا دچار لغزش‌ها و آسيب‌هاي اجتماعي شده‌اند" و "گسترش اعتياد در سطوح پايين جامعه يعني قشر ‏جوان، نگراني‌هاي جدي را در ميان مسئولان ايجاد كرده است". ‏ ‎‎جريان هاي فرهنگي‎‎ با اين همه در گزارش دفتر سياسي سپاه ريشه "همه" يا بسياري از مشکلات و تهديدها به "فعاليت جريان هاي ‏فرهنگي" مربوط شده تا جائي که تاکيد شده: "جريانات فرهنگي فعال در كشور از ظرفيت‌هاي آسيب ساز و ‏تهديدساز بنيادهاي فكري نظام برخوردارند اگرچه اين جريانات داراي عده و عُده زيادي نيستند اما تحرك و ‏قابليت‌هاي جذب كننده آنها تهديدساز مي‌باشد". ‏ در ادامه اين گزارش با دسته بندي "چندين جريان و گرايش جدي در جامعه ما" از "جريان فمنيستي"، "جريان ‏کثرت گرائي يا پلوراليزم ديني"، "جريان تجدد طلب افراطي"، "جريان تصوف گرائي"، "جريان بهائيت" در کنار ‏‏"شيطان پرستان"، و "گروه هاي رپ، متال يا هوي متال، و راک" نامبرده اند و همه اين ها "داراي خصوصيات ‏مشترک" و "تهديدساز بر عليه جمهوري اسلامي" معرفي شده اند. ‏ نويسندگان گزارش دفتر سياسي سپاه شرح کوتاهي هم براي هر يک از "جريان ها" نوشته اند. از جمله در تعريف ‏جريان فمنيستي نوشته اند: "جريان فمينيستي نيز در سال‌هاي اخير رشد قابل توجهي داشته است و تحت عنوان ‏فمينيسم اسلامي نيزاز خود ياد مي‌كنند بحث كنوانسيون رفع تبعيض زنان سازمان ملل را اينها در ايران به جد ‏دنبال مي‌كنند". ‏ براي دراويش و اهل تصوف نيز نوشته اند: "جريان تصوف گرايي؛عرفان‌هاي صوفي مسلك داراي گرايش‌هاي ‏مختلف هستند: عرفان سرخ پوستي، عرفان‌هاي شرقي مانند بودائيسم، هندوئيسم، تاتوئيسم و عرفان‌هاي بومي مانند ‏ذهبيه، خاكسار، گنابادي و شاه‌نعمت‌اللهي از جمله گرايش‌هاست اگرچه اين جريانات دين ستيز نيستند لكن انحرافات ‏ديني آنها مبرهن است". ‏ در گزارش دفتر سياسي سپاه درباره "جريان كثرت گرايي يا پلوراليزم ديني" هم آمده: "اينها مدعي‌اند كه تمام ‏اديان الهي و بشري حق هستند. اين جريان در عين حال رويكرد نقد تفكر اسلامي و شيعي را به شدت دنبال ‏مي‌كنند". ‏ در گزارش مزبورهمچنين تاکيد شده که "جريان تجددگرايي افراطي، كه از دوره مشروطيت ‏‎آغاز شد، ‌در شرايط ‏كنوني كشور نيز داراي نفوذ در مراكز علمي و دانشگاهي و ساير حوزه‌ها شده‌اند". ‏ در اين گزارش از بهائيان نيز به عنوان يک تهديد براي جمهوري اسلامي نامبرده شده و در مورد آنان نوشته شده: ‏‏"جريان بهائيت اگرچه در دوران رژيم سابق فعاليت گسترده در عرصه‌هاي اقتصادي، سياسي و فرهنگي داشتند ‏اما در حال حاضر در حال رشد هستند". ‏ در گزارش دفتر سياسي سپاه در توصيف گروه هاي موسيقي رپ به عنوان "خرده فرهنگ" در کنار "گروه هاي ‏متال يا هوي متال، و راک" آمده است: "وجه مشترك همه اين گروه‌ها ايدئولوژي نهيليستي [پوچ‌گرايي] بي‌معنايي، ‏بي‌هدفي، است دومين وجه اشتراك انحرافات جنسي و اخلاقي است. اين گروه‌ها دين را مانع فعاليت خود مي‌دانند ‏به همين جهت يكي ديگر از وجوه آنها دين‌ستيزي است". ‏ در اين گزارش همچنين از پيدايش "گروه هاي شيطان پرست" ياد و ادعا شده که اين شيطان پرستان "مروج شر و ‏گناه و معصيت در جامعه هستند و اعمال و رفتار شيطان را تاييد مي‌كنند اين جريان نيز كاملا با دين در تعارض و ‏تضاد است". ‏ ‎‎تهديد اينترنت، کتاب، ‏NGO‎ ‎ ‎ در گزارش دفتر سياسي سپاه "کتاب"، "انتشار مقاله"، "سايت هاي اينترنتي" و "وبلاگ نويسي" به عنوان ‏ابزارهاي "جريان هاي تهديد ساز براي جمهوري اسلامي" معرفي شده اند. اين گزارش تاکيد کرده: "كليه جريانات ‏فوق به طرق مختلف به دنبال جذب جوانان مي‌باشند و براي اينكه مباني خود را ترويج نمايند متوسل به انتشار ‏كتب و مقالات و ايجاد سايت اينترنتي و وبلاگ‌نويسي شده‌اند". ‏ ‏"ماهواره و اينترنت" نيز در اين گزارش به عنوان عامل تغيير گروه هاي مرجع از "مذهبيون موجه" به گروه ‏هاي "غير موجه" معرفي شده است. ‏ ‏"سازمان هاي غير دولتي ياNGO ‎ها" در گزارش دفتر سياسي سپاه به عنوان "عامل چالش سازماني" و ‏‏"مهمترين عامل براي کليد زدن نافرماني مدني" معرفي و نسبت به فعاليت آن ها هشدار داده شده است. اين ‏گزارش تاکيد کرده: "يكي از برنامه‌هايي كه گروه‌هاي داخلي از يك سو و جريانات خارجي درصدد ايجاد و توسعه ‏آن جهت پيشبرد اهداف سازماني و حزبي خود هستند، سازمان‌هاي غيردولتي و به اصطلاح ‏NGOها است. ‏اگرچه ‏NGOها في‌نفسه ابزار مناسبي براي كارآمدي نظام مي‌باشد اما به جهت كاركردهاي قابل توجه آنها، مورد ‏توجه احزاب و جريانات سياسي دگرگون طلب در سال‌هاي اخير قرار گرفت". ‏ در ادامه اين گزارش با اين ادعا که "گفته مي‌شود آمريكا از طريق تقويت ‏NGOها توانست حكومت ساندنيست ها ‏در نيكاراگوئه را سرنگون نمايد و يا يكي از پايه‌هاي انقلاب‌هاي مخملين در گرجستان، اوكراين و قرقيزستان، ‏نهادهاي ‏NGO‏" را بريزد، آمده است: "رويكرد فزاينده گروه‌هاي سياسي، به ويژه مخالفان، به چنين نهادهايي ‏مي‌تواند اين نهادها را در اينده به عنوان پايگاهي تاثيرگذار بر عرصه سياسي تبديل نمايند". ‏ گزارش دفتر سياسي سپاه در نهايت سازمان هاي غير دولتي را به ابزاري براي براندازي دانسته و تاکيد کرده ‏است: "ناگفته پيداست كه استراتژي نافرماني مدني يا مقاومت مدني در شرايط جديد سياسي ايران بيش از پيش ‏مورد توجه مخالفان نظام مي‌باشد و ‏NGO‏ ها مهم‌ترين عامل براي كليد زدن نافرماني مدني تلقي مي‌شود". ‏ ‎‎توطئه اي به نام حقوق بشر‎‎ در گزارش دفتر سياسي سپاه در مورد "چالش‌هاي انديشه‌اي" پيش روي جمهوري اسلامي نيز آمده: "چالش‌هاي ‏انديشه‌اي معطوف به عرصه سياست سابقه طولاني دارد و در سال‌هاي اخير بيشترين حجم چالش‌ها را به خود ‏اختصاص داده است. اين نوع چالش در آينده نيز از سوي عوامل و جريانات فكري مختلف [داخل و خارج] با ‏شدت و حدّت بيشتري پي‌گرفته خواهد شد". ‏ اين گزارش با اين توصيف که چالش‌هاي انديشه‌اي زيرساخت‌هاي سياسي نظام را نشانه گرفته است، تاکيد کرده ‏که: "چالش‌هاي فكري در زمينه حكومت ديني، ولايت فقيه، آميختگي دين و سياست، قانون اساسي، جمهوريت و ‏اسلاميت، اصول اساسي انقلاب، انديشه‌هاي امام و بخشي از تحركات گروه‌هاي دگرگون‌طلب است". ‏ ‏"حقوق بشر" نيز در گزارش دفتر سياسي سپاه بخشي از "تحرکات گروه هاي دگرگوني طلب" معرفي شده و در ‏مورد آن تاکيد شده که: "اين جريانات در كنار اين نوع شبهات سياسي سعي خواهند كرد، موضوعاتي همچون ‏حقوق بشر در آينده را با استفاده از همه امكانات و زمينه‌ها به عنوان يك مسئله اصلي نظام تبديل نمايند". ‏ دفتر سياسي سپاه "تشكيل جبهه دمكراسي و حقوق بشر خواهي" را که مصطفي معين و برخي از گروه هاي ‏اصلاح طلب در جريان انتخابات رياست جمهوري سال 84 مطرح کردند را نيز به عنوان يکي از تحرکات گروه ‏هاي دگرگوني طلب در داخل معرفي کرده و در مورد آن نوشته است: "تشكيل جبهه دمكراسي و حقوق بشر ‏خواهي در داخل و توصيه‌ها و برنامه‌هايي كه از خارج در حال انجام مي‌باشد چشم انداز اين موضوع را بسيار ‏آشكار كرده است". ‏

مريم کاشاني
m.kashani@roozonline.com

دستگيري گسترده فعالان جنبش زنان، به مريم حسين خواه، روزنامه نگار و از مسئولين سايت زنستان رسيد. او ديروز ‏در حاليکه براي بازجويي فراخوانده شده بود، با حکم بازداشت روانه اوين شد. ‏

مريم حسين خواه يک هفته پس از توقيف سايت زنستان احضاريه اي از وزارت اطلاعات دريافت کرد که در آن از وي ‏خواسته شده بود روز شنبه، ۲۶ مهرماه، خود را به دادسراي ويژه امنيت تهران معرفي کند. به گفته شهاب ميرزايي، ‏همسر خانم حسين زاده "مريم در روز مقرر خود را به دادسرا معرفي کرد و پس از چهار ساعت بازجويي از او ‏خواسته شد دوباره در روز يکشنبه، ۲۷ آبان، به آن دادسرا مرجعه کند."[راديو فردا] و يکشنبه ديروز بود که بازداشت ‏وي را به همراه داشت. ‏

مريم حسين خواه در سال ۸۵ نيز به همراه ۳۲ تن ديگر از زنان در جريان اعتراض مسالمت آميز به دادگاه چند تن از ‏فعالان حقوق زنان، بازداشت شد و چهار روز در زندان اوين به سر برد. وي از آن به بعد با اتهامي روبه رو بود که اين ‏روزها اتهام بسياري ديگر نيز هست: تشويش اذهان عمومي، تبليغ عليه نظام و نشر اکاذيب. ‏

همسر مريم حسين خواه در مورد اين اتهامات مي گويد: "مريم و دوستانش در سايت هاي زنستان و تغيير براي برابري، ‏مطالب اجتماعي و غير سياسي مي نوشتند. آنان براي برابري حقوق مردان و زنان تلاش مي کنند که دربسياري از ‏کشورهاي جهان، از جمله در کشورهاي عربي، تحقق يافته است و حتي مراجع تقليد در ايران از آن حمليت مي کنند." ‏

اقداماتي کاملا قانوني و شفاف که به گفته وکيلش نمي تواند مبناي اتهاماتي به منظور بازداشت او و يا ديگران قرار ‏گيرد. ‏

مريم حسين خواه هم در روزنامه اعتماد کار مي کرد و هم در سايت زنستان؛ سايتي که بعد از هفت بار مسدود شدن ‏عاقبت هفته گذشته توقيف شد. پيش از اين توقيف، دادسراي ارشاد تهران با اخطار به شرکت هايي که ميزباني و دامين ‏زنستان از آنها خريداري شده بود و احضار مسئولان اين شرکت ها از آنها خواسته بود فضاي اينترنتي فروخته شده به ‏آن را مسدود کنند. ‏

اما مريم حسين خواه چه مي خواست و چه مي گفت که بايد با پاسخ زندان رو به رو مي شد؟ فريده غائب، از ديگران ‏زنان روزنامه نگار و فعال مدني در پاسخ نوشته است: "مريم حسين خواه را از وبلاگ صورتک اش شناختم. مطلبي ‏نوشته بود درباره فمنيست شدنش و احساس اش از آن. آن روز حرفش به دلم نشست و شدم يکي از خوانندگان وبلاگش. ‏مريم را در ذهن تصويرسازي کرده بودم. دختري هوادار حقوق زنان و مهم تر ازهمه هوادار برابري و انسانيت. تا ‏اينکه من هم شدم خبرنگار حوزه زنان و ديدارهاي پي در پي با خبرنگاران اين حوزه از جمله مريم. هر دو هم در ‏سرويس اجتماعي روزنامه ها کار مي کرديم و هم به عنوان فعال حوزه زنان در جلسات حضور داشتيم. حتي در نوشتن ‏گزارش ها هماهنگ بوديم که کدام نکته را برجسته کنيم. در طرح برخورد با بد حجابي بود که علي رغم ميل باطني مان ‏در طرح مبارزه با بدحجابي حضور يافتيم و حداقل کارمان پرسيدن سئوال هاي انتقادي بود و نوشتن روايت دختران و ‏زناني که به اين جرم دستگير مي شدند. يادم نمي رود آن لحظه دستگيري دختري که پوششي بسيار عادي داشت و ‏اعتراض مريم را در برابر دستگيري دخترک. اشک هاي مريم در تجمع 22 خرداد در ميدان هفت تير و نگراني اش هم ‏درباره سلامتي ديگران در ذهنم مانده است. دوستان همه جزو دستگير شدگان اين تجمع بودند و پي گيري هاي خبري ‏اين تجمع برايم سخت بود. چون هنوز آنقدر به اين دستگيري ها عادت نکرده بودم و اين دلگرمي هاي مريم بود که مرا ‏از انعکاس اخبار دستگيري ها و بازجويي ها و خبرهاي سياه دلسرد نکرد. حالا «حوا» شده وبلاگ نه چندان تازه مريم ‏اما نوشته هايش همان ها هستند و خواسته هايش نيز همان رنگ را دارند. مي دانم که در حوا گزارش هايي را از زندان ‏و بند عمومي زندان زنان خواهم خواند. و مريم مي تواند از فرصت در زندان بودن استفاده کند و به قول بازجوها به ‏زنان زنداني از حقوق زنان بگويد. "[سايت زنستان]‏

اما مريم بيش از اينها مي خواهد؛ همان که بر تارک سايتش، نوشته است: "قد حوا نمي رسيد؛من همه سيب ها را خواهم ‏چيد."‏

درست همانکه با بينش استبدادي و مرد سالار نمي خواند؛ بينشي که حق خواهي را به "تشويش اذهان عمومي" تعبير ‏مي کند و مبارزه مدني را، به "اقدام عليه امنيت ملي." بر همين اساس است که دستگيري مريم حسين خواه، درست ‏اندک زماني پس از صدور حکم زندان و شلاق براي ديگر فعال عرصه زنان، يعني دلارام علي، فعالين عرصه حقوق ‏زنان را به اين باور رسانده که اين تازه آغاز برخوردهاست. و آغاز نگراني هاي جدي. ‏

مي خواهم به دنياي آزاد برگردم

مهرنوش سلوکي سکوت خود را شکست: - دوشنبه 28 آبان 1386 [2007.11.19]

‏

سينا حسيني

محمود احمدي نژاد در گفتگو با شبکه العربيه از پيشنهاد پادشاه عربستان براي غني سازي در يک کشور ثالت ‏استقبال کرد.‏

در جريان مصاحبه با العربيه، خبرنگار اين شبکه از رييس جمهور ايران پرسيد "آيا آماده ايد پيشنهاد‎ ‎عربستان ‏را براي غني‌سازي در يك منطقه بي‌طرف بپذيريد تا دورنماي‎ ‎اقدام نظامي يا تحريم و تنش در منطقه از بين ‏برود؟" و احمدي نژاد پاسخ داد: "ما پيشنهاد‎ ‎دوست و برادر خوبم ملك عبدالله را با ديد مثبت بررسي کرده و از‏‎ ‎آن استقبال مي‌كنيم."‏

در عين حال، او افزود که مايل است يادآوري کند كه آمريكايي‌ها با اين پيشنهادها، دست از بهانه‎ ‎جويي نخواهند ‏داشت: "مطمئن باشيد، آنها به سراغ دولت عربستان هم مي‌آيند و‎ ‎بحث‌هاي ديگري مانند دمكراسي و حقوق بشر ‏را مطرح مي‌كنند." وي همچنين اظهار داشت: "بايد مراقب باشيم‌اين پيشنهادها حقوق‎ ‎قانوني ملت‌ها را مخدوش ‏نكند. چون اگر ما به‌آنها اجازه بدهيم ما را از‎ ‎حقوق قانوني محروم كنند، در آينده ما را ازحقوق ديگري هم ‏محروم مي‌كنند و‎ ‎اين كار را تا آنجا ادامه خواهند داد تاديگر هيچ اختياري نداشته باشيم‎.‎‏"‏

در همين ارتباط، ديروز خبرگزاري آسوشيتدپرس گزارش داد رئيس جمهور‎ ‎ايران، در گفتگو با پايگاه خبري داو ‏جونز گفته است درباره طرح کشورهاي‎ ‎عربي براي غني سازي مشترک اورانيوم در يک کشور بي طرف ‏خارج از منطقه با‎ ‎سران کشورهاي عربي گفتگو خواهد کرد‏‎.‎

اين سخن احمدي نژاد، که از سوي برخي تحليل گران به عنوان دورنمايي براي حل و فصل کم هزينه پرونده ‏هسته اي قلمداد شده، در شرايطي انتشار يافته که ديروز، محمد علي حسيني، سخنگوي وزارت امور خارجه ‏ايران بار ديگر تعليق و يا توقف غني سازي اورانيوم را رد کرد و آن را مساله‎ ‎اي مربوط به گذشته دانست‏‎.‎‏ ‏

حسيني با طرح اين هشدار که صدور‎ ‎يک قطعنامه ديگر عليه ايران، بر همکاري هاي جمهوري اسلامي با ‏آژانس بين المللي‎ ‎انرژي اتمي تاثيري منفي خواهد گذارد، بار ديگر بر موضع ايران مبني بر لزوم بازگشت ‏پرونده ايران از شوراي‎ ‎امنيت به آژانس بين المللي انرژي اتمي تاکيد کرد.‏

سخنگوي وزارت خارجه‏‎ ‎ايران در عين حال اظهار داشت که قرار است معاونان خاوير سولانا، مسئول سياست‎ ‎خارجي اتحاديه اروپا و سعيد جليلي، دبير شوراي عالي امنيت ملي با هم ديدار‎ ‎کنند تا زمينه ملاقات دو مقام ‏مذاکره کننده ايراني و اروپايي را فراهم آورند.‏

در اظهار نظري مرتبط، منابع اروپايي اعلام کرده اند که خاوير سولانا، مسوول سياست خارجي اتحاديه‏‎ ‎اروپا، ‏قرار است روز دوشنبه، 19 نوامبر، در بروکسل، با وزراي امور‏‎ ‎خارجه 27 کشور عضو اين اتحاديه در مورد ‏برنامه هسته اي ايران و دورنماي وضع تحريم هاي جديد عليه ايران بحث و گفت و گو کند.‏

اين در حالي است که برنار کوشنر، وزير امور خارجه فرانسه، ديروز در يک اظهار نظر شديد اللحن ديگر، ‏برنامه اتمي ايران را "تهديدي جدي" براي جهان توصيف کرد و گفت که فرانسه درباره امنيت اسراييل‏‎ ‎مصالحه ‏نمي کند‏‎.‎

کوشنر در گفت وگويي با روزنامه اسراييلي‎ ‎ها آرتص مدعي شد: "برنامه اتمي جمهوري اسلامي‎ ‎ايران يکي از ‏بزرگترين تهديدات فعلي است که دنيا با آن روبه رو است‎.‎‏"‏

‏‏

جول برينکلی
‏
با توجه به سخنان آتشين بوش و ديک چنی در اواخر ماه قبل، پرسيدن سوال فوق منطقی است. ‏بوش "نتيجه اقدام ايران در توسعه سلاح های هسته ای را شروع جنگ جهانی سوم دانست و ‏چند روز بعد، ديک چنی از عواقب جدی اين اقدام سخن گفت."
‏
من هيچ علائمی از قريب الوقوع بودن يک حمله از درون دستگاه دولت در اختيار ندارم اما ‏ظاهرا" مجموعه ای از اتهامات را آماده کرده ايم که خود به جنگ ختم خواهد شد. جان ‏بولتون، سفير سابق ايالات متحده در سازمان ملل، سياست چهار ساله ديپلماتيک عليه برنامه ‏هسته ای ايران را شکست خورده خواند و هفته گذشته گفت: "به همين دليل زمان تصميم گيری ‏برای استفاده از نيروی نظامی نزديک است."
‏
مردم آمريکا هنوز می خواهند بدانند چرا رسانه ها در آماده کردن اذهان برای جنگ عراق و ‏وجود سلاح های احتمالی کشتار جمعی در آنجا کوتاهی کردند. بگذاريد اشتباه قبلی را تکرار ‏نکنيم. اگر آمريکا قصد حمله به ايران را کند، این اقدام بدون هشدار خواهد بود. به هر حال، ‏سربازان و تجهيزات نظامی مورد نياز، همگی در عراق و همسايگی ايران مهيا ست.
‏
به راحتی می توان حدس زد که يک اگر حمله ای در کار باشد این حمله از آسمان تدارک ديده ‏می شود. حتی اگر بوش به طور باور نکردنی قصد آغاز جنگ ديگری را در خاورميانه کند، ‏ارتش آمریکا نيروی ذخيره ای برای ارسال به ايران در اختیار ندارد.‏
سوال اين است که واکنش ايران چگونه خواهد بود؟ آيا ساکت و آرام می ماند و بعد افرادش را ‏برای پاکسازی ويرانه ها می فرستد، نظير کاری که سوريه بعد از بمباران يک مرکز ‏مشکوک به توسعه توان هسته ای توسط اسراييل در ماه سپتامبر انجام داد؟ يا اينکه خشمگين ‏شده و به حمله ما پاسخ می دهد؟

چند روز گذشته را صرف صحبت با تعدادی از کارشناسان ايران با ديدگاه های متفاوت کردم ‏که در ميان آنها چند ايرانی هم بودند. هرچند بر سر بعضی نکات کليدی اختلاف نظر وجود ‏داشت، اما من نکات مشترک مهمی را هم پيدا کردم. مثلا" اينکه ايران بر خلاف سوريه، با ‏يک الزام سياسی غير قابل ترديد برای پاسخ به حمله مواجه است.
‏
ولی نصر، محقق ايرانی در شورای روابط خارجی، گفت: "آنها برای بقای سياسی خودشان، ‏فشار زيادی را برای نشان دادن واکنش، تحمل خواهند کرد."
‏
در مورد نحوه واکنش ايران، ديدگاه های متفاوتی وجود دارد اما اغلب صاحبنظران حدس می ‏زنند اين عکس العمل به طور زيرکانه و غير مستقيم انجام شود. ملاهای حاکم بر ايران مايل ‏نيستند بهانه ای دست بوش بدهند تا دستور بمباران هولناک و تکان دهنده تهران را صادر کند. ‏بولتون می گويد: "با همه غوغاهايی که آنها به راه انداخته اند، فکر نمی کنم اين اتفاق چيزی ‏باشد که آنها پيش بينی می کنند." البته بر سر اين موضوع اتفاق نظر زيادی وجود دارد.
‏
درواقع، ايران در ماه سپتامبر برای سپاه پاسداران انقلاب، فرمانده جديدی را به نام سرلشکر ‏محمد علی جعفری منصوب کرد. بر اساس گزارش پنتاگون، جعفری برای مدت سه سال ‏مسوول مرکز تحقيقات استراتژيک سپاه بوده و دوره جنگ نامنظم را گذرانده است.گزارش ‏می شود که ظرف روزهای گذشته، او مشغول تدارک افراد "شهادت طلب از سرتاسر جامعه" ‏بوده است.
‏
ضمنا کارشناسان عموما معتقدند عليرغم همه تهديدات ايران برای نابودی اسراييل، بعيد است ‏که مانند عراق در جريان جنگ خليج فارس، ايران دست به حمله مستقيم بزند. ايران مايل ‏نيست اسراييل را به رويارويی مستقيم بکشاند. از اين ها گذشته، احمدی نژاد با سوگند به ‏نابودی اسراييل و انکار هولکاست تا همين الان هم از خودش در ميان مردم عرب، يک ‏قهرمان ساخته است.
‏
او اخيرا گفته: "ما مورد علاقه مردم هستيم." لازم نيست او کار بيشتری بکند. ممکن است ‏ايران از حزب الله، نماينده اش در لبنان، بخواهد به اسراييل حمله کند. هر چند اکثر کارشناسان ‏معتقدند حمله حزب الله محدود خواهد بود، آنها می گويند حزب الله مايل نيست آتش يک جنگ ‏جديد را با اسراييل روشن کند. از سوی ديگر، عباس ميلانی که مدير مطالعات ايران در ‏دانشگاه استنفورد است، می گويد: "اگر حزب الله کاری نکند، من واقعا" تعجب می کنم."
‏
به نظر می رسد علاوه بر حمله به اسراييل، اقدامات تلافی جويانه وسيع تری پيش رو باشد. ‏آنها می توانند تقريبا همه جا دست به حملات تروريستی بزنند. گری سيک، کارشناس امور ‏ايران در شورای امنيت ملی در دوره زمامداری سه رييس جمهور ايالات متحده، می گويد ‏ايران ضمنا "نيروهايی را به داخل عراق و افغانستان گسيل خواهد کرد که زندگی ما را از اين ‏که هست، سخت تر می کند."
‏
او و بقيه کارشناسان مخصوصا از اين هراس دارند که ايران با اعمال فشار بر شيعيان جنوب ‏عراق، يک جنگ فرقه ای وحشتناک را به راه بياندازند. اين کاری است که فعلا انجام نداده اند ‏و می تواند جريان رساندن تدارکات به نيروهای آمريکايی، که شامل جاده ای برای عبور ‏کاميون ها از کويت می شود، را به مخاطره بياندازد.
‏
نصر می گويد: "ايران می تواند جنوب عراق را رسما فلج کند. اين موضوع کل محتوای ‏جنگ را در آنجا تغيير خواهد داد." او اضافه کرد: "اما من با ميلانی موافقم. اعراب خود را ‏برای ايرانی ها به کشتن نمی دهند."
‏
مايکل لدين، محقق يک موسسه آمريکايی مربوط به محافظه کاران و مولف کتاب "بمب به ‏وقت ايران" می گويد: "يک افسر انگليسی اخيرا به من گفته مردم بصره از ايران خوششان ‏نمی آيد."
‏
صرفنظر از اينکه ايران چه کاری انجام می دهد، يک حمله احتمالی می تواند قيمت نفت را دو ‏برابر کند، اين خود قيمت هر گالون بنزين را در ايالات متحده تا بيش از 5 دلار افزايش می ‏دهد. بولتون و بقيه معتقدند ايران از جريان صادرات نفت خودش به عنوان منبع درآمد ارزی ‏محافظت می کند. او می گويد اگر ايران تصميم به بستن تنگه هرمز به عنوان معبر بيشترين ‏نفت انتقالی از خليج فارس را بگيرد، ما به کمک نيروی دريايی که همين حالا هم در آنجا ‏داريم می توانيم مشکل را حل کنيم.
‏
بولتون و لدين معتقدند که دولت ايران شکننده است و يک حمله می تواند آن را سرنگون کند. ‏لدين می گويد: "مردم در تهران تحقير شده اند. اگر ما حمله کنيم، آنها دچار شوک می شوند. ‏فکر می کنم نفس های اين رژيم به شماره افتاده است."
‏
عباس ميلانی که بر خلاف بولتون و لدين می تواند فارسی را بخواند می گويد: "حمله به ايران ‏برای احمدی نژاد امر بسيار خوشايندی است." او می گويد در بين گروه های سياسی مخالف ‏در ايران بحث اين است که "در صورت حمله ايالات متحده، آيا بايد از اين رژيم دفاع کرد يا ‏بايد کناری ايستاد." کسی از خوشحالی و پايکوبی حرفی نمی زند.
‏
ميلانی اضافه می کند: "وقوع يک حمله از نظر ادبيات احمدی نژاد به معنای جهاد مدرن ‏است."‏
صرفنظر از اينکه نظر چه کسی درست است، حمله به ايران به معنای واقعی فکر بدی است ‏که فقط می تواند برنامه هسته ای ايران را به عقب بياندازد اما آنرا نابود نمی کند. ايران همين ‏الان هم اعلام کرده از پيمان منع تکثير سلاح هسته ای خارج می شود و سلاح هسته ای توليد ‏خواهد کرد. ثروت نفتی هم می تواند اين کشور را در برابر تحريم ها تقريبا" ضربه ناپذير ‏کند.
‏
ما به خاطر رويای خيالی بوش، چنی، دونالد رامسفلد و بقيه، خودمان را درگير جنگ عراق ‏کرديم. آيا باز هم داريم خودمان را گرفتار دام ديگری می کنيم؟ علايم تا اينجا اميدوار کننده ‏نيستند. وقتی نظر بولتون و لدين را به ميلانی گفتم، او سرش را تکان داد و گفت خيلی ها در ‏کاخ سفيد همين نظرات را دارند.
‏
او گفت: "آنها از ايران يک تصوير خيالی درست کرده اند و سپس به آن واقعيت بخشیده اند." ‏

منبع: سانفرانسيسکو کرونيکل – 18 نوامبر ‏

رد درخواست اعضاي شوراي عالي انقلاب فرهنگي براي ديدار با رهبری

صداي عدالت نوشت: درخواست ملاقات و برگزاري جلسه اعضاي شوراي عالي انقلاب فرهنگي با رهبر انقلاب، مورد موافقت قرار نگرفته است. يك مقام آگاه درباره اين خبر گفت: رهبر انقلاب در ارديبهشت ماه گذشته ضمن انتصاب 22 عضو حقيقي شوراي عالي انقلاب فرهنگي، توصيه‌ها و توقعات جدي و روشني از اين شورا مطرح كردند كه با گذشت شش ماه از آن فرمان، تحول و پيشرفت روشني در عملكرد شوراي عالي انقلاب فرهنگي ديده نمي‌شود و احتمالا به همين علت رهبر انقلاب با درخواست شورا براي برگزاري جلسه جديد موافقت نكرده‌اند.

طبل جنگ با ایران را متوقف میکنیم

تحلیلي از میدل ایست آنلاین درباره سیاست دموکرات های امریکا - دوشنبه 28 آبان 1386 [2007.11.19]

مارکز هم به قیچی گرفتار شد

گزارش ال پائيس درباره کتاب سانسور شده - دوشنبه 28 آبان 1386 [2007.11.19]

‎‏

حلقه ي برخوردهاي قضايي - امنيتي با مسئولان نهادهاي جامعه ي مدني و دست اندركاران سازمان هاي ‏غيردولتي پس از دستگيري ها و برخوردهاي فزاينده ي اخير، طي هفته ي جاري وارد فاز جديدي شده و ‏بازجويي هاي غيرقانوني درباره ي مباحث حقوق بشري و تك نويسي در مورد ديگران شدت و حدت بيشتري ‏يافته است.‏

از آنجايي كه گويا قرار نيست كه بازجويي ها بازداشت شدگان در حضور وكيل و بر مبناي قانون حقوق ‏شهروندي و بر اساس ضوابط و رويه هاي قضايي صورت گيرد، و از آن رو كه ظاهرا قرار نيست احضارها ‏كتبي باشد و بر مباني قانوني شكل گيرد، طبيعي است كه در فضاي فشار و ارعاب و جو تحبيب و تهديد كه در ‏آن تاكيد مي شود در صورت افشاي رفت و آمدهاي اجباري صورت گرفته به وزارت اطلاعات يا دادستاني ‏انقلاب تهران، برخوردها شديدتر خواهد بود، طبيعي است كه نه خبري از اين فعل و انفعالات منتشر مي شود ‏و نه چندان رسانه اي به خود جرات و جسارت مي دهد كه فضاي سانسور و خودسانسوري را بشكند و اين ‏پرسش ها را مطرح كند كه در اتاق هاي بازجويي چه مي گذرد، چه حرف هايي رد و بدل مي شود، و براي ‏چه كساني و بر چه مبنايي پرونده سازي مي گردد؟

بحث "براندازي نرم" و "انقلاب مخملي" نيز چنان دامنه اش گسترده و فضاي وهم آلودش تيره شده است كه ‏به راحتي مي توان هر حركت مدني و هر اقدامي قانوني را در اين ظرف فراخ جاي داد، و باب گفت و ‏گوهاي به اصطلاح دوستانه و بازجويي هاي شفاهي يا مكتوب، در زمان اعتراف گيري را به هر چيزي گشود ‏و در مورد هر كسي پرسيد، و در صورت بالا گرفتن ماجرا منكر همه چيز هم شد!‏

همين چند سال پيش بود كه در اوان برخورد با مطبوعات و روزنامه نگاران، هر كسي را كه مي گرفتند يا به ‏زندان مي انداختند از او در مورد سند محرمانه ي براندازي اصلاح طلبان بازجويي مي كردند و يا در ‏مصاحبه ي مقام هاي قضائي شناخته شده ادعا مي شد كه مدرك غيرقابل انكاري در اين رابطه در دفتر يكي از ‏روزنامه ها يافته شده است. آن زمان دائم در بوق و كرناهاي شناخته شده مي دميدند كه قرار است بر مبناي ‏سند مكشوفه اين كار خاص و يا آن اقدام مشخص عليه نظام صورت گيرد. اين بحث خود راه را مي گشود كه ‏مسئولان دادستاني و اطلاعات موازي دامنه ي بگير و ببندها و دستگيري ها و احضار ها را وسعت بخشند و ‏تا كسي مي پرسيد چرا و با چه مجوزي؟ مي گفتند: "سند براندازي"!‏

اين ماجرا و حرف و حديث ها مدت ها ادامه داشت، تا روزي كه آن سند به اصطلاح محرمانه در هفته نامه ‏اي حزبي- سياسي انتشار يافت و مشخص شد كه چيزي نبوده است، جز چند برگ ترجمه ي دست نويس از يك ‏كتاب معروف، به قلم نويسنده اي شناخته شده. ‏

اين بار نيز گويا در بر همان پاشنه مي چرخد، با اين تفاوت كه ديگر بحث چند ورق دست نويس افتاده در ‏سطل زباله نيست، بلكه چند برگ تايپ شده ي نگهداري شده در بايگاني است؛ مكان دفتر يك نهاد مطبوعاتي ‏نيست، بلكه يك سازمان غيردولتي است، متهمان روزنامه نگاران نيستند، بلكه كنشگران نهادهاي مدني هستند. ‏خلاصه اينكه، سناريوي جديد پاپوشي است براي فعالان جامعه مدني و دست اندركاران سازمان هاي ‏غيردولتي. براساس شنيده هاي غيرمستقيم و غيررسمي، در اين دور از احضارها و بازجويي ها از جمله اين ‏پرسش ها مطرح مي شوند كه "شبكه ي تحكيم جامعه مدني" چيست؟ چه هدفي را دنبال مي كرده است؟ و چرا ‏فلان فعال سياسي يا عضو نهاد دانشجويي، يا آن روزنامه نگار و عضو فلان نهاد مطبوعاتي در چنين نشست ‏هايي حضور داشته است؟ و لابد افراد تحت بازداشت نيز بايد شب و روز كاغذ سياه كنند كه ماجرا چيست و ‏پاسخ اين سوال ها كدام است؟ و افرادي كه به صورت غيرقانوني احضار مي شوند، لابد تحت فشارند كه ‏جهت جلب رضايت بازجويان محترم در اين باب به گونه اي ديگر داستانسرايي كنند؟

در اين وانفساي خفقان و بگير و ببند هاي گوناگون و قلم شكستن ها و دهان بستن ها هم كسي نيست كه از ‏سناريو نويسان، و قانون شكنان بپرسد آيا چنين سوال هايي در حيطه ي وظايف شماست؟ آيا تشكيل يك نهاد، ‏ايجاد يك اتحاديه، سازمان دادن يك انجمن و به وجود آوردن يك شبكه ي صنفي با هدف حفاظت از حق و ‏حقوق خود و اصولا واكنشي در جهت "بقا" جرم است؟ مستند قانوني شما چيست؟ و اصولا به چه علت روح ‏و مفاد قانون اساسي را نقض مي كنيد و اعلاميه جهاني حقوق بشر و مصوبه هاي سازمان ملل كه ايران ملزم ‏و متعهد به اجراي آن است را زير پا مي گذاريد؟

از جمله كساني كه در بازجويي هاي اخير مسئولان سازمان هاي غيردولتي و فعالان نهادهاي مدني، بازجويان ‏به كرات و به تناوب در موردش پرسيده شده و يادداشت برداشته شده، گويا من روزنامه نگارم؛ از يك سو ‏عضو "شوراي مركزي انجمن دفاع از آزادي مطبوعات"، و از سوي ديگر عضو "انجمن صنفي روزنامه ‏نگاران ايران". كه اين هر دو، از نهادهاي مدني برآمده در دوران اصلاحات هستند.‏

آن روز كه روزنامه اخبار اقتصاد را در جريان تعطيلي فله اي مطبوعات توقيف كردند و يا حتي در دادگاه ‏نشريه هاي گوناگون كه از من نام برده شد، اولين كارم اين بود كه دفاعيه ام را آماده كنم و براي ارائه به ‏بازپرس پرونده در دست داشته باشم و يا براي پاسخ دادن به اتهام هاي واهي به اصرار در صحن دادگاه ‏حضور يابم.‏

اكنون كه اين حرف و حديث ها به گونه اي ديگر مطرح مي شود، لابد بازجويان محترم در پي كشف اين ‏حقيقت هستند كه علت حضور امثال من در اين نشست ها و جلسات چه بوده و انگيزه هايمان كدام؟ جالب اين ‏است كه به جاي باز كردن سر گپ و گفت و گوي دوستانه با خودمان، جهت رفع سوتفاهم ها و رد سناريوهاي ‏بدبينانه، فضا را پليسي و امنيتي مي كنند و عرض خود مي برند و زحمت ما مي دارند. درصورتي كه در اين ‏مورد هم مي شد چون اندك موارد مشابه، با قدم پيش گذاشتن و در جوي دوستانه چاي و بيسكويتي با هم ‏خوردن در دفتر كار يا كافه تريايي، به راحتي كنجكاوي ها و بدبيني هاي خود را با گرفتن پاسخ در مورد ‏سوال هاي مشخص رفع كنند. چون، دست كم در مواردي، به قول آن شاعر "يار در خانه و ما گردن جهان مي ‏گرديم"!‏

حال كه متن دفاعيات آينده، در فضاي بيكاري و ممنوع الشغل بودن، در حال نوشته شدن است، بد نيست ‏خلاصه اي از دفاعيات اين بازجوهايي هاي غيابي در اختيار افكار عمومي قرار گيرد و پرونده سازان نيز ‏خود در در كنار رفع سو تفاهم هايشان، در مقابل در مقام پاسخگويي برآيند كه محمل اين بگير و ببندها چيست ‏و مستند قانوني آن كدام؟

با عنايت به اين پيش فرض كه در جمهوري اسلامي، شهروندان ايراني گزينه شده، به لطف نظام، در همه ي ‏مكان ها و زمان ها، از جمله گردهمايي ها و نشست ها در برابر چشمان بينا، و گوش هاي شنوا قرار دارند و ‏حتي براي حفظ امنيت و سلامت كامل آنان، به گونه اي خاص تحت مراقبت هاي ويژه رفت و آمد مي كنند و ‏حتي گفت و گوي تلفني آنها نيز تحت توجه و عنايت مخصوص است، از اين رو همه چيز شفاف و روشن ‏است، و ضرورتي به مخفي كاري وجود ندارد؛ حال بايد ابتدا روشن شود كه:‏

آيا اين جرم است كه جمعي يا نمايندگان نهادهاي مدني، و حتي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي دور هم بنشينند ‏و براي روشن شدن روند آتي فعاليت ها و امور روزمره ي خود تحليل وضعيت موجود كنند، آن هم پس از ‏تغيير دولت و به قدرت رسيدن فرد شاخصي مانند احمدي نژاد به جاي سيد محمد خاتمي؟ اگر جرم است، ‏مستندات قانوني چيست و بر پايه ي كدام اصول قانون اساسي و يا مواد قوانين موضوعه؟

آيا جرم است كه اعضاي يك صنف و گروه خاص يا جريان هاي هم راه و داراي منافع مشترك - و در اين ‏جريان خاص كنشگران نهادهاي مدني و دست اندركاران سازمان هاي غيردولتي- در جهت در تشكيل دادن و ‏يا تاسيس نهادي صنفي گردهم آيند و برنامه ريزي كنند؟ باز، اگرچنين رفتار قانوني و كردارمدني جرم است، ‏مستندات قانوني چيست و بر پايه ي كدام اصول قانون اساسي و يا مواد قوانين موضوعه؟

آيا نظام قضايي ايران اجازه مي دهد كه براي مواردي كه در قانون جرم شناخته نمي شود، عده اي بنشينند و ‏بر اساس توهم هاي خود پرونده سازي كنند، و حتي پا را از اين هم فراتر گذارده افراد را در سلول هاي ‏انفرادي نگاه داشت و بدون دسترسي به وكيل يا طي روال قانوني آن ها را تحت فشار وادار كنند كه بر مبناي ‏اتهام هايي واهي و براي مواردي كه حتي جرم بودن آن محرز نيست، خودزني كنند و عليه ديگران تك نويسي ‏كنند؟‎ ‎و آياهاي فراوان ديگر...‏

در مورد غيرقانوني بودن اين مباحث و اقدام ها مي توان ساعت ها نشست و صفحه سياه كرد و نشان داد كه ‏باز در ايران قانون اساسي در حال نقض شدن است و حقوق بشر در حال زيرپا گذاردن و تعهدهاي ايران در ‏برابر نهادهاي بين المللي، به وي‍ژه مصوبات مجمع عمومي سازمان ملل در حال ناديده انگاشتن. چرا؟ دلايلش ‏روشن است و مستنداتش فراوان.‏

روح و مفاد قانون اساسي ايران، اعلاميه جهاني حقوق بشر و به ويژه مصوبه مجمع عمومي سازمان ملل با ‏عنوان "اعلاميه حقوق ومسئوليت هاي افراد، گروه ها وارگان هاي دست اندرکار ارتقاء وحمايت از حقوق ‏بشر جهاني وآزادي هاي اساسي" که ايران متعهد به اجراي کامل آن است به كنشگران جامعه مدني و مسئولان ‏سازمان هاي غيردولتي حق برگزاري چنين نشست هايي را داده و حتي برخورد کنندگان با آنان را مجرم و ‏مستحق مجازات مي شناسد.‏

در اصل نهم قانون اساسي ايران تصريح شده است:‏‎ ‎‏"درجمهوري اسلامي ايران آزادي و استقلال و وحدت و ‏تماميت ارضي کشور از يکديگر تفکيک ناپذيرند و حفظ انها وظيفه دولت و آحاد ملت است. هيچ فرد يا گروه ‏يا مقامي حق ندارد به نام استفاده از آزادي به استقلال سياسي، فرهنگي، اقتصادي و نظامي و تماميت ارضي ‏ايران کمترين خدشه اي وارد کند و هيچ مقامي حق ندارد به نام حفظ استقلال و تماميت ارضي کشور آزاديهاي ‏مشروع را، هرچند با وضع قوانين و مقررات، سلب کند."‏

در روح و مواد قانون اساسي نيز تشكيل و عضويت در نهادهاي گوناگون سياسي، اجتماعي، اقتصادي و ‏فرهنگي حق مسلم شهروندان ايراني فرض شده و به اين دليل است كه اصل 26 قانون اساسي صراحت دارد ‏كه "احزاب، جمعيت ها، انجمن هاي سياسي و صنفي و انجمن هاي اسلامي يا اقليت هاي ديني شناخته شده ‏آزادند، مشروط به اينكه اصول استقلال، آزادي، وحدت ملي، موازين اسلامي و اساس جمهوري اسلامي را ‏نقض نكنند. هيچ كس را نمي توان از شركت در آنها منع كرد يا به شركت در يكي از آنها مجبور ساخت."‏
‏ در ميثاق ها و قوانين بين المللي مورد پذيرش ايران كه مسئولان جمهوري اسلامي نيز تعهد خود را به اجراي ‏آنها اعلام داشته و يا دست كم مخالفت رسمي با آن ها نداشته و لذا ملزم به رعايت دقيق اين موارد هستند، ‏نكاتي نهفته است كه رفتارها و كردارهاي اخير در زندان و بازداشتگاه و يا اتاق هاي بازي جويي و موارد ‏اتهامي در تناقض آشكار با آنها هستند.‏

بند (1) ماده 20 اعلاميه جهاني حقوق بشر تصريح دارد:‏‎ ‎‏"هرشخصي حق دارد از آزادي تشكيل اجتماعات، ‏مجامع و انجمن هاي مسالمت آميز بهره مند گردد."‏

‏ همچنين در بند (4) ماده 24 اين منشور بين المللي تاكيد شده است: "هر شخصي حق دارد كه براي دفاع از ‏منافع خود با ديگران اتحاديه تشكيل دهد و يا به هر اتحاديه موجود بپيوندد."‏

اين موارد نقض حقوق بشر و رعايت وضعيت حقوقي و قانوني فعالان جامعه ي مدني و كنشگران حقوق بشر ‏به صورت آشكارتري قابل مشاهده است. ‏

‏"اعلاميه حقوق ومسوليتهاي افراد، گروهها وارگانهاي دست اندرکار ارتقاء وحمايت از حقوق بشر جهاني ‏وآزاديهاي اساسي" كه در مجموع عمومي سازمان ملل تصويب شده و ايران نيز به آن راي داده است، از ‏جمله اين قوانين بين المللي است.‏

اين مصوبه مجمع عمومي سازمان ملل دست مدافعان حقوق بشر و آزادي هاي سياسي را در انجام امور ‏قانوني بازگذارده و درمقابل، دست دولت ها و حکام نقض کننده قانون را براي برخورد با آنان بسته است.‏

ماده 3 اين اعلاميه نعريف مشخصي ازکنشگران و مدافعان حقوق بشر، حق و حقوق و دامنه فعاليت هاي آنان ‏دارد: "هركسي به طور فردي و در همكاري با ديگران، حق ترويج و كوشش براي حمايت و درك حقوق بشر ‏و آزادي هاي اساسي در سطوح ملي و بين المللي را دارد"...‏‎ ‎‏"مدافعان حقوق بشر، عبارتند از افراد، گروهها ‏و ارگانهايي از جامعه كه حقوق بشر وآزاديهاي اساسي شناخته شده بين المللي را در سطح جهاني ترويج ‏وحمايت مي كنند. مدافعان حقوق بشر درصدد ترويج وحمايت حقوق مدني وسياسي، ترويج، توسعه وتحقق ‏حقوق اقتصادي، اجتماعي وفرهنگي مي باشند. مدافعان حقوق بشر، همچنين حقوق اعضاي گروههايي همانند ‏جوامع بومي را ارتقاء داده وحمايت مي نمايند..."‏

در ماده ٥ اعلاميه جزئيات بيشتر نحوه ي فعاليت اين شخصيت هاي حقيقي و حقوقي تبيين شده است: "به ‏منظور ارتقا وحمايت حقوق بشر و آزاديهاي اساسي، ‌هر كسي به طور فردي يا با همكاري با ديگران در ‏سطوح ملي و بين المللي حق انجام فعاليتهاي زير را دارد: ‏
الف ) تشکيل جلسات و يا گردهم آيي هاي صلح آميز؛ ‏
ب ) تشكيل، پيوستن وشركت در سازمان ها، انجمن ها يا گروه هاي غيردولتي؛ ‏
ج ) ارتباط با سازمان هاي غير دولتي يا بين المللي. ‏

در مقابل، در ماده ٤ و ماده 12 اين اعلاميه، نه تنها دست دولت هاي ناقض حقوق بشر براي تفسير ويژه از ‏قوانين داخلي و بين المللي در جهت خدشه وارد شدن به اهداف و اصول منشور ملل متحد و اعلاميه جهاني ‏حقوق بشر بسته شده است، بلکه آنها را مجبور مي کند که خود زمينه ساز فعاليت آزاد کنشگران حقوق بشر و ‏حقوق اساسي ملت ها باشند:‏

ماده 4 ‏
هيچ چيز در اعلاميه حاضر نمي تواند به صورتي تفسيرشود که موجب خدشه يا تناقض با اهداف و اصول ‏منشور ملل متحد يا موجب محدوديت يا خدشه به مقررات اعلاميه جهاني حقوق بشر، ميثاق هاي بين المللي ‏حقوق بشر و ديگر اسناد بين المللي و تعهدات قابل اجرا در اين زمينه گردد.‏

ماده ١٢‏
‏١- هركسي به طور فردي يا در همكاري با ديگران، حق شركت در اقدامات فعال صلح آميز عليه نقض حقوق ‏بشر و آزادي هاي اساسي را دارد.‏
‏ دولت ها بايستي اقدامات لازم را جهت اطمينان خاطر از حمايت شدن کليه افراد - به طور فردي يا در ‏همكاري با ديگران - درمقابل هر گونه نقض، تهديد، مقابله به مثل، تبعيض منفي قانوني يا عملي، فشار يا هر ‏اقدام خودسرانه ديگر را به عمل آورند، تا افراد، در اجراي مشروع حقوقي كه در اعلاميه حاضر به آنها ‏اشاره شده، با موارد فوق مواجه نشوند. ‏

علاوه بر اين در ماده 9 اعلاميه تصريح شده است كه "کساني که حقوق و آزادي هاي اساسي آنان نقض مي ‏شود از اين حق مسلم برخوردارهستند که در محاکم قضايي داخلي و بين المللي مجرمان را به پاي ميز محاکمه ‏بکشانند".‏

به مواد فوق مي توان مواد متعدد ديگري را افزود كه تنها به ذكر نمونه هايي بسنده مي شود:‏

ماده ١٦‏
افراد، سازمان هاي غيردولتي ونهادهاي جامعه مدني، از طريق فعاليت هايي مانند آموزش، تربيت و تحقيق ( ‏ازجمله در زمينه تقويت بيشتر تفاهم، تحمل يکديگر، ‌صلح و روابط دوستانه بين نژادها، مليت ها وگروه هاي ‏مذهبي) نقش مهمي را در کمک به ايجاد آگاهي عمومي راجع به حقوق بشر وآزادي هاي اساسي ايفا مي کنند؛ ‏البته اقدامات فوق، با در نظر داشتن پيشينه ي متفاوت اجتماعات و جوامعي كه اين نهادها در آنها فعاليت مي ‏کنند صورت خواهند گرفت. ‏

‏ ماده ١٨ ‏
‏١- هركس، در چارچوب و نسبت به جامعه خود - که فقط در همان جامعه رشد آزاد و کامل شخصيتش امکان ‏پذير است- وظايفي دارد.‏
‏ ٢- افراد، گروه ها، نهادها وسازمان هاي غير دولتي، داراي مسئوليت و نقش عمده اي در حفظ دموکراسي، ‏کمک به حقوق بشر و آزادي هاي اساسي و نيز ارتقا و پيشبرد جوامع، نهادها و جريان هاي دموکراتيک مي ‏باشند.‏
‏ ٣‏‎-‎‏ افراد، گروه ها، نهادها وسازمان هاي غيردولتي، همچنين در جهت تلاش براي پيشبرد حق کليه افراد ‏بشر به برخوداري از نظمي بين المللي و اجتماعي (که در آن حقوق و آزادي هاي مندرج در اعلاميه ‏جهاني حقوق بشر و نهادهاي ديگر حقوق بشر امکان تحقق کامل پيدا کنند) داراي مسئوليت و نقش عمده ‏اي هستند.‏

ماده ١٩ ‏
هيچ چيز در اعلاميه حاضرنمي تواند به نحوي تفسير شود که دلالتي بر اين باشد که يک فرد، گروه، ارگان يا ‏دولت، مي تواند اقدام به فعاليتي يا اجراي عملي کند كه به ازبين بردن حقوق وآزادي هاي اساسي مندرج در ‏اعلاميه حاضر بينجامد. ‏

با توجه به اين نكات و مستندات حال باز اين سوال مشخص و روشن مطرح مي شود كه كدام مستند قانوني و ‏يا دليل محكمه پسندي وجود دارد كه بتوان بر اساس آن شخصيت هاي حقيقي و يا نمايندگان شخصيت هاي ‏حقوقي را- حتي آنهايي را كه تمايلي به تداوم حضور در نشست ها نداشته اند- تنها به اين دليل كه چند جلسه ‏دور هم نشسته اند، دائم به صورت كتبي و شفاهي احضار كرد و مورد بازجويي چند ساعته قرار داد و ‏مجبورشان ساخت كه بدون حضور وكيل قانوني عليه خود و ديگران هرچه كه مي دانند بگويند و حتي تا ‏مرحله ي انگيزه خواني پيش بروند؟ ‏

تازه اين در شرايطي است كه اين نشست ها، مانند بسياري از اين گونه جلسات، بي نتيجه پايان يافته و يا اگر ‏خوش بينانه بخواهيم به ماجرا نگاه كنيم، در صورت نتيجه بخش بودن امور و به سرانجام رسيدن كار، دايره ‏ي فعاليت "شبكه تحكيم جامعه مدني" در حيطه ي پيش نويس "چشم انداز"، "ماموريت" و "اهداف" شكل مي ‏گرفته و فراتر از موارد زير نمي توانسته است باشد. آيا هيچ عقل سليمي يا مسئول خردورز منصفي مي تواند ‏اين قبيل كارهاي احتمالي را، اعمالي غيرقانوني و اقدامي مجرمانه بداند، چه رسد به آنكه آنها را در قالب ‏‏"اقدام براندازانه"‌ يا "انقلاب مخملي" بگنجاند؟ ‏

‎‎چشم انداز‎‎

جامعه مدني باز، آزاد، پويا، متکثر، توسعه گرا، دموکراتيک و مبتني‎ ‎بر حقوق بشر

‎‎ماموريت‎‎

ما، گروهي از سازمان هاي غير دولتي، رسانه ها، تشکل هاي صنفي و فعالان جامعه‏‎ ‎مدني با اعتقاد به تحول ‏اجتماعي و جامعه مدني توسعه گرا، دموکراتيک و مبتني بر حقوق‏‎ ‎بشر گردهم آمده ايم تا با همبستگي و ‏همکاري جمعي، دموکراتيک و شفاف در سطوح محلي، منظقه اي و بين المللي براي حفظ و تقويت ‏دستاوردهاي موجود و گذار موفقيت آميز به‎ ‎جامعه مدني با ثبات، متکثر، باز و آزاد تلاش نماييم‎. ‎

‎‎اهداف‎‎

‏1- استقرار جامعه مدني توانمد، پايدار و با ثبات
‏2-‏‎ ‎همبستگي و همکاري دموکراتيک فعالان و سازمانهاي جامعه مدني
‏ ‏

‏

در لطيفه‌اي قديمي، در گفتگوي دو لُر بر سر غذاي مورد علاقه ‌شاه، يكي از آنها با اعلام اينكه شاه طلا ‏مي‌خورد به بحث خاتمه مي‌دهد. اما با طلاخوركردن شاه انگار او را كشته باشد. در افسانه‌هاي يوناني، وقتي ‏خدايان آرزوي ميداس را برآوردند كه به هرچه دست مي‌زند طلا شود، پادشاه حريص از گرسنگي به حال ‏مرگ افتاد. نان براي اينكه خوردني باشد بايد نان بماند. و پرسوناژ سراسيمه فيلم وودي آلن در آستانه ‏چهل‌سالگي وقتي پسرهاي خوش‌تيپ قديم و دخترهاي هـُلوي ‌مدرسه‌ نوجواني را مي‌بيند كه در فاجعه ميانسالي ‏خزان شده‌اند، پيش خودش شعر مشهور جان دان را تصحيح مي‌كند: "هرگز كس مفرست تا دريابد ناقوس ‏براي كه مي‌‌زند؛ براي تو مي‌‌زند" درستش بايد باشد: "سيفون را براي كي مي‌‌كشند، براي تو مي‌كشند." بي ‏ضرورتي مشخص و ضمن ويراژ لابه‌لاي دست‌اندازهاي منطقي‌ـ فلسفي، مي‌كوشيم ارتباطي بيابيم ميان طلا، ‏حكمرانان، دستگاه گوارشي، گذر زمان و سرويس بهداشتي.‏
‏ ‏
آگهي‌اي كه چندين سال پيش در روزنامه جام جم تهران چاپ شد چهار دستشويي و توالت فرنگي چيني با ‏برجستگي‌‌هايي كنده‌كاري‌مانند به رنگ طلاي زردفام يا سرخ‌فام را نشان مي‌داد. نام مدلها، امپريال و پرنس، ‏كه فقط به خط لاتين نوشته شده است در فارسي سلطنتي (يا شاهانه) و شاهزاده معني مي‌دهد. نشاني توليدكننده ‏در قم است و چندين حباب در عكس ديده مي‌شود، هم به علامت پاكيزگي و هم نشانه رؤياديدن.‏ ‏ ‏
‏ ‏
حسب واژگاني كه در ايران هم رايج شده، هر چيزي دو نوع دارد: ماقبل‌ مدرن‌ـ مدرن‌؛ و پست‌مدرن. باقلوا ‏مربوط به ماقبل مدرنيته است اما شكلات سويسي لابد هم مدرن و هم پست‌مدرن است چون چيزي به نام ‏فراشكلات هنوز به بازار نيامده. همين طور تلگراف در قياس با اي‌مِيل، و قلم ‌و دوات نسبت به روان‌نويس. بد ‏نبود مي‌دانستيم تحليل‌گران پست‌مدرنيسم درباره سرويسي بهداشتي كه در عكس ديده مي‌شود چه نظري دارند. ‏آيا اينها وسايلي است پيشامدرن و آنتيك، مدرن، يا پسا‌مدرن؟
‏ ‏
تا متخصصان پيشا و پسا نظر نهايي را بدهند، در نطق پيش از دستور حرفمان را بزنيم: سير پيدايش اين اشيا ‏نه از تاريخ كه از جغرافيا مي‌گذرد. در كشورهاي نفت‌خيز عرب، بهترين‌هاي هر آنچه در جهان وجود دارد ‏به فروش مي‌رسد، منتها با آب‌ و رنگ غليظ بومي. نامحتمل است كه در كاخهاي اروپا براي استفاده آدمهاي ‏معاصر توالتهايي شاهوار با نقوش برجسته طلايي وجود داشته باشد. اما هر كالايي را بنا به سفارش ‏مي‌سازند، بدون قضاوت در سليقه خريدار. الكاسب حبيب‌الله.‏
‏ ‏
كارخانه آلماني‌ آودي براي مشترياني در جنوب خليج فارس اتومبيلي ساخته است با بدنه‌اي از جنس نقره. اگر ‏وزن مخصوص طلا به اين زيادي نبود حتماً مي‌دادند گلگير و سپر و كاپوت شيخ را زرّين بسازند. ‏خبرنگاراني كه لشكر فاتحان عراق را همراهي مي‌كردند در دستشويي كاخهاي صدام حسين از شيرهايي با ‏روكش طلاي 24 عيار عكس گرفتند، و اتيكت كارخانه سازنده همچنان به آنها آويزان بود. در عكسي ديگر از ‏ضيافت همان طوايف، عده‌اي در چادري روي زمين اطراف سيني عظيمي، شايد به شعاع دو متر، نشسته‌اند و ‏پيداست با دست غذا مي‌خورند و در مجمعه، روي تلي پلو ِ رنگين و فلّه، قطعات گوشت بره كه بيشتر به ‏بقاياي اجساد مي‌ماند پراكنده است. بعد از مصرف اين تلّ بدمنظره، دستهاي چرب و چيلي‌شان را اگر اصلاً ‏بشويند زير شيرهاي طلا مي‌شويند؟ ‏ ‏
‏ ‏
در گرماگرم دفاع در برابر تهاجم فرهنگ غرب، ما همانند بانوي عفيفه داستان ايرج‌ميرزا يك بار ديگر از ‏سوي فرهنگ عرب مورد هجمه قرار گرفته‌ايم. يكي از موارد بسيار: سليقه ظروف چيني در مردم ميانحال ‏ايران ساليان دراز متمايل به چيني نسبتاً كم‌نقش و نگار گلسرخي مسعود، ساخت ژاپن، و سليقه اعيان متمايل ‏به ماركهاي اروپايي و طرحهاي خواص پسندتر بود كه تك‌رنگ و بي‌نقش و ساده‌اند. در دهه 1360 ناگهان ‏ظروفي با گلهاي بسيار درشت در رنگهاي تند بازار ايران را تسخير كرد. با تغيير مسير تجارت خارجي، ‏سليقه بازار كشورهاي عربي جاي واردات بورژواپسند از آلمان و انگلستان را هم گرفت.‏
‏ ‏
داستان ظرف و ظروف تازگي نداشت. اسدالله عـَلـَم در يادداشت‌هايش مي‌نويسد وقتي نمونه بشقابهايي را كه ‏مي‌خواست براي دربار به كارخانه‌اي دانماركي سفارش بدهد به شاه نشان داد، اعليحضرت داغش تازه شد و ‏به علم گفت به اين خانم فريده ديبا بگويد چرا بشقابهايي را كه براي مهماني قرض گرفت پس نمي‌دهد. بعيد ‏است وزير دربار اين دستور را اجرا كرده باشد؛ خودش را سلطان بي تاج و تخت مي‌دانست و وارد گلايه‌هاي ‏افراد بر سر كاسه‌بشقاب نمي‌شد. با گفتن اين حرف كه مي‌توان از همانها باز هم سفارش داد مي‌كوشد خاطر ‏ملوكانه را در باب ظرفهاي لوطي‌خورشده تسلـّي بدهد، اما شاه با دلخوري مي‌گويد آن كارخانه‌ انگليسي تعطيل ‏شد.‏
‏ ‏
وقتي مادرزن درخواست بشقاب مي‌كند، مرد عاقل نوكرهايش را مي‌فرستد چند كارتن ظرف آكبند اعلا بخرند ‏و به در خانه‌اش ببرند. والسلام. اما نكته يحتمل در تاج آب‌طلاي منقوش روي ظرفهاي دربار بود. مادرزن ‏ميل داشت با آنها پـُز بدهد اما لابد جـُربزه و تمكـّن اين كار را در خويش نمي‌ديد كه با اسم و علامت مورد ‏نظر برايش ظروف اختصاصي درست كنند. جز تاج طلايي و نوشته زير آن، هر اسم و علامت ديگري اسباب ‏پوزخند حاسدان مي‌شد و صفحه مي‌گذاشتند كه سركار عـِلـّيه هم بحمدالله داخل ميوه‌جات شده‌اند. از نوشتة‌ علم ‏پيداست شاهنشاه نه تنها مواظب بود مادرزن را در اندازه صحيح هـَرَس كند و اجازه ندهد پـُرباد شود، بلكه ‏گنجه‌هاي آشپزخانه را كنترل مي‌كرد و حساب ظروف منقــّش به تاج طلايي را نگه مي‌داشت، مبادا سر از ‏خانه هر ننه‌قمري در آورند.‏
‏ ‏
درهرحال، وقتي به عـَلـَم مي گويد بشقابها را براي تأييد ملكه به او نشان بدهد، تأييدي است ضمني و شايد و ‏بااكراه كه سليقه همسرش هم خيلي بد نيست. پيشتر قدري هواي كار دستش آمده بود كه پخته‌شدن سليقه و رشد ‏حس زيباشناسي زمان مي‌بـَرد. ثريا اسفندياري مي‌نويسد وقتي وارد كاخ سلطنتي شد ديد ساختمان خنده‌داري ‏است مثلا با پنجره‌هاي گـِرد مثل كشتي، و از ايتاليا كسي را آورد به آن خانه سر و سامان بدهد و پنجره‌هاي ‏مسخره را بردارد. اواخر دهه 1320، خانواده‌ پهلوي هنوز سي سال نبود به عرصه رسيده بود و خيلي چيزها ‏بايد ياد مي‌گرفتند ـ شبيه موقعيت هيئت حاكمه كنوني. ‏ ‏ ‏

هر هيئت حاكمه‌ جديدي، گرچه مدعي اصلاح معايب سـَلـَف خويش است، ممكن است عيبها را ارث ببرد و به ‏مرضي كه قرار بود درمانش كند مبتلا شود. بعضي ساختارهاي جامعه به ضرورت حكومت‌كردن، و ‏نهادهايي براي پاسخگويي به نيازهاي فرد است. تشكيلات پليس مخفي در آلمان شكست‌خورده به همان اندازه ‏براي دولت لازم است كه اركستر سمفونيك براي اعضاي دولت. در جايي مانند ايران، تشكيلات پليس مخفي ‏خيلي زود احيا مي‌شود اما چون موسيقي در خرده‌فرهنگ بازارـ حوزه جايي ندارد، دهه‌ها مي‌گذرد و بحث ‏ادامه دارد كه آيا رؤيت ضارب تنبك در تلويزيون داراي اشكال شرعي مي‌باشد يا نمي‌باشد.‏
‏ ‏
در خاك پوك و كم‌قوّت جامعه‌اي ناپايدار مانند ايران كه هركسي چند روزه نوبت اوست، حس زيباشناسي ِ ‏حاكمان هم مجال قوام‌آمدن نمي‌يابد. ”هر كه آمد عمارتي نو ساخت/ رفت و منزل به ديگري پرداخت.“ درست ‏زماني كه نسل جديد هيئت حاكمه به مرحله‌ا‌ي مي‌رسد كه بتواند از مال و منال گردآوري‌شده در جهت ‏بالابردن سطح شعور خودش و مردم استفاده كند، "جرس فرياد مي‌دارد كه بربنديد محملها." تعجبي نخواهد ‏داشت كه نسل بعدي اين اشخاص هم در حال گذر از فاز توالت مطلاي ِ نقش‌برجسته به مرحله توالت سفيد ِ ‏ساده، به تاريخ بپيوندد. و دوباره ملت بنشيند انتظار بكشد تا سليقه حاكماني جديدالتأسيس، به تبع پرشدن كيسه‌ها ‏و آشنايي با دنياي بيرون، كم‌كم رشد كند. مقايسه كنيم فرهنگ فتحعليشاه را با احمدشاه از لحاظ ترقيخواهي و ‏درك جهان جديد. و سليقه خواهر بزرگ محمدرضا شاه را با هوشمندي ِ فرهنگي ِ همسر سومش.‏
‏ ‏
لرد كرزن، ‌نايب‌السلطنه بعدي ِ هند كه در عهد ناصرالدين شاه به ايران آمد مي‌نويسد شاه هرچه از مغازه‌هاي ‏اروپا خريده، از جمله چند عدد مسواك، درهم و برهم وسط ساعتهاي گرانبهاي هديه ‌شاهان اروپا پشت ‏جعبه‌آينه گذاشته است. نسل پنجم و ششم خاندان قاجار به مرحله پختگي قدم مي‌گذاشت و بناهايي كه در زمان ‏احمدشاه در سعدآباد و صاحبقرانيه ساخته شد نه تنها زيباست بلكه براي آدمهاي امروزي هم قابل استفاده است. ‏دفتر كار محمدرضا شاه و اقامتگاه وليعهد او در باغ نياوران مربوط به همان دوره بود.‏
‏ ‏
خانه‌ احمدشاه در سعدآباد كه به سبب ظرافت آن و كف چوبي‌اش بازديد‌كننده نمي‌پذيرد و فقط گهگاه ‏صحنه‌هايي از فيلمهاي تاريخي را در آن مي‌‌گيرند، از نخستين بناهاي ايران است كه شوفاژ ذغال سنگي دارد. ‏از نظر زيباشناسي هم يك دنيا از كاخ گلستان فاصله گرفته و بيشتر متمايل به زيبايي ِ كاركردي و راحتي ‏ساكنان است تا ايجاد شكوه براي مرعوب‌كردن رعايا.‏
‏ ‏
پاسخ رضاخان سردار سپه به اين سادگي، بازگشت به آن نوع زيباشناسي بود كه خلايق را به تحسين وادارد. ‏درست روبه‌روي خانه‌ مدرن احمدشاه كاخي ساخت با نماي مرمر سبز، به نام كاخ اخضر. داخل آن، با سقف ‏آينه‌كاري‌، بيشتر به امامزاده مي‌مانـَد. در به‌اصطلاح اتاق كار، در و ديوار و ميز و صندلي سراسر خاتم‌كاري ‏است، منظره‌اي كه خيلي زود چشم را خسته مي‌كند و ممكن است براي گوشه‌اي از موزه صنايع دستي جالب ‏باشد. در مقابل، تقريباً تمام اثاثيه و كمد و تختخوابهاي كاخ جديدتر او را از اروپا آورده‌اند، گرچه مي‌گويند ‏خودش سربازوار زندگي مي‌كرد و روي زمين مي‌خوابيد. درهرحال، منظور روشن است: تحميل ابهـّت بر ‏بيننده و روكم‌كني از مالدارهاي قديمي كه ممكن است با دهن‌كجي بپرسند "ايشان كي باشند؟" آدم بهتر است ‏تازه به دوران رسيده باشد تا اصلاً نرسيده باشد.‏ ‏ ‏

مصادره‌هاي انقلابي و شكل و شمايل و طرح و رنگ و جنس اثاث منزل هيئت حاكمه سابقْ ديد ِ فاتحان را ‏دگرگون كرد. صفت غالب اين اشيا را مي توان در دو مشخـّصه خلاصه كرد: سبك مشهور به استيل لوئي ‏چهاردهم، و اكليل زردطلايي كه انگار مثل باران بر همه چيز باريده است ـ نمونه‌هاي غالباً‌ باسمه‌اي ِ اثاثيه ‏كاخهاي اعيان اروپا تا قرن هجدهم. علاوه بر جنس و پرداخت غالباً نازل اين اثاثيه، آنچه تقليد ناشيانه از ‏كاخهاي فرانسه و آلمان و اتريش را بيش از پيش مضحك جلوه مي‌دهد تضاد شديد اين اثاثيه بسيار زرد با ‏معماري ِ پيرامون است. درباريان كه از گمركي معاف بودند از اروپا اثاثيه وارد مي‌كردند. براي متنعماني كه ‏تا آن حد ثروتمند نبودند كپي اثاثيه‌ استيل لوئي چهارده را در ايران مي‌ساختند. اما خانه را نمي‌شد از خارجه ‏آورد.‏
‏ ‏
اگر ساختمان را مي‌شد با كانتينر وارد كرد، شايد فرهنگ آريايي‌ـ اسلامي‌ حال و روز بهتري مي‌داشت و ‏امروز گرفتار توالت نقش‌برجسته مطلا نبوديم. در مواردي تضاد اشياي تماماً زرد با مختصات ساختماني كه ‏در آن قرار گرفته‌اند باورنكردني است. ويلاي شمس پهلوي در مهرشهر كرج و خانه مادرش در باغ سعدآباد ‏از جمله بدترين‌هاي آن فجايع‌اند.‏
‏ ‏
در ويلاي مهرشهر جاي يك نفر خالي است: پيتر سلرز فقيد در نقش كمديني كه قرار است نقش يك عرب ‏ثروتمند را بازي كند. پـُرز موكت زرد تا قوزك پا مي‌رسد و در كنار آن همه پلكسي‌گلاس كه در ساختن ‏پله‌هاي فوق‌مدرن از آن استفاده شده، در و ديوار به رنگ طلايي است. طلا، طلا، همه جا رنگ طلا.‏
‏ ‏
به منظور تكميل اين فاجعه، انگار يادشان رفته است سقف را به اندازه‌ كافي بلند بسازند، هرچند كارفرما اهل ‏عرفون بود و تختخواب گرد او با ملافه صورتي زير سازه‌اي حلزوني قرار دارد كه رو به آسمان مي‌‌رود. كلاً ‏اتاقهاي خانه‌اي كه قرار بوده شديداً مدرن باشد بيشتر شبيه اتاقهاي قصري سنگي در قرون وسطي از آب ‏درآمده است: كم نور و اسرارآميز. پشتي ِ صندليهاي ناهارخوري بيش از دو برابر بالاتنه يك انسان معمولي ‏است اما زير سقفي چنان كوتاه انسان ممكن است به جاي شگفتي، احساس نفس‌تنگي كند. ‏
‏ ‏
وصف خانه ملكه مادر بماند براي فرصتي ديگر. همين طور تحليل اظهارنظر كساني كه تعجب مي‌كنند چرا ‏كاخ محمدرضا شاه در نياوران بيشتر به مخلوطي از هتل و سازمان دولتي مي‌ماند تا اقامتگاه مجلل ِ شخصي. ‏در فيلمي كه اواخر سلطنت شاه از او در دفتر كارش گرفته شده تلفني ديده مي‌شود با روكش آب طلا، شايد هم ‏از طلاي ناب. همسران شاه دنياشناس‌تر و، از نظر زيباشناسي، پخته‌تر از خود او بودند. اما وجوه اشتراك ‏سليقه او با مادر و خواهرانش پايدار ماند. ‏
‏ ‏
آن اشياي زرد اكليل‌زده بيش از آنكه غربي باشد عربي است. نمونه‌ اصلي‌‌شان در كاخهاي اروپاست اما ‏شهروند عادي آن جوامع اصراري در تقليد از آنها ندارند زيرا جلوه واقعي چنين اشيايي زير نور چلچراغ ‏آويزان از سقف بلند تالار است. برخي ايرانيها كه سالها از وطن دور بوده‌اند وقتي سالنهاي پذيرايي ِ پر از ‏اشياي بدلي و بدساخت خويشانشان در ايران را مي‌بينند احساس مي‌كنند به استوديوي سازنده فيلمهاي كمدي‌ ِ ‏تاريخي پا گذاشته‌اند و اين اشيا عمداً بنجل ساخته شده‌اند تا تماشاگر را بخندانند. اما براي آنها بيان احساسشان ‏دشوار است و شايد فقط به جريحه‌دارشدن احساسات عزيزان بينجامد.‏
‏ ‏
بخصوص ايرانيان مقيم آمريكا وقتي به كشور پدر و مادرشان سر مي‌زنند بيش از همتاهاي اروپايي‌شان از ‏كپي توليدانبوه و ارزان‌قيمت اشياي مربوط به قرنهاي پيش، آن هم در آپارتمان صدمتري با سقف دو ‌و هفتاد، ‏حيرت مي‌كنند. در آن جاها علاقه به عصر لوئي چهاردهم با تهيه ميز و صندلي ِ واقعاً عتيقه همراه است. ‏

آدمهايي كه اين خانه‌ها را فتح كردند زيباشناسي ِ صاحبان مغلوب آنها را بالاترين حد عروج انسان گرفتند. ‏حاج‌آقاهاي متعهد كه پيشتر با مبل و صندلي الفتي نداشتند وقتي شيريني ِ تحقق وعده الهي را چشيدند كه چگونه ‏جهان به مؤمنان ارث مي‌رسد، دليلي نديدند كه در خرده‌فرهنگ ِ استيل زرد فراعنه و طواغيت لم ندهند.‏

بسياري فيلمهاي ايراني و عربي هم انگار در خانه‌هاي درباريان سابق و بازاريان كنوني ايران فيلمبرداري ‏شده باشد. اشيا و اثاثيه‌، با رنگهاي تند و كنتراست شديد، به ياد بيننده مي‌آورند كه براي مالكيت آنها مبالغي ‏هنگفت پرداخت شده است. مالكيت چنين اسباب و اثاثيه‌اي براي قاطبه‌ خلايق و ببيندگان اين فيلمها در ‏خاورميانه البته آرزويي رؤيايي است.‏
‏ ‏
به بيان فاضلانه، اين ملتقاي شرق و غرب بود. وقتي همه چيز رنگ زرد طلا به خود گرفت، نوبت به ‏سرويس دستشويي رسيد، هرچند كه اين نوع وسايل بايد كاملاً صاف و درخشان و عاري از برجستگي باشد و ‏استفاده از رنگ زرد براي آنها خلاف مقصود است. تعجبي ندارد كه براي پاسخ به نياز بورژوازي ِ نو رسيده ‏خرده‌فرهنگ بازارـ‌ حوزه، كارخانه توليد سرويس بهداشتي طلايي عرب‌پسند را در قم برپا كنند. عنوان فيلمي ‏قديمي اين بود: بعضي دوان‌دوان آمدند.‏
‏ ‏
دقيقاً نمي‌دانيم اسباب داخل دستشويي كاخهاي سلطنتي از چه نوعي است. شايد آنها هم زردرنگ باشند، با ‏نقوشي برجسته همانند تخت سلطنت اردشير پاپكان. درهرحال مي‌توان با قدري اطمينان گفت‌ غالب ساكنان ‏جوان‌تر آن كاخها واقعاً روي همين مبلها مي‌نشستند و پشت همين ميزها غذا صرف مي‌كردند. اما طبقه جديد ‏همچنان برخي عادات قديمي را حفظ كرده است. مثلاً چهارزانو نشستن و غذاخوردن روي سفره‌اي كه بر ‏زمين پهن شده باشد. ‏
‏ ‏
بورژوازي جديد پهن‌شدن ر