بروم سر اصل قضیه. دیروز مطلبی نوشتم درباره اظهارات احمدی نژاد در سفر گیلان، زاویه ‏دید خوبی پیدا کرده بودم، اما وقت کافی برای پرداختن به نوشته را پیدا نکردم. در نتیجه ‏طنزی خنک و بی مایه و طولانی و خسته کننده از آب درآمد. آن را منتشر کردم. یکی از ‏دوستان اعتراض کرد و چند نفری این اعتراض را تائید کردند که نوشته دیروز یعنی "با ‏آلزایمر به گذشته بنگر" مطلب خسته کننده و نامربوطی بود. برایم سووالاتی پیش آمد که حدس ‏می زنم برای شما هم پیش آمده باشد. به همین دلیل امروز به جای طنز نوشتن در مورد این ‏سووالات حرف می زنم و به آنها پاسخ می دهم.‏

پرسش: برای چه طنز روزانه می نویسی؟
پاسخ: یک عادت است میان من و گروهی خواننده، یا بهتر است بگویم یک توافق پنهان میان ‏من و مخاطب. آنها می خواهند طنز روزانه بنویسم و من هم می نویسم، حتی مقدار نوشته هایم ‏هم تا حد زیادی تحت کنترل آنهاست؛ مثلا نوشته های کوتاهی را که ده سال قبل می نوشتم اگر ‏بنویسم، خوانندگانم اعتراض می کنند. این را بارها از آنها پرسیدم و بارها پاسخش را گرفتم. ‏البته این موضوع دوطرفه است، فقط خواننده نیست که در من این تکلیف را ایجاد می کند، ‏یک ارتباط دوسویه است. من به این نوع کار عادت کردم، آنها هم تقریبا همین عادت را ‏پذیرفته اند.....‏

پرسش: فکر نمی کنی اگر به جای کار روزانه، کار هفتگی بکنی نوشته هایت موفق تر، عمیق ‏تر و بامزه تر می شود؟
پاسخ: نه، فکر نمی کنم. البته قاعدتا باید همین طور باشد، ولی نیست. یعنی طبیعی است که ‏اگر نویسنده به جای روزی 1200 کلمه، هفته ای 1200 کلمه بنویسد، باید کارش عمیق تر، ‏پرداخت ادبی اش بهتر، سوژه هایش جالب تر و شوخی هایش شیرین تر باشد، مثل اینکه ‏غلظت یک شربت را بیشتر کنی، طبیعی است بامزه تر می شود. ولی باید بگویم اینطور ‏نیست. براساس واکنش خوانندگان در مورد من این اتفاق نمی افتد، یعنی اگر هفته ای یک ‏مطلب بنویسم احتمالا کیفیت آن از وقتی هفته ای پنج مطلب می نویسم پائین تر خواهد بود. ‏اصلا طنز روزانه داستانش با طنز هفتگی فرق می کند. قبلا هفتگی می نوشتم و کارهایم اتفاقا ‏خوب نمی شد، اصولا من نمی توانم تعیین کنم که کدام کارم خوب بشود....‏

پرسش: یعنی خواننده محکوم است تمام نوشته های آشغال تو را هم بخواند؟
پاسخ: هیچ اجباری وجود ندارد، شاید اگر یک سردبیر جدی داشتم که جلوی مطالب متوسط و ‏اشغال مرا می گرفت، خواننده تحت این فشار نبود، اما حالا هم خواننده می تواند مطلب را ‏آغاز کند، اگر دوست نداشت ولش کند، هیچ اجباری در کار نیست. نویسنده موظف است ‏خواننده را بکشاند به متن، اگر نتواند تقصیر خودش است....‏

پرسش: چرا سردبیر ها مطالب متوسط و آشغال تو را حذف نمی کنند که کارت بهتر بشود؟
پاسخ: فکر می کنم می ترسند. جدی می گویم. و برای خودم متاسفم. من در ده سال گذشته به ‏اکثر سردبیرهایی که باسواد بودند اجازه داده ام که مطالب بی مزه را حذف کنند، مطلبی را ‏منتشر نکنند و یا حتی سانسور کنند، اما معمولا این کار را نمی کنند. گاهی اوقات از اسم من ‏می ترسند، گاهی گول ظاهر مطلبم را می خورند، گاهی تعداد خوانندگان من آنها را می ‏ترساند و همین باعث می شود که سردبیر از اصلاح مطلب من بترسد، و این به ضرر من ‏است. دلم می خواهد یک سردبیر که وقت داشته باشد و احاطه داشته باشد و مجذوب نشود پیدا ‏کنم و کمی زیر دستش تربیت شوم.....‏

پرسش: آیا این وضع در ایران هم به این شکل بود؟
پاسخ: نه، در ایران وضع فرق می کرد. از یک طرف از نظر زبانی و فنی نظارت بهتری ‏روی کار وجود داشت، برای همین کارهای ضعیف آدم اصلاح می شد، اما از نظر محتوایی ‏سانسور فشار می آورد، همیشه باید نگران عواقب سانسور می شدی، همین موضوع حتی ‏روی کیفیت هم اثر می گذاشت....‏

پرسش: فکر نمی کنی در بیرون از ایران به دلیل آزادی بیشتر کیفیت اثر بالاتر می رود؟
پاسخ: نه، اینطور نیست. معمولا طنزنویسان ایرانی وقتی بیرون می آیند کارشان ضعیف تر ‏می شود، ممکن است شجاعانه تر بشود، اما کیفیت زبانی کار از دست می رود. تقریبا به این ‏مطمئنم.‏

پرسش: نوشته های طنز طولانی خواننده را اذیت می کند، چرا سعی نمی کنی کوتاه و ‏مختصر بنویسی؟
پاسخ: شیوه طنز نویسی من در حال حاضر و در روزآنلاین اقتضای کوتاه نویسی نمی کند. ‏مثل اینکه مشتری های من وقتی سراغ دکان روزآنلاین می آیند، منتظرند که حتما چلوکباب و ‏گوجه فرنگی و سماق و دوغ و سبزی و سایر مخلفات بخورند، مشکل شان با پیتزا یا ساندویچ ‏فسقلی حل نمی شود. این یک عادت و شیوه است و نوعی ارتباط، انگار آنها ده دقیقه وقت شان ‏را برای خواندن مطلب می گذارند، با سه دقیقه مطلب، انگار که هفت دقیقه از حق شان را ‏خورده ام. ‏

پرسش: ولی خیلی ها معتقدند کارهای قدیمی تو که کوتاه تر بود خیلی بهتر بودند....‏
پاسخ: ممکن است بعضی از آنها اینطور باشند، ولی نه در مورد همه آنها، من آن کارها را ‏گاهی نگاه می کنم، متوسط کارهای سالهای 77 تا 81 من خیلی ضعیف تر از کارهای فعلی ‏من است، منتهی به دلایل مختلف آدمها فکر می کنند بهتر است، شاید بخاطر تازگی آنها یا ‏وجود حس شجاعت یا تلاطم سیاسی آن روزها

پرسش: چطور می شود یک طنز خوب و جذاب از کار در می آید و طنز دیگری لوس و ‏بیمزه می شود؟
پاسخ: خیلی بستگی به آن انرژی دارد که پشت طنز نهفته است، مثلا وقتی من به احمدی ‏نژادی متلک می گویم که عامل مهم ترین مشکلات مردم است، طبیعی است آن انرژی فشار و ‏نفرت آزاد می شود، اما وقتی یک شوخی با علی دائی می کنم که ممکن است هزار بار بامزه ‏تر از شوخی ام با احمدی نژاد باشد، آن شوخی به دلیل علاقه مردم به یک قهرمان ملی مانند ‏علی دائی واکنش منفی ایجاد می کند. وقتی کسی که در راس قدرت است، دروغی می گوید که ‏شنیدنش در مردم احساس خشم ایجاد می کند، یک طنز بموقع، سریع، دقیق و مشخص، حتی ‏اگر متوسط هم باشد اثری بسیار سریع می کند. مثل یک متلک یا یک شوخی کلامی بموقع. ‏

پرسش: چرا این همه در مورد احمدی نژاد می نویسی؟
پاسخ: برای اینکه اصل مشکل و گرفتاری اصلی ماست. خیلی از آدمها نمی خواهند به روی ‏شان بیاورند، چون باید پاسخ بدهند که چرا او رئیس جمهور است و پاسخی برای این ندارند، ‏تحریمی ها در این مورد مشکل دارند. حاضرند مملکت نابود شود و آدرس عوضی به مردم ‏بدهند و سالها اشتباه شان را تکرار کنند، اما حاضر نیستند یک بار بگویند اشتباه کرده اند. ‏

پرسش: چرا جدی می نویسی؟ خیلی ها از نوشته های جدی و سیاسی ات خوششان نمی آید و ‏این موضوع روی کشش آنان به سوی طنز هم اثر می گذارد....‏
پاسخ: یک مدتی ویرم گرفته بود که کشور را نجات بدهم. چنان با انرژی مقاله می نوشتم که ‏خودم هم فکر می کردم خیلی کار مهمی است، البته اثر آن نوشته ها در کوتاه مدت بسیار ‏بیشتر از طنزهایم بود، شاید بخاطر اینکه هر ماه یکی دوبار بیشتر اتفاق نمی افتاد. حتی مدتی ‏هم شده بود مثل فشار دادن دکمه کامپیوتر سریال لاست که برای نجات جهان هر 108 دقیقه ‏یک بار باید دکمه را فشار می دادم. راستش را بخواهید هنوز هم معتقدم باید دکمه را فشار داد ‏و می دانم که اگر این کار را نکنیم مملکت هوا می رود، ولی دیگر به اینکه حتما من باید این ‏کار را بکنم اعتقاد ندارم، شاید ترجیح می دهم مدتی گلف بازی کنم....‏

پرسش: بالاخره چی؟ می خواهی جدی بنویسی یا نه؟
پاسخ: بله، گاهی اوقات خواهم نوشت، اتفاقا نوشته های جدی من مشکلی برای برقراری ‏رابطه با مخاطب ندارد. آنچه مشکل دارد این است که مخاطب من دوست ندارد من بروم ‏تبلیغات انتخاباتی بکنم. دوست دارند سربه سر نامزدها بگذارم و آنها را دست بیندازم و ‏مسخره کنم، اما دوست ندارند که موضع گیری صریح بکنم. البته این موضع بعضی از ‏خوانندگان است. خیلی هاشان که هم باشگاهی هستند، مشکلی ندارند، حتی خوششان هم می ‏آید. البته جالب است، وقتی که از خاتمی طرفداری می کنم، بیست نفر با من مخالفت و پنجاه ‏نفر از من طرفداری می کنند، اما وقتی علیه خاتمی چیزی بگویم، دویست نفر جورابم را ‏بادبان می کنند....‏

‏

حسين محمدي
Mohammadi1363@gmail.com

با علي مزروعي، رييس انجمن صنفي روزنامه نگاران و عضو شواي مرکزي جبهه مشارکت در مورد ‏انتخابات دهم و موانع پيش رو صحبت کرده ايم. براي وي مسئله اصلي اين است که ابتدا "جلوي روند مخرب ‏فعلي گرفته شود". اين مصاحبه را پي مي گيريم.‏

‎‎آقاي مزروعي، هشت ماه بيشتر به انتخابات باقي نمانده، فکر نمي کنيد اوضاع در ميان اصلاح ‏طلبان کمي نا بسامان است؟‎‎

من فکر مي کنم شما ايران را با آمريکا اشتباه مي گيريد. در آمريکا هم در فاصله هشت مانده به انتخابات، ‏نامزدهاي احزاب مشخص نيست.‏‎ ‎ايران که مسايل خاص خودش را دارد.‏

‎‎به هر حال اينکه چندين کانديداي متعدد وجود دارند و چشم اندازي از اجماع وجود ندارد و... ‏نگران کننده نيست؟‎ ‎

فکر مي کنم اين سوال خيلي موضوعيت ندارد، چون نسبت به انتخابات گذشته روندي که ميان اصلاح طلبان ‏طي مي شود، بسيار اميدوارکننده تر است و چشم انداز روشني دارد.‏

‎‎يعني به اجماع خواهيد رسيد؟‎ ‎

همه اصلاح طلبان پذيرفته اند که بر روي يک کانديدا اجماع کنند و به نظر من اين اتفاق خواهد افتاد.‏

‎‎همين الان آقاي کروبي رسما وارد انتخابات شده است و چند نفر هم اعلام کرده اند در صورت ‏عدم حضورخاتمي، وارد صحنه خواهند شد.‏‎ ‎

اصل موضوع اجماع را همه، حتي آقاي کروبي پذيرفته اند. خود آقاي کروبي شخصي بودند که پيشنهاد ‏شوراي حکميت را دادند. به جز آقاي کروبي هم کسي نامزد نشده است، ولي اين هم پذيرفته شده که نامزدهاي ‏اين جمع همه بيايند و صحبت کنند.‏

‎‎در اين فاصله کم تا انتخابات، تعدد کانديداها شما را نگران نمي کند؟‏‎ ‎

نه؛‎ ‎اين به نفع اصلاح طلبان است. زيرا همه افراد صحبت هاي خود را مطرح مي کنند و فضاي سياسي بازتر ‏مي شود. ولي همه پذيرفته اند حول يک نامزد و فرد در انتخابات اجماع کنند.‏

‎‎يعني شما فکر مي کنيد اصلاح طلبان قطعا به اجماع مي رسند؟‎ ‎

در واقع نوع رويکردي که احزاب اصلاح طلب پذيرفته اند به همين سمت است.‏

‎‎آقاي خاتمي، به عنوان نامزد اصلي شما چندي پيش دو شرط براي حضور در انتخابات عنوان ‏کردند. آيا شما درباره آن بحثي کرده ايد؟‎ ‎

اين ها شرط نبود. يک خبرگزاري اين مساله را عنوان کرد. آقاي خاتمي بارها و بارها اين صحبت ها را ‏مطرح کرده اند و اين بار هم هيچ تفاوتي با صحبت هاي قبلي ايشان نداشت.‏

‎‎آقاي مزروعي، اصلا حضور آقاي خاتمي مي تواند براي ايران و جنبش اصلاحات مفيد ‏باشد؟‎‎

اين بستگي به اين دارد که شما چه تحليلي از وضعيت کشور، آرايش نيروها و آينده ايران داشته باشيد.‏

‎‎من مي خواهم تحليل شما را بشنوم؟‎ ‎

بخش زيادي از اصلاح طلبان فکر مي کنند ابتدا بايد جلوي روند مخرب فعلي گرفته شود. بعد از آن بحث ‏اصلاحات مطرح مي شود.‏

‎‎چرا؟‎ ‎

‏ چون ما در ايران زندگي مي کنيم و قصد داريم در همين کشور هم زندگي خود را ادامه دهيم. فکر مي کنيم ‏بايد فضا و شرايط مهياتر شود. البته باز هم تاکيد مي کنم اين بستگي به تحليل افراد از وضعيت کشور دارد.‏

‎‎و چه کساني قادرند جلوي اين تخريب را بگيرند؟‎ ‎

هرکسي بتواند جلوي روند مخرب فعلي را بگيرد، براي کشور سودمند است. ضمن اينکه فضا براي کارهاي ‏ديگر هم مساعدتر خواهد شد.‏

‎‎يعني هدف شما از حضور آقاي خاتمي، در وهله اول جلوگيري از بحراني است که در کشور ‏وجود دارد؟‎ ‎

تقريبا اين طوري است.‏

‎‎تکليف شعارهاي اصلاح طلبان چه مي شود؟‏‎ ‎

شعارها هنوز وجود دارد و تغييري نکرده است. شعار حاکميت قانون، آزادي هاي سياسي و.... هنوز وجود ‏دارد؛ اما بحث بر سر اين است که اين ها بايد با توجه به مقتضيات کشور پيگيري شود.‏

‎‎در مورد موانعي که ممکن است بر سر راه آقاي خاتمي به وجود بيايد فکري کرده ايد؟ مثل موانعي ‏که بر سر حضور آقاي موسوي هم وجود داشت.‏‎ ‎

مانع آقاي موسوي نشده بودند؛ ايشان خودشان نيامدند. فکر نمي کنم اگر آقاي موسوي يا آقاي خاتمي وارد ‏صحنه شوند، بتوانند مانعي برايشان ايجاد کند. قطعا با سوابقي که وجود دارد و محبوبيتي که اين افراد دارند، ‏نمي توانند کاري بکنند.‏

‎‎يعني امکان ردصلاحيت آقاي خاتمي يا ديگر مسايل وجود ندارد؟‎ ‎

در سياست ما نبايد راجع به احتمالات بعيد صحبت کنيم. بايد رفت جلو و ببينيم چه مي شود و بعد از آن تصميم ‏گيري کنيم. نبايد از ترس مرگ خودکشي کنيم.‏

‎‎به هر حال اين ها احتمالات ممکن الوقوع است.‏‎ ‎

نخير. به دليل شرايط و مقتضياتي که درجامعه وجود دارد تنها کسي که مي تواند با آقاي احمدي نژاد رقابت ‏کند و ايشان را شکست دهد آقاي خاتمي است.‏

‎‎و ترسي هم از ناسالم بودن انتخابات نداريد؟‎ ‎

اين ها دوباره همان احتمالات است. نمي شود درباره احتمالات حرف زد.‏

‎‎اين ها ادعاهاي اصلاح طلبان در چند انتخابات اخير است.‏‎ ‎

اگر حضور پرشوري از مردم در انتخابات باشد، اين احتمال بسيار کم خواهد بود. ولي اينکه ما فکر کنيم حتما ‏در نتيجه انتخابات دستکاري خواهد شد و حضور در انتخابات نمي تواند به نتيجه برسد، اين ديد بدبينانه اي ‏است که نبايد در سياست خيلي روي آن سوار شد.‏

‎‎و اگر آقاي خاتمي در انتخابات شرکت نکردند؟‏‎ ‎

همه فرض ما بر اين است که آقاي خاتمي حتما در انتخابات شرکت مي کند. اگر در مقطعي اين اتفاق نيفتاد، ‏بايد درباره آن تصميم گيري کنيم.‏

‎‎شايد آقاي خاتمي در تعطيلات عيد اعلام عدم حضور کنند. آن زمان براي تصميم گيري دير نيست؟‎ ‎‎‎

بايد همان زمان در اين باره بحث کرد و به نتيجه رسيد.‏

‎‎پس شما هيچ بحثي درباره احتمال عدم حضور آقاي خاتمي نداشته ايد؟‎ ‎

خير، هيچ بحثي نداشته ايم.‏

‏

سارا مقدم

عشا مومني فعال کمپين يک ميليون امضا در کاليفرنيا و دانشجوي کارشناسي ارشد هنر و ارتباطات که براي ديدار خانواده ‏و تکميل پايان نامه دانشجويي اش در ايران به سر مي برد، روز 24 مهرماه بازداشت شد و تا ديروز که خانواده وي خبر ‏دستگيري اش را اعلام کردند، در زندان اوين و در بند 209 به سر مي برد.‏

يکي از فعالان کمپين با اعلام اين خبر به روز توضيح داد: بازداشت عشا مومني بسيار غير متعارف بود. او را به عنوان ‏تخلف از قوانين راهنمايي و رانندگي در يکي از بزرگراه هاي تهران از حرکت بازداشتند. سپس او را با بازداشت کرده، ‏منزلش را با داشتن حکم جلب و بازرسي منزل گشتند و بعد به بند 209 زندان اوين منتقل کردند.‏

اين فعال کمپين يک ميليون امضا درباره دستگيري عشا مومني گفت: ما در حال تجربه همه راه هاي مسالمت آميزيم. در ‏صورتي که دائم با خشونت هل داده مي شويم. دستگيري عشا نيز ادامه سرکوب فعالان زن بويژه در کمپين يک ميليون ‏امضا است. حتي از منزل او دستنويس ها و فيلمهاي پايان نامه اش را برده اند.‏

وي اظهار داشت: اين همه خشونت براي کاري با اين حجم از تحمل و مدارا براي چيست؟ ضمن اينکه نوع بازداشت خانم ‏مومني در بزرگراه باعث نا امني رواني و بي اعتمادي به همه بخش هاي پليس در جامعه مي شود. زيرا او به جرم سبقت ‏غير مجاز متوقف مي شود اما سر از بند 209 در مي آورد!‏

خانواده عشا مومني از روز 24 مهرماه تا عصر ديروز با وجود اطلاع از وضعيت دخترشان، نسبت به انعکاس خبري ‏بازداشت وي، اقدامي نکردند، زيرا به آنها قول مساعدت در آزادي عشا داده شده بود. اما ديروز، يک شنبه با مراجعه به ‏دادگاه انقلاب به آنها گفته شد که وي در مرحله بازپرسي است و تا پايان بازپرسي آنها نبايد به دادگاه مراجعه کنند. به گفته ‏پدر عشا مومني، در برگه کامپيوتري که به وي داده شد، روز بازداشت دخترش به جاي 24 مهرماه، 27 مهرماه نوشته شده ‏بود

‏شروين اميدوار

روز گذشته مرکز پژوهش هاي مجلس با انتشار گزارشي خواستار توضيح مقامات مسئول بودجه‌ ريزي در دولت ‏پيرامون دلايل كسري اعتبارات مزمن وزارت آموزش و پرورش شد. همزمان، وزير آموزش و پرورش که ‏وزارتخانه تحت امرش در سال اجاري با کسري بودجه تاريخي و بي سابقه 6750 ميليارد توماني مواجه شده، ‏خطاب به معلمان و فرهنگيان معترض گفت که به جاي مطالبات اقتصادي خود از اين وزارتخانه به فکر مطالبات ‏دانش آموزان باشند.‏

در گزارش دفتر مطالعات اجتماعي مرکز پژوهش هاي مجلس که در سايت رسمي مجلس و برخي از خبرگزاري ‏ها انتشار يافت، اين مرکز تاکيد کرده که اصل 52 قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران، مسئوليت تهيه و پيشنهاد ‏بودجه را بر عهده دولت گذاشته، و به همين دليل برآورد منابع و مصارف براي هر سال مالي با رعايت قوانين و ‏مقررات و عملكردهاي پيشين در صلاحيت دولت بوده و ابزارهاي تهيه و تنظيم بودجه نيز در اختيار اين قوه ‏است؛ بنابراين توضيح مقامات مسئول بودجه‌ريزي كشور در رابطه با كسري اعتبارات مزمن وزارت آموزش و ‏پرورش ضروري است.‏

در اين گزارش هم چنين تاکيد شده که در مرحله بررسي و تصويب بودجه سال‌هاي 1386 و 1387 و سال‌هاي ‏قبل قوه مقننه هيچ‌گاه اعتبارات رديف‌هاي مربوط به آموزش و پرورش را كاهش نداده، و بنابراين پاسخ‌گويي دولت ‏در مورد مباني عملياتي و سياستي برآوردها و تاييد ميزان كسري كنوني ضرورت دارد.‏

در حالي که دولت در صدد است تا به بهانه کشر بودجه 6750 ميليارد توماني آموزش و پرورش طي لايحه اي ‏از مجلس مجوز برداشت از صندوق ذخيره ارزي را بگيرد، مرکز پژوهش هاي مجلس در گزارش اخير خود ‏تاکيد کرده: "تامين كسري هزينه هاي آموزش و پرورش به معناي افزايش هزينه‌هاي ريالي دولت است و با توجه ‏به تامين بخش قابل توجهي از بودجه عمومي دولت از درآمدهاي حاصل از صادرات نفت و اثر تبديل آن به ريال، ‏توسط بانك مركزي، بر روي تورم و نقدينگي، نياز است تا در انتخاب راهكار تامين بخش نقدي كسري اعتبارات، ‏دقت لازم صورت گيرد."‏

مرکز پژوهش هاي مجلس همچنين دو راه براي تامين کسر بودجه آموزش و پرورش ارائه کرده که راه اول آن ‏عبارت است از ارائه "اصلاحيه قانون بودجه" از سوي دولت و تامين بخش ريالي كسري آموزش و پرورش از ‏طريق اولويت‌بندي مجدد فعاليت‌هاي دولت، بخشي از منابع را صرف تامين كسري‌هاي مذكور كند.‏

راه دومي که اين مرکز براي تامين کسر بودجه 6750 ميليارد توماني آموزش و پرورش به دولت پيشنهاد کرده ‏‏"وضع عوارض خاص بر روي يك يا چند كالاي ضروري و صرف منابع آن براي تامين كسري‌هاست" که بدين ‏ترتيب کسر بودجه آموزش و پرورش از مردم تامين خواهد شد.‏

‎‎صدمه شديد به آموزش و پرورش‎‎

اين دومين بار در يک سال اخير است که مرکز پژوهش هاي مجلس نسبت به کسر بودجه آموزش و پرورش ‏هشدار مي دهد.‏

در گزارش قبلي اين مرکز که سال 86 انتشار يافت با تاکيد بر اينکه مجلس بايد نظارت بر مصرف بودجه در ‏وزارتخانه ها را افزايش دهد، اعلام شده بود: "كسري بودجه در آموزش و پرورش، صدمه شديدي به اعتبار اين ‏وزارتخانه در بين دستگاه‌هاي اجرايي ديگر وارد كرده، و نظام آموزشي كشور را به چالش كشيده است."‏

‏"كاهش انگيزه خدمت در كاركنان آموزش و پرورش"، "خروج نيروهاي كيفي از آموزش و پرورش"، "تنزل ‏شديد كارايي بيروني و دروني آموزش و پرورش"، "عدم تحقق اهداف آموزشي"، "گرايش به قانون‌گريزي در ‏واحدهاي آموزشي"، "كاهش كيفيت محصول و خروجي آموزش و پرورش"، "عدم تحقق هدف مورد نظر براي ‏دسترسي به وضعيت‌هاي آموزشي متعادل"، "افزايش نابرابري‌ در توزيع اعتبارات"، "تبديل شدن مديران آموزشي ‏به مديران خدماتي" به عنوان برخي از عوارض کسر بودجه آموزش و پرورش طي 3 سال اخير عنوان شده ‏بودند.‏

‎‎دستور وزير براي برخورد با اعتراضات صنفي‎‎

همزمان با انتشار اين گزارش عليرضا علي احمدي از اعضاي ستاد انتخاباتي محمود احمدي نژاد در انتخابات سال ‏‏84 که به عنوان دومين وزير آموزش و پرورش دولت نهم منصوب شده، در همايش هيات هاي رسيدگي به ‏تخلفات اداري اين وزارتخانه در مشهد، به هزاران معلم ناراضي هشدار داد و خواستار برخورد شديد هيات هاي ‏تخلفات اداري با اعتراضات صنفي معلمان شد.‏

وي خطاب به هيات هاي تخلفات اداري که از دو سال پيش، و به دنبال برگزاري اعتراضات صنفي معلمان صدها ‏تن از معلمان را احضار، تعليق، اخراج، جريمه و تبعيد کرده اند، گفت: "با جرايم سازمان يافته معلمان برخورد ‏کنيد."‏

علي احمدي که از اعتراض صنفي معلمان به عنوان جرايم سازمان يافته اي که موجب اخلال در نظم مي شود، ‏نامبرد، همچنين به هيات هاي تخلفات اداري دستور داد: "در صورتي که فرد خاطي آگاهانه و به صورت سازمان ‏يافته جرمي را مرتکب شده باشد بايد براي او مجازات در نظر گرفته شود تا از وقوع جرائمي که اخلال در نظم و ‏ايجاد آلودگي در سازمان را به دنبال دارد، جلوگيري شود‏‎.‎‏"‏

خبرگزاري مهر نيز به نقل از وزير آموزش و پرورش گزارش داد که وي با تاکيد براينکه "حرفه معلم ايجاب مي ‏کند که از يک سو به دنبال اخذ حقوق شاگرادانش بوده و از سوي ديگر به تعهدات وجداني و اداري در انجام ‏فعاليت ها پايبند باشد" به معلمان توصيه کرده که از پيگيري مطالباتشان به ويژه مطالبات اقتصادي خودداري کنند، ‏و گفته: "مطالبه اقتصادي خلايي در اين حيطه بوده در صورتي که بايد سرلوحه وظايف فرهنگيان دغدغه مطالبه ‏براي دانش آموزان باشد‏‎.‎‏"‏

‎‎تزريق بحران به يک وزارتخانه‎‎

عليرضا علي احمدي دومين وزير آموزش و پرورش دولت احمدي نژاد است که خود را دوست 29 ساله محمود ‏احمدي نژاد معرفي مي کند.‏

وي طي انتخابات سال 84 در ستاد انتخاباتي احمدي نژاد مسئول کميته برنامه ريزي بود. او همدوره احمدي نژاد ‏در دانشگاه علم و صنعت تهران است که در دوران پاکسازي و اخراج استادان و دانشجويان منتقد يا مخالف از ‏دانشگاه ها پس از "انقلاب فرهنگي" در ستاد انقلاب فرهنگي، سال ها فعاليت کرده است.‏

علي احمدي و دادمادش مهرداد بذرپاش، هر دو از نزديکان احمدي نژاد هستند که در دوره مديريت وي بر ‏شهرداري تهران در شمار مشاورانش قرار گرفتند. سال 84 علي احمدي به عنوان وزير پيشنهادي تعاون به مجلس ‏معرفي شد اما نتوانست راي اعتماد کسب کند.پس از آن احمدي نژاد وي را به رياست دانشگاه پيام نور، و ‏دادمادش را به مدير عاملي يکي از دو شرکت بزرگ خودرو سازي ايران يعني مدير عاملي سايپا منصوب کرد.‏

در آذر 86 پس از برکناري محمود فرشيدي، علي احمدي نيز به سرپرستي وزارت آموزش و پرورش منصوب و ‏در بهمن 86 نيز با کسب 133 راي و با راي اعتمادي ضعيف وزير شد.‏

اگر فرشيدي بخش قابل توجهي از بودجه وزارت آموزش و پرورش را صرف "اسلامي کردن آموزش و ‏پرورش" کرد، و در واکنش به اعتراضات گسترده معلمان در سرکوب آن ها شريک شد، علي احمدي علاوه بر ‏اسلامي کردن آموزش و پرورش اعلام کرد "سيستم آموزشي نبايد براي دختران و پسران ‏ِيکسان باشد"، و به طور ‏رسمي خواستار بازگشت برنامه هاي نظام آموزشي ايران به قبل از سال 1328 و تعيين برنامه هاي متفاوت ‏درسي ‏براي دختران و پسران شد.‏

استخدام 8 هزار ليسانس خارج از آموزش و پرورش در حالي که بلاتکليفي هزاران معلم حق االتدريس ادامه دارد، ‏يکي ديگر از نقاط مبهم کار علي احمدي است.‏

دو وزير آموزش و پرورش دولت نهم غير از بحران هاي ديگر اين وزارتخانه، بحران مالي را نيز برمجموعه ‏بحران هاي آن افزودند تا حدي که کسري بودجه 940 ميليارد توماني آموزش و پرورش در سال 84، در پايان ‏وزارت محمود فرشيدي در آذر 86 بِش از دو برابر رسيد و که اين وزارتخانه با 2100 ميليارد تومان کسر بودجه ‏به علي احمدي تحويل شد.‏

اما در تيرماه سالجاري يعني نزديک به 6 ماه پس از نشستن برکرسي وزارت، علي احمدي به خبرگزاري فارس ‏گفت " کسري بودجه آموزش و پرورش به 6750 ميليارد تومان رسيده است." کسر بودجه اي که به گفته ‏کارشناسان اقتصادي در تاريخ وزارتخانه هاي ايران رقم آن بي سابقه است.‏

حميد رضا حاج بابايي يکي از نمايندگان مجلس چندي قبل به خبرگزاري مهر گفت: "ابهام دربرخي انتصابات و ‏جابجايي ها، عدم پرداخت مطالبات فرهنگيان، مشکلات بازنشستگان، مسائل مربوط به معلمان حق التدريس، و ‏موضوع بخشنامه صادر شده از سوي وزير آموزش و پرورش موسوم به بخشنامه ساماندهي" برخي ديگر از ‏بحران هايي است که مديريت وزير فعلي به آموزش و پرورش ايران وارد کرده است.‏

محمد خاتمي رئيس جمهوري اسبق ايران اظهار داشته است، احتمالا ً در کانديداتوري انتخابات رياست جمهوري 2009 ‏شرکت خواهد کرد. احتمال مي رود انتخابات رياست جمهوري سال آينده که در ماه ژوئن برگزار خواهد شد، پرشورتر ‏از هميشه باشد. ‏

محمد خاتمي، اصلاح طلب برجسته اي که دو دوره رئيس جمهور ايران بوده است، ندا داده که آماده است در مقابل ‏محمود احمدي نژاد رئيس جمهور فعلي ايران در انتخابات نامزد شود. خاتمي در کنفرانس بين المللي اخير گفتگوي ‏اديان که در تهران برگزار شد، از احتمال کانديداتوري خود سخن گفت و خاطر نشان کرد، آماده است وارد گود شود.‏

در حال حاضر خاتمي محتاطانه عمل مي کند و به طور قطع از کانديداتوري خود سخن نمي گويد. او با مشکلات ‏بزرگي مواجه است، به ويژه اينکه اصلاح طلبان ايران ضعيف هستند. در انتخابات مجلس که اوايل سال جاري برگزار ‏شد، اصلاح طلبان توانستند تنها 46 کرسي از 290 کرسي مجلس را بدست آورند و اين امر پس از اينکه بسياري از ‏کانديداهاي اصلاح طلب از شرکت در رقابت انتخاباتي منع شدند، محقق شد. نتيجه آن شد که جناح محافظه کاران بر ‏مجلس حاکم شد و در حال حاضر اين محافظه کاران، و نه اصلاح طلبان، هستند که بيشترين مخالفت را با احمدي نژاد ‏ابراز مي کنند. گفته مي شود علي لاريجاني و محمدباقر قاليباف، دو محافظه کار برجسته، از جمله ديگر مدعيان ‏رياست جمهوري هستند.‏

اما از جذابيت هاي گذشتۀ خاتمي نيز با علاقۀ کامل ياد نمي شود. تا پايان رياست جمهوري خاتمي به او بعنوان فردي ‏بي دست و پا مي نگريستند؛ طرفداران خاتمي از اينکه او نتوانسته بود اصلاحات چشمگير اجتماعي و سياسي را به ‏ارمغان آورد، سرخورده بودند. در واقع، او توسط آيت الله علي خامنه اي به حاشيه رانده شده بود. در مقابل، جانشين او ‏يعني احمدي نژاد در تقويت نقش رياست جمهوري موفق عمل کرده است.‏

بنابراين، احمدي نژاد همچنان يک حريف قدر است. او از حمايت آيت الله خامنه اي و سپاه قدرتمند پاسداران برخوردار ‏است. تشکيلات محافظه کار، پيشنهادات اصلاح طلبان را تلاشي براي تغيير اصول اساسي انقلاب اسلامي مي دانند و ‏بنابراين، از بازگشت خاتمي استقبال نخواهند کرد. همچنين اين احتمال وجود دارد که خامنه اي در کل مانع از حضور ‏خاتمي در رقابت انتخاباتي شود – به ويژه اگر قرار باشد خاتمي وعدۀ اصلاحات اساسي را بدهد.‏

اما به رغم همۀ اينها، خاتمي در برخي موارد امتيازهايي نيز دارد. او شخصا ً فرد محبوبي در ميان رأي دهندگان است، ‏اما احمدي نژاد بخاطر وضعيت نابسمان اقتصادي در مخمصه است. عليرغم درآمدهاي هنگفت حاصل از فروش نفت و ‏گاز، دولت نتوانسته است به تقسيم ثروت بپردازد. در همين حال، مردم عادي نيز از نرخ بالاي تورم، که هم اکنون ‏حدودا ً 30 درصد است، به خشم آمده اند. کسبۀ قدرتمند بازار نيز در ماه اکتبر در اعتراض به معرفي قانون ماليات 3 ‏درصدي بر ارزش افزوده اعتصاب کردند. با سقوط بهاي نفت و چشم انداز کاهش ناگهاني درآمدهاي ارزي، اميدهاي ‏احمدي نژاد واهي بنظر مي رسد. همه چيز به شرايط اقتصادي بستگي دارد: هر چه وضعيت اقتصادي بدتر شود، ‏شانس خاتمي بيشتر مي شود.‏

پس از چند سال گنده گويي احمدي نژاد، تمايل به رويکرد آشتي جويانه تر خاتمي در قبال روابط خارجي بيشتر شده ‏است. در ميان نگراني هاي موجود در خصوص ساخت سلاح اتمي توسط ايران، اين احتمال وجود دارد که يک رئيس ‏جمهور ميانه رو بهتر بتواند بر روابط با غرب نظارت کند. ايرانيان، به ويژه ساکنان شهرها، خواهان دوري از انزوا و ‏جلوگيري از تحريم ها هستند. شايد خاتمي براي سازش دربارۀ توسعۀ برنامه هسته اي ايران بخاطر نيازهاي انرژي ‏مناسب تر باشد و در عين حال، به خارجيان ضمانت هاي قانع کننده بدهد که برنامۀ تسليحاتي در کار نيست.‏

اما درست همان موقعي که خاتمي دوباره بخت خود را در سياست مي آزمايد، ساير ميانه روها نيز جلو آمده اند. مهدي ‏کروبي، رئيس سابق مجلس و همتاي اصلاح طلب خاتمي، از قبل تمايل خود را براي شرکت در کانديداتوري رياست ‏جمهوري اعلام کرده است. شهرت کروبي به اندازۀ خاتمي نيست، اما کانديداي مقبولي است. اگر قرار باشد هر دو در ‏رقابت رياست جمهوري شرکت کنند، اين امر پيروزي محافظه کاران را تضمين خواهد کرد. بنابراين، خاتمي بايد متحد ‏خود را متقاعد کند کنار بکشد.‏

منبع: مجلۀ اکونوميست، 18 اکتبر‏

‏‏

ياسمين منطقي

محمد خاتمي روز گذشته اعلام کرد که طرح راه اندازي يک شبکه تلويزيوني ماهواره اي را پي گيري مي کند و ‏طرح آن را تهيه کرده است.‏

رئيس جمهور دوران اصلاحات که اخيرا ميزبان تعدادي از شخصيت هاي سياسي- فرهنگي و از جمله کوفي عنان ‏دبير کل سابق سازمان ملل بود که براي شرکت در همايش دين در دنياي جديد و به دعوت وي به ايران سفر ‏کردند، گفت که قصد دارد در کنار شبکه تلويزيوني ماهواره اي، مراکز تربيتي و آموزشي را نيز راه اندازي کند.‏

خاتمي به روزنامه اعتماد گفت که براي تحقق ايده گفت و گوي تمدن ها طرح شبکه تلويزيون ماهواره اي را تهيه ‏کرده اما نمي خواهد از هر راهي بودجه لازم براي اين طرح را به دست بياورد. وي با اشاره به هزينه راه اندازي ‏يک تلويزيون ماهواره اي تاکيد کرد که مي کوشد از "راه هاي مشروعي که وجود دارد" امکانات مالي آن را ‏فراهم کند.‏

به گفته رئيس جمهور سابق ايران وي قصد ندارد تا براي راه اندازي اين شبکه تلويزيوني ماهواره اي "منت قدرت ‏هايي را داشته باشد که بخواهند کمک کنند و بعد توقعاتي داشته باشند، و همچنين قصد ندارد از راه هايي که شفاف ‏نباشد، بودجه راه اندازي اين تلويزيون را تامين کند."‏

وي به طور ضمني از اعلام آمادگي کساني براي اهدا کمک به همين منظور خبر داد: "کساني که اعلام آمادگي ‏کرده اند براي کمک به مرکز گفت وگوي تمدن ها انسان هاي شايسته و شريفي هستند که حتماً امکانات مطلوب و ‏مشروعي هم دارند. به همين دليل است که ما کند و گام به گام پيش مي رويم و اميدوارم در آينده با امکانات ‏بيشتري حرکت کنيم".‏

اين اولين بار است که رئيس جمهور دوران 8 ساله اصلاحات در ايران از قصدش براي راه اندازي يک شبکه ‏تلويزيوني ماهواره اي خبر مي دهد.‏

دليل اصلي اينکه وي به جاي تلويزيون خصوصي در ايران از شبکه تلويزيون ماهواره اي نام برده آن است که ‏بنابر قوانين فعلي در ايران کليه شبکه هاي تلويزيوني و راديويي بايد در انحصار سازمان صدا و سيما باشد که ‏رئيس آن را رهبر جمهوري اسلامي تعيين مي کند.‏

چهارسال پيش و در آخرين سال رياست جمهوري محمد خاتمي، بهروز افخمي‌ کارگردان سينما و نماينده‌ اصلاح ‏طلب مجلس‌ ششم‌ اعلام کرده بود که توانسته‌ موافقت‌ محمد خاتمي‌ را براي‌ دريافت‌ يک‌ وام‌ 400 هزار دلاري ‏براي راه‌اندازي‌ شبکه‌ تلويزيوني‌ در خارج از ايران با گرايش فرهنگي – اجتماعي جلب‌ کند.‏

خبر موافقت‌ سيد محمد خاتمي‌ رييس‌ جمهوري‌ اسلامي‌ با اعطاي‌ وام‌ به‌ بهروز افخمي‌ براي‌ راه‌اندازي‌ يک‌ شبکه‌ ‏تلويزيوني‌ ماهواره‌ اي که‌ قرار بود برنامه‌هاي‌ خود را از لندن‌ پخش‌ کند، در آن زمان بحث‌ راه‌اندازي‌ تلويزيون‌ ‏خصوصي‌ را تشديد کرد، و مخالفت شديد سران جناح محافظه کار از جمله علي لاريجاني که در آن هنگام با حکم ‏رهبر جمهوري اسلامي رياست سازمان صدا و سيما را بر عهده داشت برانگيخت.‏

پس از آن تحت فشار جناح مخالف اصلاحات پرداخت اين وام متوقف شد، اما پروژه بهروز افخمي براي راه ‏اندازي يک تلويزيون ماهواره اي مورد استقبال مهدي کروبي در تابستان 84 قرار گرفت.‏

شبکه تلويزيوني "صبا" که کروبي قصد داشت آن را با مديريت افخمي در دوبي راه اندازي کند نيز با مخالفت ‏شديد جناح راست دولت مواجه شد، و در آستانه شب يلداي سال 84 – زمان اعلام شده براي پخش برنامه ها - ‏فعاليت آن متوقف شد. اين در حالي بود که مهدي کروبي در جريان گشايش فتر مرکزي حزب اعتماد ملي در ‏تهران گفته بود: "مسئولان جمهوري اسلامي فعاليت تلويزيون صبا را مشروط به دريافت مجوز از وزارت ارشاد ‏کرده اند".‏

وي همچنين تاکيد کرده بود: "جلوگيري از فعاليت تلويزيون صبا را براساس نامه علي لاريجاني در مقام دبير ‏شوراي عالي امنيت ملي به شوراي نگهبان صورت گرفته است نامه اي که در آن لاريجاني خواستار تفسير اصل ‏‏175 قانون اساسي شده بود."‏

به گفته کروبي، سؤالات لاريجاني در نامه به شوراي نگهبان "بسيار هوشمندانه و جوابهاي شوراي نگهبان هم ‏عين همان سؤالها بود"، و "در جواب شوراي نگهبان به يکي از سؤال هاي نامه آمده بود که به هيچ‌ وجه نمي‌ توان ‏هيچ نوع شبکه کابلي، فيبري، نوري و... غيردولتي در داخل و خارج کشور تأسيس کرد."‏

مدتي بعد از اين ماجرا حزب الله ايران نيز اعلام کرد که قصد راه اندازي تلويزيون را دارد اما خبر ديگري از ‏تحقق اين طرح منتشر نشد و اين گروه، به انتشار يک ر.وزنامه به نام "حزب الله" بسنده کرد. ‏

به هر ترتيب، در دو سال گذشته تلاش هاي ديگري براي راه اندازي شبکه ماهواره اي تلويزيوني فارسي زبان در ‏خارج از ايران صورت گرفته و حتي خود صدا و سيما تلويزيون ماهواه اي جديدي را با عنوان پرس تي وي را ‏در لندن به زبان انگليسي راه اندازي کرده است. اين در حالي است که علاوه بر اختصاص يک بودجه 3 ميليون ‏يورويي از سوي اتحاديه اروپا براي راه اندازي يک شبکه فارسي زبان، شنيده شده که تلويزيون فارسي بي بي سي ‏نيز تا چند هفته ديگر آغاز به کار خواهد کرد.‏

تلويزيوني که خاتمي اخيرا از آن سخن گفته، در صورت راه اندازي، اولين شبکه تلويزيوني اصلاح طلبان در ‏ايران تلقي خواهد شد.‏

آن شیخ الشیوخ الکبیر، آن میخ دائم الگیر، آن داننده نیمه پنهان، آن بازجوینده اسرار نهان، آن ‏سردبیر و صاحب کیهان، آن آخذ الاعتراف، آن مآخذ الکاف والگاف، آن میوه دل اولیای امت، ‏آن گوشه جگر روسای دولت، آن راننده بی فرمان، آن معاند راکفلر و اوناسیس، آن کاشف ‏الجواسیس، آن صاحب کرامات احمدی، آن معاند امینم و اسلیم شدی(1)، آن سوخته ذغال ‏اشتیاق، آن دوخته منقل احتراق، آن آکل ماست و خیار، آن چپ نمای راست کردار، آن دائما ‏در حال سواری، آن تشخیص دهنده مرسدس بنز از گاری، شیخنا و استادنا و وتدنا حسین ‏شریعتمداری صاحب کرامات خاص بود، و در سرازیری دنده اش خلاص بود و کثیرالحمام و ‏دائم الوسواس بود. ‏

نقل است چون زاده شد هیچ نگریست و جیغ نزد، تا ناف وی ببریدند و وی را قنداق همی ‏کردند. به سه روز بود که صوتی از وی صادر شد که " ناناش ناش" و این صوت چنان ‏غریب بود که هیچ کس از آن هیچ ندانست. و هرکس طفل را بدید، طفل همان اصوات بر وی ‏گفته که " ناناش ناش". پس پدر و مادرش ده حکیم آوردند تا آن اصوات را شنوند و اسرار آن ‏گویند، و هیچ کس آن اسرار ندانست. تا شیخ قطب الدین اوینی را از علمای حروفیه بیاوردند ‏که راز گوید. پس طفل را بیاوردند و طفل چون شیخ بدید بگفت " ناناش ناش" و شیخ قطب ‏الدین از هیبت آن کلام به دست و پای بمرد و وحشت بر وی مستولی شد و بگفت: " نامم قطب ‏الدین و نام خانوادگی ام اوینی و شغلم درویشی بود." و همین بگفت و از در برفت و به یک ‏ماه از نظر نهان بود و آواره بیابان بود تا خویشان شیخ حسین وی را یافته سر آن کلام پرسیدند ‏که طفل چه گفت. قطب الدین گفت " ناناش ناش" از اسرار حروفیه بود و آن باشد که "نا" ‏یعنی نامت چیست؟ و " نا" ی دویم یعنی نام خانوادگی ات چیست؟ و " ش" یعنی شغلت چه ‏باشد؟ و این طفل چون به بزرگی رسد بازجوی شود و احوال مردمان پرسد و اسرار آنان ‏بداند. و شیخ قطب الدین اوینی چون این بگفت سر به بیابان گذاشته و توبه همی کرد تا بمرد. ‏

اول توبه شیخ حسین آن بود که در ایام صباوت در سلک جمعی منافق بدرآمده، بی آنکه بانگ ‏زند بانک همی زده و انفجار همی کرد، تا داروغگان وی را گرفتند و بزندان درافتادی و ‏همانجا بودی به چندین سال و این سبب توبه وی بود، رضی الله عنه. ‏

شیخ حسن شایانفر به ده سال نزد شیخ حسین شریعتمدار تلمذ همی کرد تا به درجات خاص ‏رسید و ارادت شیخ یافت. شیخ سعید حجاریان از دراویش نازی آباد در شرح احوال آن دو ‏شیخ بگفت: " هر چه شیخ حسن نویسد، شیخ حسین داند و هر چه شیخ حسین قصد کند شیخ ‏حسن تواند. هرچه شیخ حسین اشتهای آن بدارد، شیخ حسن خورد و هر چه شیخ حسن بدان ‏تشنه بود شیخ حسن نوشد. هر لباس که شیخ حسین در آینه بیند شیخ حسن پوشد و با هر کس ‏شیخ حسن رفیق بود شیخ حسین جوشد" و شیخ حسن گفت: " شیخ حسین با ما ندار بود و یار ‏غار بود، به سی سال نیمه پنهان مردمان از حفظ همی نبشتیم."‏

از شیخ حسین شریعتمدار کرامات فراوان نقل است. شیخ اکبر گنجی در نعت وی گوید: " از ‏بزرگترین کرامات شیخ آن بود که هر عیب که خدای پنهان کرد، وی فاش همی کرده در ‏روزنامه نبشت تا خدای نتواند گناهکاران را ببخشاید و این از فرط غیرت او بود." و شیخ ‏عماد الدین اعظم در کرامات شیخ حسین گفت: " شیخنا را غیرت و سوزش چنان بود که سی ‏سال در زندان اتراق همی کرد و از هر کتاب ادعیه که در زندان بود صفحه دعای خلاصی از ‏زندان همی کند تا محبوس نتواند دعا بخواند و خدای دعای او نشنود و محبوس آزاد نشود و ‏این از محبت شیخ به خدای بود" و شیخ شمس الواعظین از کرامات شیخ حسین گوید: " شیخنا ‏بیست سال به بم بود و هیچ خرما نخورد، تا از آنجا برفت، پس پرسیدند چرا هیچ خرما در بم ‏نخوردی؟ شیخنا گفت: مگر در بم هم خرما بود؟ و این از تقوای او بود که هر عیب را از ‏هزار فرسخ در مردمان می دید و خرما را در چند وجبی نمی دید." شیخ محمد ایمانی از ‏پیروان طریقت اوینیه در وصف کرامات شیخ حسین بگفت: " شیخنا حسین روزی از فرط فقر ‏به بیابان رفته اتراق همی کرده روزه گرفت و از خدای خواست تا به او چیزی دهد، و سی ‏شبانروز این واقعه مکرر شد. تا در بیابان شمشی طلا یافته دست بدان زد و از فرط معجزتی ‏که در وی بود، آن طلا به سنگی بدل شد و این از مرتبه فقر او بود."‏

شیخ عظیم عطاء الله از اعاظم کبار بود. گفت: " از کرامات شیخ حسین یکی آن بود که وقتی ‏به کیهان همی شد، تیراژ آن سیصد هزار بود، اما به ده سال چنان محبت او در دل مردمان ‏اوفتاد که تیراژ روزنامه به شصت هزار رسید." و این کرامت از هیچ درویش دیگر دیده نشد.‏

نقل است که عزرائیل با قلمی در دست بر وی نازل شده خواست جانش بستاند، اما شیخنا فی ‏الفور نیمه پنهان وی نبشته نزد خدای عزوجل فرستاده با بارگاه الهی لابی همی کرد تا ‏عزرائیل توبه کرده و از کار برکنار همی شد و این از کرامات شیخ حسین بود، رضی الله ‏عنه. ‏

‏1) اسلیم شدی طاب ثراه از رفقای شیخنا امینم بود و ذکر احوال وی در رساله هشت مایل ‏همی آمده است

سها سيفي

‏"اکبر اعلمي" با اشاره به اقدامات خود مبني بر افزايش دايره شمول ماده 570 قانون مجازات و تلاش اخير ‏قانونگذاران براي حذف اين ماده مهم قانوني نوشته است:‏

ماده مزبور مي گويد:هر يك از مقامات و مأمورين وابسته به نهادها و دستگاههاي حكومتي‌كه برخلاف قانون، ‏آزادي شخصي افراد ملت را سلب كند يا آنان را از حقوق مقرر در قانون‌اساسي جمهوري اسلامي ايران محروم ‏نمايد علاوه بر انفصال از خدمت و محروميت يك‌تا پنج سال از مشاغل حكومتي به حبس از دو ماه تا سه سال ‏محكوم خواهد شد.‏

با وجود چنين ظرفيتي در قانون و برغم اينکه بارها از اشخاص و احزاب موسوم به اصلاح طلب براي استفاده ‏مطلوب از آن و تشکيل نهادي جهت استيفاء حقوق شهروندي و تعقيب مقاماتي که بر خلاف قانون اساسي، حقوق و ‏آزادي هاي افراد ملت را سلب کرده اند، دعوت بعمل آورده ام؛ ليکن آنان ارزش اين ماده قانوني را ناديده انگاشته ‏و به پيشنهاد ارائه شده توجهي نکرده اند. ‏

با کمال تاسف بنظر مي رسد که تدوين کنندگان لايحه جديد مجازات اسلامي، برخلاف سران جريانات سياسي، به ‏اهميت و جايگاه ماده مزبور و امکان دستاويز قرار دادن اين ظرفيت قانوني براي تعقيب اشخاص سالب آزادي و ‏حقوق مذکور در قانون اساسي پي برده و لذا بدون سر و صدا در مقام حذف آن برآمده اند و جالب اينجاست که ‏تاکنون حتي يکنفر از حقوقدانان و سياستمداران نيز کوچکترين اشاره اي به اين نکته نکرده است! ‏

‎‎الان کسي کاري به کارمان ندارد‏‎‎

محمد علي ابطحي در "وب نوشت" از فضاي سرد در ميان نخبگان نسبت به کانديداتوري خاتمي دل پردردي ‏دارد:‏

يکي دو ماه پيش که تازه بحث کانديدايي آقاي خاتمي داشت جدي تر مي شد، گذرم به يکي از پاتوق هاي ‏روشنفکري رايج افتاده بود. از هر دري سخن مي گفتيم. يکي از آنان که دوست خوبي است و قلمي پر انرژي ‏دارد، گفت ما که علاقه اي به کانديداتوري اقاي خاتمي نداريم چون در دوران آقاي خاتمي ما از سوي جناح ‏اقتدارگرا زير فشار سختي بوديم. اما الان کسي به کار ما کار ندارد. ‏

يادم آمد خودم هم که در حاکميت ومسئوليت دولتي بودم هم وقتي الان ميخواهم خاطرات خودم را از آن روزها ‏بخوانم از يادآوري شدت سختي ها دچار سردرد مي شوم. يکي ديگر هم که آدم معروفي است از آقاي خاتمي گلايه ‏هاي شخصي فراواني داشت و به اين دليل معتقد به فعال شدن در انتخابات براي آقاي خاتمي نبود. افرادي مثل آن ‏دو دوست و يا خيلي هاي ديگر که يا در داخل هستند و يا به خارج رفته اند، از نظر شخصي استدلال درستي مي ‏کنند. اما اگر قرار باشد روشنفکران و نويسندگان براي مردم باشند و منافع آنان را در نظر بگيرند، حق دارند چنين ‏شخصي به مسائل جامعه فکر کنند؟‏

‎‎باز هم گلي به گوشه جمال ليبرال‌دموکراسي‌ها‎‎

احمد پورنجاتي در "دلتا" درباره اثرات اجتماعي دروغگوئي حاکمان نوشته است:‏

اگر ‏‎"‎خلاف‌گويي" به مثابه يك "متد" در مناسبات رده‌هاي گوناگون مديريت جامعه و متوليان و مسوولان كشور ‏به‌گونه‌اي تكرار‌شونده، بي‌پروا، با خونسردي تمام و حتي از موضعي حق‌به‌جانب و داعيه‌دار، رايج گردد؛ ‏ديرزماني نخواهد گذشت كه هم "دروغ‌گويي"‌ به نوعي "هنجار"‌ اجتماعي تلقي مي‌شود و هم "راست‌گويي" به‌ويژه ‏از سوي حاكمان، باورپذيري چنداني نخواهد داشت! ‏

اگر "دروغ" و خلا‌ف‌گويي يك شخص عادي، در آموزه‌هاي ديني به عنوان "گناه كبيره" معرفي شده؛ پس تكليف ‏آن كسي كه در موضع مسووليت اجتماعي مرتكب خلاف‌گويي مي‌شود روشن است. هرچه رده مسووليت بالاتر، ‏حساسيت ‌افزونتر، پيامدهاي زيانبار دروغ، گسترده‌تر و عميق‌تر! بدون آنكه بخواهيم در مورد نظام‌هاي سياسي ‏مدرن و به اصطلاح ليبرال دموكراسي در غرب، از موضع ارزشي داوري كنم اما بايد اين ويژگي‌ ستايش‌برانگيز ‏در بسياري از نظام‌هاي ياد شده را به خاطر آوريم كه با "دروغ" و خلاف‌گويي مسوولان سياسي و مديران و ‏رهبران جامعه، همچون يك شاخص تخطي‌ناپذير و خط قرمز صلاحيت، برخورد مي‌شود. ‏

‎‎در ميان صدوسي و چهار کشور، هيچ‌ام!‏‎ ‎

محمد صادق‌الحسيني در "کالاتاکسي" جدول تازه اي را منتشر کرده که رتبه ديگري از ايران را نشان مي‌دهد:‏

رنکينگ رقابت پذيري کشورها براي سالدوهزارو هشت و نه را که جديدا منتشر شده است، مي توانيد از اينجا ‏دانلود کنيد. آمريکا امسال هم جايگاه نخست را دارد. جالب اينکه ايران در ميان صد و سي و چهار کشور بررسي ‏شده قرار ندارد. همچنين رتبه برخي کشورهاي آسيايي در اين رنکينگ شايد براي برخي دوستان جالب ‏باشد:سنگاپور (5)، کره (13)، مالزي (21)، اسرائيل (23)، قطر (26)، عربستان (27) و امارات (31). اين ‏رنکينگ به طور کلي نشان دهنده اين است که هرچه کشوري رتبه بهتري داشته باشد، سطح رقابت پذيري در ‏داخل اقتصاد اين کشور بيشتر است.‏

‎‎چرا اينجا کسي ماليات نمي‌پردازد؟!‏‎ ‎

عباس عبدي در "آينده" اين موضوع را بررسي کرده که چرا اخذ يک ماليات سه درصدي در ايران ناممکن اما در ‏دموکراسي‌ها ممکن است:‏

دولتي مي‌تواند ماليات را با رضايت نسبي جمع كند كه نمايندگي مردم را داشته باشد. اعمال قدرت چنين كارگزاري ‏مشروط به حمايت مردم است و چون مردم مهم‌ترين منشاء قدرت در جامعه هستند، بنابراين چنين دولتي نيز ‏قدرتمندترين است. ماليات بر ارزش افزوده يكي از مهم‌ترين ابزارهاي مالياتي است كه بخش عمده آن را طبقات ‏مصرف‌كننده‌تر پرداخت مي‌كنند. در ايران هم قانون ماليات بر ارزش افزوده تصويب شد، اما رقم آن بسيار اندك و ‏سه درصد است، با اين حال در اولين مواجهه با آن بازارهاي طلا تعطيل شد. و دولت به سرعت عطاي گرفتن اين ‏ماليات را به لقايش بخشيد و فعلاً دريافت آن را متوقف كرده است‎. ‎

اين امر چند علت دارد. يكي اينكه به دليل درآمدهاي نفتي مردم نه تنها خود را موظف به پرداخت ماليات نمي‌دانند، ‏بلكه خود را طلبكار از دولت هم مي‌دانند، اتفاقاً دولت هم اين را قبول دارد و به همين دليل هم شعار آوردن پول ‏نفت سر سفره را داد. و اكنون هم مي‌خواهد پول را به طور مستقيم به مردم پرداخت كند، پس دولتي كه به مردم ‏بدهكار است، چگونه مي‌خواهد ماليات بگيرد؟!‏‎ ‎

دليل ديگر غير پاسخگو بودن مجموعه دولت است. حكومتي كه علني شدن دريافت صد ميليون تومان از سوي ‏نمايندگان مجلس‌اش موجب بحران مي‌شود و علني‌كننده با شدت تمام از سوي رييس مجلس شماتت مي‌شود كه چرا ‏اين خبر را علني كرده است، نمي‌تواند از مردم ماليات را با رغبت بگيرد، زيرا در نظام مبتني بر ماليات ‏شفاف‌ترين مسايل، امور مالي و صرف بودجه است كه خارج از قانون مصوب خرج نمي‌شود و همه مردم بايد از ‏محل صرف آن مطلع باشند‎.‎

‎‎رو به تمام غارتگران منابع ملي فرياد بزنيد نه فقط مجلس‎‎

بهمن هاتفي در "پله برقي" در حاشيه وام بلاعوض يکصدميليوني به نمايندگان مجلس شوراي اسلامي نوشته است:‏

مجلس هشتم حتي اگر نه از زاويه نمايندگان منتخب که حداقل بخاطر شرايط زماني متفاوت، با مجلس هفتم فرق ‏دارد. قدرت چندپاره شده است و بخش‌هايي از قدرت به مجلس دلبسته‌اند. در اين آرايش قدرت، قوه مجريه هر چه ‏بيشتر سعي در دور زدن مجلس دارد و نمايندگان مجلس هم چندان براي نقش تاريخي خود آمادگي ندارند. مجلس ‏براحتي توسط قوه مجريه و حتي توسط خودش به تمسخر گرفته مي‌شود. در اين دعواي کميک، نمايندگان بهانه به ‏دست دولت مي‌دهند تا در کوس رسوايي آن ها بدمد. ‏

اگر ظاهراً شديدترين دعواي دولت و مجلس بر سر تصويب يا عدم تصويب طرح اقتصادي رئيس جمهور است، ‏عدم صداقت و سلامت مالي نمايندگان بهترين هديه تبليغاتي به دولت است. براي دولتي که با وجود هزينه‌هاي غير ‏قابل مقايسه با هر دولت ديگري و بي‌بند و باري مالي لجام گسيخته، ظاهري ساده‌زيست و زاهدمآب در افکار ‏عمومي براي خود دست و پا کرده است؛ چه هديه‌اي بالاتر از اينکه مخالفين سياسي‌اش، نفري صد ميليون وام ‏بلاعوض و يا بدون بهره بگيرند؟! ‏

ديدن اين واقعيت (استفاده ابزاري افراطيون از برخورد مجلس) توسط من اصلاً بدين معني نيست که شماي خواننده ‏را از مخالفت با صد ميليون برحذر دارم. مي‌خواهم بگويم که اگر مي‌خواهيد راجع به آن حرف بزنيد، آنرا بهانه‌اي ‏قرار دهيد براي برخورد فراگير با تمامي آنها که به غارت و يا حيف و ميل سرمايه‌هاي ملي ما مشغولند. ‏

‎‎اگر بنا به قانون مجلسي‌ها باشد، کردان دکتر است‎‎

‏"علي اکبر جوانفکر" که چندي پيش در انتقاد از کردان نوشته و به وي توصيه کرده بود خود استعفا دهد، به ‏تازگي در حال دفاع از اوست. با استناد به قانوني که زماني نمايندگان مجلس اسلامي به نفع خود تصويب کردند:‏

در مجلس هفتم که برخي از نمايندگان فعلي نيز حضور داشتند، طرحي به تصويب رسيد که به موجب آن، چهار ‏سال دوره نمايندگي مجلس يک مقطع تحصيلي (حتي بدون ارائه يا خواندن يک برگ از يک کتاب درسي) ‏محسوب مي شود. اگر اين رويکرد ملاک توجه قرار گيرد، آقاي کردان به واسطه تجارب ذيقيمتي که در حوزه ‏اجرا دارد، مي تواند شايسته بالاترين مدارج تحصيلي باشد.‏

بنده با اين يادداشت در صدد تبيين ابعاد موضوع بر آمدم و قصد توجيه يا دفاع بدون منطق از هيچکس را ندارم. ‏مخاطبان در اين باره قضاوت خود را دارند که بسيار هم محترم است اما اين قضاوتها براي آنکه به حق نزديک ‏باشد بايد همه جوانب موضوع را مورد توجه قرار دهد. قضاوت عادلانه در اين زمينه هنگامي دشوارتر مي شود ‏که شاهد هستيم تلاش برنامه ريزي شده طيف هاي مختلف براي بهره برداري سياسي از اين موضوع، به اوج خود ‏رسيده است. ‏

‎‎تلقي عام از واژه مدرن‏‎‎

حسين قاضيان در "دال" بااشاره به يک پست اينترني در يک وبلاگ ديگر، بحثي خواندني درباره تلقي اغلب ما ‏از مدرن بودن دارد:‏

‏"... پذيرش اين واقعيت که يک زن مدرن تحصيلکرده مي تواند به ميل خود وارد رابطه ازدواج گردد ولي براي ‏ختم اين رابطه هيچ حقي ندارد و شايد پس از سالها دوندگي به نقطة امروز برگردد غير ممکن بود."‏

تصويري که نويسنده‌ي اين متن ‌ـ احتمالا‌ـً از مدرن بودن در ذهن دارد، تصويري است نسبتاً رايج. ما در زندگي ‏روزمره‌ي خود، بسياري از آدم‌ها، اشياء، رويدادها، نهادها و موقعيت‌ها را ملقب به صفت مدرن مي‌کنيم. اما گويي ‏در نسبت دادن صفت مدرن به اين چيزها بيشتر از آنکه قصد توصيفي دقيق‌تر از واقعيتِ مورد مشاهده داشته ‏باشيم، در حال تقسيم صفت‌هاي ارزشمند بين اين چيزها هستيم. مثلاً مي‌خواهيم بگوييم چيزي شيک است، مي‌گوييم ‏مدرن است، مي‌خواهيم بگوييم چيزي جالب، زيبا، جذاب، و مانند آن‌‌هاست، مي‌گوييم که مدرن است. در واقع، ‏مدرن در ذهن بسياري از ما با طنيني دلپذير همراه است. اما مدرن بودن صفت چيزهاي خوب يا شيک نيست. ‏مدرن (در معناي اصطلاحي و نه لغوي آن) حتي معناي امروزي بودن ندارد، يا دستِ کم فقط معناي امروزي ‏بودن ندارد.‏

‎‎چرا روشنفکر ايراني مخالف سرمايه‌داري است؟!‏‎ ‎

‏"سيبستان" هم مي‌نويسد:‏

مقاله هوشمندانه اي خواندم از سايت تازه يافته اي که چراغ آزادي نام دارد. عنوان مقاله اين است: چرا ‏روشنفکران با سرمايه داري مخالفت مي ورزند؟ نويسنده مي کوشد اين نکته را تحليل کند که مدرسه، روشنفکر را ‏طوري تربيت مي کند که هميشه گل سرسبد باشد اما او در واقعيت بيروني به اندازه ديگر همکلاسي هايش موفق و ‏پولساز و صاحب رتبه نيست و به همين سبب از جامعه اي که به اندازه شايستگي او به او ثروت و اعتبار نمي ‏بخشد ناراضي مي شود. در گوهر بحث نکته هاي قابل تاملي هست: روشنفکران مي خواهند نه تنها نه از نظر ‏عقلي که از نظر اجتماعي هم برترين باشند. ‏

‎‎قدرت درک واقعيت‌هاي دور وبرم را ندارم!‏‎ ‎

‏"اميررضا خادم" که مايل به ثبت نام براي انتخابات رياست کميته ملي المپيک بوده اما به عللي موفق به ثبت نام ‏نشده به ناتواني خود در درک برخي واقعيت ها اذعان کرده است:‏

بالاخره نتونستم ثبت نام کنم. يعني نگذاشتند. فکرمي کنم من قدرت درک واقعيت هاي دور وبرم رو زياد ندارم. ‏جالبه تو دوره اصلاحات از ورزش بيرونمون کردن وتو دوره اصولگراها هم راهمون نمي دن! حقيقتش وقت ‏نوشتن همه چيز و ماوقع بصورت کامل رو ندارم.‏

خودم به خوبي مي‌دانستم جايگاه رئيس كميته ملي المپيك يك جايگاه تشريفاتي است. اگر اين فرد در يك فضاي ‏تقابلي وارد شود و حوزه هاي مختلف با او همكاري نداشته باشند، نمي تواند كاري انجام دهد و فقط تنش بيشتر ‏براي ورزش ايجاد خواهد شد. چنين نگاهي را داشتم و فكر مي كردم بتوانم رئيس سازمان را قانع كنم كه در يك ‏نگاه منطقي از حضور در دو نهاد منصرف شود، وارد اين عرصه شدم. وگرنه قصد تقابل با كسي را نداشتم و ‏ندارم و اين را به نفع ورزش نمي دانم. چون اين فضا فراهم نشد، از شركت در انتخابات منصرف شدم.‏

سها سيفي

‏"اکبر اعلمي" با اشاره به اقدامات خود مبني بر افزايش دايره شمول ماده 570 قانون مجازات و تلاش اخير ‏قانونگذاران براي حذف اين ماده مهم قانوني نوشته است:‏

ماده مزبور مي گويد:هر يك از مقامات و مأمورين وابسته به نهادها و دستگاههاي حكومتي‌كه برخلاف قانون، ‏آزادي شخصي افراد ملت را سلب كند يا آنان را از حقوق مقرر در قانون‌اساسي جمهوري اسلامي ايران محروم ‏نمايد علاوه بر انفصال از خدمت و محروميت يك‌تا پنج سال از مشاغل حكومتي به حبس از دو ماه تا سه سال ‏محكوم خواهد شد.‏

با وجود چنين ظرفيتي در قانون و برغم اينکه بارها از اشخاص و احزاب موسوم به اصلاح طلب براي استفاده ‏مطلوب از آن و تشکيل نهادي جهت استيفاء حقوق شهروندي و تعقيب مقاماتي که بر خلاف قانون اساسي، حقوق و ‏آزادي هاي افراد ملت را سلب کرده اند، دعوت بعمل آورده ام؛ ليکن آنان ارزش اين ماده قانوني را ناديده انگاشته ‏و به پيشنهاد ارائه شده توجهي نکرده اند. ‏

با کمال تاسف بنظر مي رسد که تدوين کنندگان لايحه جديد مجازات اسلامي، برخلاف سران جريانات سياسي، به ‏اهميت و جايگاه ماده مزبور و امکان دستاويز قرار دادن اين ظرفيت قانوني براي تعقيب اشخاص سالب آزادي و ‏حقوق مذکور در قانون اساسي پي برده و لذا بدون سر و صدا در مقام حذف آن برآمده اند و جالب اينجاست که ‏تاکنون حتي يکنفر از حقوقدانان و سياستمداران نيز کوچکترين اشاره اي به اين نکته نکرده است! ‏

‎‎الان کسي کاري به کارمان ندارد‏‎‎

محمد علي ابطحي در "وب نوشت" از فضاي سرد در ميان نخبگان نسبت به کانديداتوري خاتمي دل پردردي ‏دارد:‏

يکي دو ماه پيش که تازه بحث کانديدايي آقاي خاتمي داشت جدي تر مي شد، گذرم به يکي از پاتوق هاي ‏روشنفکري رايج افتاده بود. از هر دري سخن مي گفتيم. يکي از آنان که دوست خوبي است و قلمي پر انرژي ‏دارد، گفت ما که علاقه اي به کانديداتوري اقاي خاتمي نداريم چون در دوران آقاي خاتمي ما از سوي جناح ‏اقتدارگرا زير فشار سختي بوديم. اما الان کسي به کار ما کار ندارد. ‏

يادم آمد خودم هم که در حاکميت ومسئوليت دولتي بودم هم وقتي الان ميخواهم خاطرات خودم را از آن روزها ‏بخوانم از يادآوري شدت سختي ها دچار سردرد مي شوم. يکي ديگر هم که آدم معروفي است از آقاي خاتمي گلايه ‏هاي شخصي فراواني داشت و به اين دليل معتقد به فعال شدن در انتخابات براي آقاي خاتمي نبود. افرادي مثل آن ‏دو دوست و يا خيلي هاي ديگر که يا در داخل هستند و يا به خارج رفته اند، از نظر شخصي استدلال درستي مي ‏کنند. اما اگر قرار باشد روشنفکران و نويسندگان براي مردم باشند و منافع آنان را در نظر بگيرند، حق دارند چنين ‏شخصي به مسائل جامعه فکر کنند؟‏

‎‎باز هم گلي به گوشه جمال ليبرال‌دموکراسي‌ها‎‎

احمد پورنجاتي در "دلتا" درباره اثرات اجتماعي دروغگوئي حاکمان نوشته است:‏

اگر ‏‎"‎خلاف‌گويي" به مثابه يك "متد" در مناسبات رده‌هاي گوناگون مديريت جامعه و متوليان و مسوولان كشور ‏به‌گونه‌اي تكرار‌شونده، بي‌پروا، با خونسردي تمام و حتي از موضعي حق‌به‌جانب و داعيه‌دار، رايج گردد؛ ‏ديرزماني نخواهد گذشت كه هم "دروغ‌گويي"‌ به نوعي "هنجار"‌ اجتماعي تلقي مي‌شود و هم "راست‌گويي" به‌ويژه ‏از سوي حاكمان، باورپذيري چنداني نخواهد داشت! ‏

اگر "دروغ" و خلا‌ف‌گويي يك شخص عادي، در آموزه‌هاي ديني به عنوان "گناه كبيره" معرفي شده؛ پس تكليف ‏آن كسي كه در موضع مسووليت اجتماعي مرتكب خلاف‌گويي مي‌شود روشن است. هرچه رده مسووليت بالاتر، ‏حساسيت ‌افزونتر، پيامدهاي زيانبار دروغ، گسترده‌تر و عميق‌تر! بدون آنكه بخواهيم در مورد نظام‌هاي سياسي ‏مدرن و به اصطلاح ليبرال دموكراسي در غرب، از موضع ارزشي داوري كنم اما بايد اين ويژگي‌ ستايش‌برانگيز ‏در بسياري از نظام‌هاي ياد شده را به خاطر آوريم كه با "دروغ" و خلاف‌گويي مسوولان سياسي و مديران و ‏رهبران جامعه، همچون يك شاخص تخطي‌ناپذير و خط قرمز صلاحيت، برخورد مي‌شود. ‏

‎‎در ميان صدوسي و چهار کشور، هيچ‌ام!‏‎ ‎

محمد صادق‌الحسيني در "کالاتاکسي" جدول تازه اي را منتشر کرده که رتبه ديگري از ايران را نشان مي‌دهد:‏

رنکينگ رقابت پذيري کشورها براي سالدوهزارو هشت و نه را که جديدا منتشر شده است، مي توانيد از اينجا ‏دانلود کنيد. آمريکا امسال هم جايگاه نخست را دارد. جالب اينکه ايران در ميان صد و سي و چهار کشور بررسي ‏شده قرار ندارد. همچنين رتبه برخي کشورهاي آسيايي در اين رنکينگ شايد براي برخي دوستان جالب ‏باشد:سنگاپور (5)، کره (13)، مالزي (21)، اسرائيل (23)، قطر (26)، عربستان (27) و امارات (31). اين ‏رنکينگ به طور کلي نشان دهنده اين است که هرچه کشوري رتبه بهتري داشته باشد، سطح رقابت پذيري در ‏داخل اقتصاد اين کشور بيشتر است.‏

‎‎چرا اينجا کسي ماليات نمي‌پردازد؟!‏‎ ‎

عباس عبدي در "آينده" اين موضوع را بررسي کرده که چرا اخذ يک ماليات سه درصدي در ايران ناممکن اما در ‏دموکراسي‌ها ممکن است:‏

دولتي مي‌تواند ماليات را با رضايت نسبي جمع كند كه نمايندگي مردم را داشته باشد. اعمال قدرت چنين كارگزاري ‏مشروط به حمايت مردم است و چون مردم مهم‌ترين منشاء قدرت در جامعه هستند، بنابراين چنين دولتي نيز ‏قدرتمندترين است. ماليات بر ارزش افزوده يكي از مهم‌ترين ابزارهاي مالياتي است كه بخش عمده آن را طبقات ‏مصرف‌كننده‌تر پرداخت مي‌كنند. در ايران هم قانون ماليات بر ارزش افزوده تصويب شد، اما رقم آن بسيار اندك و ‏سه درصد است، با اين حال در اولين مواجهه با آن بازارهاي طلا تعطيل شد. و دولت به سرعت عطاي گرفتن اين ‏ماليات را به لقايش بخشيد و فعلاً دريافت آن را متوقف كرده است‎. ‎

اين امر چند علت دارد. يكي اينكه به دليل درآمدهاي نفتي مردم نه تنها خود را موظف به پرداخت ماليات نمي‌دانند، ‏بلكه خود را طلبكار از دولت هم مي‌دانند، اتفاقاً دولت هم اين را قبول دارد و به همين دليل هم شعار آوردن پول ‏نفت سر سفره را داد. و اكنون هم مي‌خواهد پول را به طور مستقيم به مردم پرداخت كند، پس دولتي كه به مردم ‏بدهكار است، چگونه مي‌خواهد ماليات بگيرد؟!‏‎ ‎

دليل ديگر غير پاسخگو بودن مجموعه دولت است. حكومتي كه علني شدن دريافت صد ميليون تومان از سوي ‏نمايندگان مجلس‌اش موجب بحران مي‌شود و علني‌كننده با شدت تمام از سوي رييس مجلس شماتت مي‌شود كه چرا ‏اين خبر را علني كرده است، نمي‌تواند از مردم ماليات را با رغبت بگيرد، زيرا در نظام مبتني بر ماليات ‏شفاف‌ترين مسايل، امور مالي و صرف بودجه است كه خارج از قانون مصوب خرج نمي‌شود و همه مردم بايد از ‏محل صرف آن مطلع باشند‎.‎

‎‎رو به تمام غارتگران منابع ملي فرياد بزنيد نه فقط مجلس‎‎

بهمن هاتفي در "پله برقي" در حاشيه وام بلاعوض يکصدميليوني به نمايندگان مجلس شوراي اسلامي نوشته است:‏

مجلس هشتم حتي اگر نه از زاويه نمايندگان منتخب که حداقل بخاطر شرايط زماني متفاوت، با مجلس هفتم فرق ‏دارد. قدرت چندپاره شده است و بخش‌هايي از قدرت به مجلس دلبسته‌اند. در اين آرايش قدرت، قوه مجريه هر چه ‏بيشتر سعي در دور زدن مجلس دارد و نمايندگان مجلس هم چندان براي نقش تاريخي خود آمادگي ندارند. مجلس ‏براحتي توسط قوه مجريه و حتي توسط خودش به تمسخر گرفته مي‌شود. در اين دعواي کميک، نمايندگان بهانه به ‏دست دولت مي‌دهند تا در کوس رسوايي آن ها بدمد. ‏

اگر ظاهراً شديدترين دعواي دولت و مجلس بر سر تصويب يا عدم تصويب طرح اقتصادي رئيس جمهور است، ‏عدم صداقت و سلامت مالي نمايندگان بهترين هديه تبليغاتي به دولت است. براي دولتي که با وجود هزينه‌هاي غير ‏قابل مقايسه با هر دولت ديگري و بي‌بند و باري مالي لجام گسيخته، ظاهري ساده‌زيست و زاهدمآب در افکار ‏عمومي براي خود دست و پا کرده است؛ چه هديه‌اي بالاتر از اينکه مخالفين سياسي‌اش، نفري صد ميليون وام ‏بلاعوض و يا بدون بهره بگيرند؟! ‏

ديدن اين واقعيت (استفاده ابزاري افراطيون از برخورد مجلس) توسط من اصلاً بدين معني نيست که شماي خواننده ‏را از مخالفت با صد ميليون برحذر دارم. مي‌خواهم بگويم که اگر مي‌خواهيد راجع به آن حرف بزنيد، آنرا بهانه‌اي ‏قرار دهيد براي برخورد فراگير با تمامي آنها که به غارت و يا حيف و ميل سرمايه‌هاي ملي ما مشغولند. ‏

‎‎اگر بنا به قانون مجلسي‌ها باشد، کردان دکتر است‎‎

‏"علي اکبر جوانفکر" که چندي پيش در انتقاد از کردان نوشته و به وي توصيه کرده بود خود استعفا دهد، به ‏تازگي در حال دفاع از اوست. با استناد به قانوني که زماني نمايندگان مجلس اسلامي به نفع خود تصويب کردند:‏

در مجلس هفتم که برخي از نمايندگان فعلي نيز حضور داشتند، طرحي به تصويب رسيد که به موجب آن، چهار ‏سال دوره نمايندگي مجلس يک مقطع تحصيلي (حتي بدون ارائه يا خواندن يک برگ از يک کتاب درسي) ‏محسوب مي شود. اگر اين رويکرد ملاک توجه قرار گيرد، آقاي کردان به واسطه تجارب ذيقيمتي که در حوزه ‏اجرا دارد، مي تواند شايسته بالاترين مدارج تحصيلي باشد.‏

بنده با اين يادداشت در صدد تبيين ابعاد موضوع بر آمدم و قصد توجيه يا دفاع بدون منطق از هيچکس را ندارم. ‏مخاطبان در اين باره قضاوت خود را دارند که بسيار هم محترم است اما اين قضاوتها براي آنکه به حق نزديک ‏باشد بايد همه جوانب موضوع را مورد توجه قرار دهد. قضاوت عادلانه در اين زمينه هنگامي دشوارتر مي شود ‏که شاهد هستيم تلاش برنامه ريزي شده طيف هاي مختلف براي بهره برداري سياسي از اين موضوع، به اوج خود ‏رسيده است. ‏

‎‎تلقي عام از واژه مدرن‏‎‎

حسين قاضيان در "دال" بااشاره به يک پست اينترني در يک وبلاگ ديگر، بحثي خواندني درباره تلقي اغلب ما ‏از مدرن بودن دارد:‏

‏"... پذيرش اين واقعيت که يک زن مدرن تحصيلکرده مي تواند به ميل خود وارد رابطه ازدواج گردد ولي براي ‏ختم اين رابطه هيچ حقي ندارد و شايد پس از سالها دوندگي به نقطة امروز برگردد غير ممکن بود."‏

تصويري که نويسنده‌ي اين متن ‌ـ احتمالا‌ـً از مدرن بودن در ذهن دارد، تصويري است نسبتاً رايج. ما در زندگي ‏روزمره‌ي خود، بسياري از آدم‌ها، اشياء، رويدادها، نهادها و موقعيت‌ها را ملقب به صفت مدرن مي‌کنيم. اما گويي ‏در نسبت دادن صفت مدرن به اين چيزها بيشتر از آنکه قصد توصيفي دقيق‌تر از واقعيتِ مورد مشاهده داشته ‏باشيم، در حال تقسيم صفت‌هاي ارزشمند بين اين چيزها هستيم. مثلاً مي‌خواهيم بگوييم چيزي شيک است، مي‌گوييم ‏مدرن است، مي‌خواهيم بگوييم چيزي جالب، زيبا، جذاب، و مانند آن‌‌هاست، مي‌گوييم که مدرن است. در واقع، ‏مدرن در ذهن بسياري از ما با طنيني دلپذير همراه است. اما مدرن بودن صفت چيزهاي خوب يا شيک نيست. ‏مدرن (در معناي اصطلاحي و نه لغوي آن) حتي معناي امروزي بودن ندارد، يا دستِ کم فقط معناي امروزي ‏بودن ندارد.‏

‎‎چرا روشنفکر ايراني مخالف سرمايه‌داري است؟!‏‎ ‎

‏"سيبستان" هم مي‌نويسد:‏

مقاله هوشمندانه اي خواندم از سايت تازه يافته اي که چراغ آزادي نام دارد. عنوان مقاله اين است: چرا ‏روشنفکران با سرمايه داري مخالفت مي ورزند؟ نويسنده مي کوشد اين نکته را تحليل کند که مدرسه، روشنفکر را ‏طوري تربيت مي کند که هميشه گل سرسبد باشد اما او در واقعيت بيروني به اندازه ديگر همکلاسي هايش موفق و ‏پولساز و صاحب رتبه نيست و به همين سبب از جامعه اي که به اندازه شايستگي او به او ثروت و اعتبار نمي ‏بخشد ناراضي مي شود. در گوهر بحث نکته هاي قابل تاملي هست: روشنفکران مي خواهند نه تنها نه از نظر ‏عقلي که از نظر اجتماعي هم برترين باشند. ‏

‎‎قدرت درک واقعيت‌هاي دور وبرم را ندارم!‏‎ ‎

‏"اميررضا خادم" که مايل به ثبت نام براي انتخابات رياست کميته ملي المپيک بوده اما به عللي موفق به ثبت نام ‏نشده به ناتواني خود در درک برخي واقعيت ها اذعان کرده است:‏

بالاخره نتونستم ثبت نام کنم. يعني نگذاشتند. فکرمي کنم من قدرت درک واقعيت هاي دور وبرم رو زياد ندارم. ‏جالبه تو دوره اصلاحات از ورزش بيرونمون کردن وتو دوره اصولگراها هم راهمون نمي دن! حقيقتش وقت ‏نوشتن همه چيز و ماوقع بصورت کامل رو ندارم.‏

خودم به خوبي مي‌دانستم جايگاه رئيس كميته ملي المپيك يك جايگاه تشريفاتي است. اگر اين فرد در يك فضاي ‏تقابلي وارد شود و حوزه هاي مختلف با او همكاري نداشته باشند، نمي تواند كاري انجام دهد و فقط تنش بيشتر ‏براي ورزش ايجاد خواهد شد. چنين نگاهي را داشتم و فكر مي كردم بتوانم رئيس سازمان را قانع كنم كه در يك ‏نگاه منطقي از حضور در دو نهاد منصرف شود، وارد اين عرصه شدم. وگرنه قصد تقابل با كسي را نداشتم و ‏ندارم و اين را به نفع ورزش نمي دانم. چون اين فضا فراهم نشد، از شركت در انتخابات منصرف شدم.‏

‏

اکثر ما در زندگي شخصيمان کارهايي را انجام مي دهيم که دوست داريم همه از آن مطلع شوند، از طرفي ‏بعضي وقتها دست به اعمالي مي زنيم و يا در موقعيتهايي قرار مي گيريم که علني شدن آنها را نمي پسنديم. ‏چرا که ممکن است در حالت اول منافعمان تامين و در حالت دوم به خطر افتد؛ وطبيعي است که گرايش افراد ‏به تامين منافع باشد.‏

ابراز نارضايتي نمايندگان مجلس هشتم از علني شدن دريافت مبلغ يک ميليارد پول رسمي مملکت را بر مبناي ‏همين قاعده ميل به تامين منافع با علني نشدن بعضي از اعمال مي توان درک کرد.‏

تمايل اکثريت نمايندگان به غير علني ماندن دريافت يک ميليارد ريال و به طبع حفظ منافعي که به دليل علني ‏شدن اين موضوع در معرض تهديد قرار مي گيرند تا آنجاست که وقتي يکي از نمايندگان اين پرداخت را افشا ‏مي کند ساير نمايندگان در تذکر دادن به فرد افشاگر گوي سبقت را از هم مي ربايند و فرصت توضيح به او ‏نمي دهند. هر چند که يکي از نمايندگان درلواي يک طنازي – طنازي يک ميلياردي – بعد از گرفتن وقت ‏تذکر از هيات ريسه، اعلام مي کند که اين وقت را در اختيار نماينده افشا کننده مي گذارد تا از ساير نمايندگان ‏بابت اين افشاگري يک ميلياردي عذر خواهي کند.‏

علي لاريجاني رئيس مجلس از قم آمده نيز براي توجيه اين پرداخت افشا شده بهترين راه حل را فرار به جلو ‏ميداند وپرداخت مبلغ 100 ميليون تومان به هر نماينده را تامين کننده يک زندگي حداقلي براي وکلاي ملت ‏اعلام مي کند و در جمع دانشجويان شيرازي نمايندگان را از فقيرترين مسوولان مملکت معرفي مي نمايدتا به ‏سبک آن تبليغ معروف "اين يک فروش استثنايي نيست يک خريد استثنايي است" مردم را قانع کند که "اين ‏يک پرداخت استثنايي نيست بلکه يک در يافت استثتا يي وکم توقعانه از طرف نمايندگان است".‏

اين اعلام مظلوميت و فقر نمايندگان توسط رئيس مجلس در جمع دانشجويان شيرازي پاسخي طنز گونه از ‏سوي دانشجويان مبني برتشکيل يک صندوق جمع آوري اعانه براي کمک به نمايندگان را در پي داشت.‏

پرداخت يک ميلياردي به نمايندگان که در يکي دو روز اول درز خبر به رسانه ها توجه خبرنگاران و بعضي ‏از مردم را به خود جلب کرده بود در اندک زماني در کشاکش مسابفه چند ده يا صد هزار توماني هميشگي ‏مردم با مايحتاج معمول حداقلي زندگي روزانه به فراموشي سپرده شد. اما نامه سرگشاده احمد توکلي رئيس ‏مرکز پژوهشي مجلس بهانه اي شد تا دوباره پرداخت يک ميلياردي به نمايندگان در معرض توجه رسانه ها ‏قرار گيرد. توکلي در نامه اي به لاريجاني راهکار ديگري را براي تامين حداقل هاي زندگي مورد نياز ‏نمايندگان يعني مسکن در تهران، دفتر در حوزه نمايندگي و يک اتومبيل مستحکم ارائه کرده است.‏

راهکارهايي که در آن توکلي از لاريجاني خواسته به جاي دادن يک ميليارد ريال به روش غير نقدي نيازهاي ‏آنان را تامين کند؛ چرا که واريز پول نقد به حساب نمايندگان "بدنامي" در پي خواهد داشت. توکلي دريافت اين ‏رقم هاتوسط نمايندگان را جزء کارهايي دانسته است که نمايندگان را درموضع" اتهام سوء استفاده شخصي از ‏قدرت قرار مي دهد".‏

در واقع توکلي با لاريجاني در مورد نيازنمايندگان به اين يک ميليارد براي تامين زندگي حداقلي موافق است ‏اما نحوه پرداخت آن را نمي پسندد. ‏

حال اين سوال مطرح است که اگرغالب نمايندگان، هيات رئيسه و رئيس مرکز پژوهش هاي مجلس پرداخت ‏مبلغ يک ميليارد پول رايج مملکت و داشتن يک زندگي حداقلي يک ميلياردي را حق نمايندگان مي دانند چرا ‏از علني شدن آن بر آشفته مي شوند. اگر مبلغ يک ميليارد ريال براي نمايندگان تامين کننده زندگي حداقلي ‏است، پس نمايندگان نبايد اين ساده زيستي خود را از مردم و موکلانشان پنهان کنند. اگر هم نمايندگان فکر مي ‏کنند که اين عيان شدن ساده زيستي و زندگي حداقلي آنان "ريا"است که بايد گفت خير اين رياي علني از هزار ‏رياضت پنهاني بيشتراست

پسري با دردسر بيگانه و گريزان از سياست، در ماجراي كوي دانشگاه دستگير شده و پس از خوردن چند ‏اردنگي آزاد شده بود.‏

وقتي پرسيدم؛ تو را چه به اين كارها؟ ماجرا را بدين صورت شرح داد:‏
‏
به طور تصادفي از خيابان انقلاب رد مي‌شدم كه ديدم عده‌اي از دانشجويان با لباس شخصي‌ها درگيرند. من هم ‏به طور غريزي وارد صف نخست دعوا شدم و با لباس شخصي‌ها زد و خورد را شروع كردم. چنان با ‏حرارت مشغول درگيري بودم كه حواسم جاي خود نبود. ‏

ناگهان در اوج بزن - بكوب، لحظه‌اي به خود آمدم و پشت سرم را نگاه كردم. هيچ كس پشت سرم نبود. ‏جمعيت صد متر آن طرف تر ايستاده بود. ناگاه خود را تنها حس كردم. دست از زدو خورد برداشتم و تن به ‏بازداشت دادم!‏

اين ماجرا از آن جهت براي من آموزنده است كه تصور مي‌كنم وصف حال تقريبا همه فعالان سياسي در ايران ‏است. ‏

ما معمولا به دلايلي نه چندان روشن وارد كارزار سياسي مي‌شويم و همينكه چند گامي پيش گذاشتيم شيفته و ‏مفتون شيوه و راه خود مي‌شويم. شيفتگي نسبت به راه و روش خود، يعني بيگانگي از خود و نديدن غير! ‏غيري كه قرار بوده ما حقوقش را به رسميت شناسيم و يا حتي برايش فداكاري كنيم، اما همينكه راه و رسممان ‏از آن غير جدا مي‌شود، ديگر نه فقط آن را نمي‌بينيم و به حساب نمي‌آوريم بلكه حق او را براي فعاليت به ‏طريق خودش نيز به رسميت نمي‌شناسيم و چون بر شيوه خود اصرار كند، در صف دشمنان جايش مي‌دهيم.‏

بدبختي اين است كه همچون آن پسر جوان لحظه‌اي هم به خود نمي‌آييم تا پشت سرمان را بنگريم و ببينيم چرا ‏وارد اين دعوا شديم، غرض نخست چه بوده و اكنون در كجا ايستاده‌ايم.‏

اين روند از خود بيگانگي دمار از روزگار ما ايرانيان در آورده و بسياري از ما را آلت دست غرايضمان ‏كرده است.‏

اگر مسعود رجوي در سال 1351 به همراه سران سازمان اعدام مي‌شد، ما امروز چه تصوري از او داشتيم و ‏امروز چه تصوري داريم؟ اگر اسدالله لاجوردي در زندان دوران پهلوي كشته مي‌شد، ما امروز چه تصوري ‏از او داشتيم و امروز چه تصوري داريم؟

آيا براستي در بين همه ملت‌ها، فاصله شهيد و جلاد به همين باريكي است و تنها تصادف و اتفاق يكي را شهيد ‏و ديگري را جلاد مي‌كند؟

يا اينكه ما ايرانيان مشكلي در كارمان است؟ مسلما مشكل آشكاري در كار ماست، مشكلي كه به آن ‏نمي‌پردازيم، ريشه يابي‌اش نمي‌كنيم، تجربه‌هاي مربوط به آن را انباشت نمي‌كنيم بلكه ناديده مي‌گيريم و از اين ‏رو، آنچه مي‌ماند تكرار اندر تكرار همان تراژدي پايان ناپذير سرنوشت ايراني است.‏

اين سخنان تلخ و گزنده را از آن رو مطرح مي‌كنم كه حس مي‌شود انتخابات رياست جمهوري مي‌تواند صحنه ‏كارزاري براي نفرت و از خود بيگانگي ما شود، صحنه‌اي كه ظاهرا در حال ظهور است.‏

برخي از واكنش‌هايي كه در بعضي از وبلاگ‌ها نسبت به اعلام نامزدي مهدي كروبي صورت گرفت، خود ‏علامت روشني است از اينكه ما مثل هميشه نمي‌خواهيم هيچ چيز متفاوتي را به رسميت بشناسيم.‏

از نظر من آقاي كروبي ضعف‌هاي خاص خود را دارد و همينطور قوت‌هاي خاص خود را، همانطور كه آقاي ‏خاتمي ضعف و قوت‌هاي خاص خود را دارد و همانطور كه آقاي نوري ضعف و قوت خود را دارد.‏

انتخاب بين اين افراد گزينش بين جنت و دوزخ نيست كه انتخاب يكي بي حرمتي به ديگري را توجيه كند.‏
ما مي‌توانيم نقاط ضعف و اشكالات هر يك از نامزدها را بدون پرده پوشي مطرح كنيم، اما آيا حق توهين و ‏تحقير را هم داريم؟ ‏

آنچه كه مي‌توان نام "ادبيات مبارزه" بر آن نهاد، ظاهرا حق هر نوع توهين و تحقير رقيب را به ما داده است، ‏حقي كه عين ناحقي است و ما بايد براي برانداختن بنياد آن يك بار ديگر به پشت سرمان بنگريم.‏

نگاهي به پشت سر، به ما مي‌فهماند كه ادبيات مبارزه در ايران با هدف و آرماني كه براي مبارزه تعريف ‏مي‌شود، هيچ شباهت و سنخيتي ندارد. بنابراين ما با اين ادبيات نفرت و خصومت را بازتوليد مي‌كنيم آن هم ‏در پوشش اخلاقي‌ترين اصول زندگي بشر كه يكي هم مبارزه با كژي‌ها و ناراستي‌هاست!‏

هنوز صداي سعيد سلطانپور بر بادهاي خزاني جاري است:‏
‏- بر ميهنم چه رفته است؟

تازه از زندان استبداد شاه بيرون آمده بود. به فرياد شعر ممنوعي را مي خواند. باغ که از جمعيت لبريز بود، برايش ‏هلهله مي کرد. در دو سويش به آذين وکسرائي بي تابي مي کردند. اکنون هيچکدام نيستند. استبداد شيخ که سر بر آورد تا ‏شمشيرش رابا خون تازه بشويد، سعيد را تيغ بر گلوکشيد. به آذين را در زندان وطن غريب وار کشت و سياوش را در ‏قفس غربت.‏

سعيد اگر هنوز بود، شعر بر ميهنم چه رفته است راچگونه بايد مي سرود که اين پيکر پاره پاره در آن بگنجد و بجاي ‏يک شاه، هزاران شاهک را نشانه رود؟

بيشتر از سي سال برآن خزان ضد استبداد رفته است و هنوز هيچ چيز در ماهيت خود تغيير نکرده است، همه چيز ‏متکثر شده و چون آينه شکسته هزار پاره اي روح استبداد ايراني را بر مي تابد.‏

در مهين زخمي، از تن آزادي خون چکه چکه مي کند هنوز. داس استبداد مذهبي که براي اولين بار اورنگ شاهي را هم ‏بر تن دارد، بي مهابا در کار است. مي کشد و مي گريزاند. خوشا بر مردگان. و واي بر زندگان. آنها که مي گريزند و به ‏سوي آزادي مي آيند، خود را گرفتار چنگال استبدادي مي بيينند که درسراسر آفاق گشوده است.‏

اگر روزگاري علي اکبر دهخدا آواره خيابانهاي پاريس بود و راهي رامي رفت که صادق هدايت و غلامحسين ساعدي ‏رفتند، و ياران " کاوه" در آمد بقالي کوچک برلين را به انديشه مبدل مي کردند؛اگر روشنفکران نسل اول در استانبول و ‏باکو و قاهره به نام قانون روزنامه منتشر کردندو انديشه آزادي را مي پراکندند، امروز زمانه ديگر است.از کساني اندک ‏که بگذري من و ما خنجر خود را بجاي استبداد به قلب ياران نشانه رفته ايم. البته مردماني هستيم سخت آراسته ‏وامروزي. دل و جگر حريف به خاک افتاده را با کاردو چنگال دمکراسي مي خوريم با جرعه اي از شراب ناب حقوق ‏بشر و دهانمان را بادستمال خوش نقش آزادي پاک مي کنيم.‏

انگشت شمارند کساني که از اين سرشت تاريخي گذشته باشند و حتي دشمن را منصفانه قضاوت کنند. بجاي ترور ‏شخصيت به بررسي انديشه ها ونوشته ها بپردازند و تا انجا پيش بروند که کتاب منتشره توسط دستگاه امنيتي کشور را ‏هم با نگاه منتقدانه بشکافند و خوب و بد را در مقابل نگاه خواننده بگذارند. يک از اين نمونه هاي نادر را در بخش کتاب ‏هنر روزببينيد. نگاه کنيد به عکس ها ومتن. سبيل چريکي جاي خود را به چشمان تيز بين داده است. تفنگ جاي خود را ‏به قلمي داده است که از مرکب استبداد سياه نيست، رنگ آبي عشق دارد.‏

‏ به ياد بياوريد نمونه ديگر را. شاعر بزرگ ايران سيمين بانو را که شعري در وصف يک روزنامه نگارمهاجر نوشت و ‏در او همه "نور" ديد و روزنامه نگار که در لندن خم شد و در تهران بر دست بانوبوسه زد. رنگين کماني که لحظه اي ‏بيش دوام نيافت و زير ابرهاي سياه تهمت وافترا گم شد.‏

بعد نابغه طنز پرداز وطن، شاعر بزرگي را به باد دشنام گرفت به بهانه شاعره اي که گم بود و انگار هم پيدا نشد. تاريخ ‏ايران نظير هيچکدام را ندارد. آن يکي در طنز به عبيد پهلو مي زند، اين يکي در شعر از اساتيد خراساني مي گذرد. هر ‏دو رنج ديده و بلا کشيده و آواره ديارغريب. ازآخرين يادگاران فرهنگ انقلاب مشروطيت که مي توانند روح آزادي را ‏در همدلي و هم آوائي فرياد کنند و قادرند در نقددوستانه انديشه يکديگر، بسا گره هاي بسته را بگشايند.‏

هنوز گرد اين جدال پوچ دشمن شاد کن فرو ننشسته، که تير اتهام در کمان کسي مي نشيند درتهران و به قلب آن فرو مي ‏شود که در مصاحبه تلويزيون صداي آمريکاحضور دارد. هر دوکراوات مي بندند. هر دو در آمريکا درس خوانده اند. ‏هردو دکترند. اولي را در تهران دشنام مي دهند که مامورآمريکاست واو همين اتهام را به واشنگتن شليک مي کند، به ‏فلب آنکه در بيدادگاه استبداد برايش پرونده مامور جمهوري اسلامي گشوده اند و خود قاضي و دادستان و وکيل شده اند ‏براي صدور حکم. همه هم انتظار روز "انتقام" را مي کشند.‏

نخبگان و روشنفکران به اکثريت خود همان راه را مي روند. الفاظ ديگر است و بهانه ها، اما مضمون همان است: ‏فرهنگ اسبتداد که از همه شاهان کوچکي ساخته است. نه فقط آد مها که رسانه ها هم گرفتار همين سرنوشتند.‏

چه بخواهيم يا نه، چه دوست داشته باشيم يا نه، "صداي آمريکا" بلندترين صدائي است که به ايران مي رسد. مي توان ‏اين صدا رادوست نداشت. مي توان پرسيد:‏
‏- کجايند اين همه حرفه اي که در سراسر جهان پراکنده اند که بکارشان نگرفته ايد. اگر آذر پژوهش را در پاريس نمي ‏بينيد، تقي مختار که کنار دستتان است.‏

مي توان دريغ خورد که اين صدا تنها صداي يک بخش از جامعه ايران است و تا صداي همه نشود "ملي" نمي شود. مي ‏توان در ميان گذاشت که تصوير وتصور اين "صدا" از جامعه امروز ايران و به ويژه جوانان دور است.‏

مي توان باز هم "انتقاد" کرد که "روش" ما ايرانيان از خردوکلان نيست. پس "دشنام" سر بر مي کشد و به اعتبار نامي ‏که خود سوخته ستم است، هيزم به خرمن "استبداد" مي ريزد. شعار "مرگ بر صداي آمريکا" همان سرنوشتي را دارد ‏که "مرگ برآمريکا" داشت. نه ستاره درخشش که يادآور روزگار طلائي گويندگان تلويزيون ايران است و من هرگز ‏نديده امش ربطي به واژگاني مانند "لمپن" دارد و نه جمشيد چالنگي که در حلقه نقدنويسان آيندگان بود و همسرش هم ‏دانشکده اي ما، راه به اين ديار مي برد. نه سازگارا که در تهران با ما در حلقه محاصره بود ونه نوريزاده که در ميهن ‏از اهالي روزنامه رقيب ما اطلاعات. هم اينها که از دور و نزديک مي شناسم و هم انان که نمي شناسم، در دايره کم و ‏بيش واحدي سخن مي گويند که دستکم در آرزوي آزادي ايران با دواير ديگر که هزارانند و رنگارنگ، متداخلند. ‏

دايره اي از انديشه هاو افراد که هنوز دست بالاتري در گسترش فکر آزادي دارند و اگر در جمعي که گنجي انتظارش ‏را مي کشد غايبند، در حلقه اي که نوري علاء در وصفش يک صفحه تمام روزنامه مي نويسد، سخت فعالند.‏

اکبرگنجي نو رسيده است هنوز. اما برادري خود را درعمل ونه سخن ثابت کرده است. خود را با نفس آزادي گرم مي ‏دارد. از نسل ما نيست. زائيده و پرورده روزگاري ديگر است. نشريات معتبر جهاني مقالات علمي اش را به چاپ مي ‏سپارند. و ديگري اسماعيل نوري علاء که دکتر صدرالدين الهي اورا استاد ادب و سياست مي خواند.‏

گفتماني بين اين دو در متن تفاهم و دوستي، چقدر مي تواند راهگشا باشد. پاسخ يا حکم گنجي در باره "نقش اپوزيسيون" ‏از متن انديشه سياسي او بر مي خيزد و گمانم بيشتر باين خاطر راه به "سراب آزادي" کشيد. مي دانم هنوز او اماده ‏نيست جرعه اي شراب بنوشد و خواستار رکعتي نماز از بخش ديگر جامعه ايران باشد تا دو دايره متنافر انديشه و عمل ‏درچهارراه سرنوشت ايران بهم برسند و باهم بسوي قله اي بروند که پرچم آزادي بر افراشته است.‏

اما گمانم پاسخ او اينهمه نيست که يک صفحه روزنامه را پر کند و انواع سخنان و انديشه هاي "خارج کشوري" را در ‏يک متن واحد گرد بياورد که از آن نسيم آزادي و تساهل به مشام نمي رسد.‏

اين اصطلاح اين سوي آب و آنسوي آب، شکاف ديگري است درجامعه هزار پاره ايراني. هر دوسوي آب يک نام بيشتر ‏ندارد: ايران. همه ما از جهل گريخته و آمده ايم تا در معابر آزاد بنشينيم و انديشه به آفتاب شناخت و نقد بشوئيم.‏

دريغا روح استبداد ايراني در سراسر جهان پرسه مي زند و هر جا ايراني هست را به هويت خونريز تاريخي خودبر ‏مي گرداند.‏

و چون نخبگان ما از چند نسل پياپي که ساکن ديار آزادي است، چنين مي کنند، ديگر چه انتظار از ديگران.‏

اگر ستارخان- آن عامي مرد ـ حاضر نشد زير پرچم هفت دولت برود، هر روز اخبار از کساني مي رسد که در سراسر ‏جهان براي "نظام" جاسوسي مي کنند.‏

اگر جهان پهلوان، درخيابانها گشت مي زد و شهر را به جنبش در مي آورد که زلزله زدگان بي خانه را ياري کند، ‏اکنون مردي که زورش از همه جهان بيشتر است، آبروي خود را در گرو مي گذارد تاخانه اي براي زيستن بدست ‏بياورد.‏

اگر صداي آمريکا، بيشتر حرفه اي ها را نمي بيند، حتي مير علي حسيني را که همکار راديو فرداست؛ در تلويزيون ‏ديگري تيم تامين نيرو، همه حرفه اي ها را در آغاز درو مي کند. هيچ کجا نام ايران و منافع ايران ملاک نيست.‏

در رسانه اي ديگر، کار بر سر مقام به جاهاي باريک مي کشد و....‏

و بقول فردوسي است: "يکي داستان است پرار آب چشم..." و همه – من وماو اينان آنان- نوجواناني را از ياد برده ايم ‏که گروه گروه داوطلبانه بر مين ها رفتند تا خاک ميهن را نجات دهند.‏

به صداي سعيد گوش کنيم. اندکي تامل کنيم و از خود بپرسيم:‏
‏- بر ميهنم چه رفته است؟

‏

مجتبي اشراقي

خبرگزاري کار ايران (ايلنا) ديروز خبري را منتشر ساخت که به اعتقاد نظران مي تواند بازار اقتصادي ايران را ‏با چالشي جدي مواجه سازد. خبري که شايد به همين علت ساعاتي بعد با فشار نهادهاي امنيتي ايلنا مجبور به حذف ‏آن شد. بر اساس اين خبربانک ها موظف شده اند اطلاعات شخصي شهروندان را در اختيار دولت قرار دهند.‏

در روزهايي که دولت به دليل اعتصابات گسترده در بازارهاي شهرستانهاي مختلف کشور مجبور به تعويق ‏اجراي قانون ماليات بر ارزش افزوده شده است، خبر ايلنا حکايت از آن دارد که " براي اخذ ماليات بر ارزش ‏افزوده؛ بانک‌‏ها اطلاعات حساب‌‏هاي بانکي مشتريان را در اختيار سازمان امور مالياتي قرار مي‌‏دهند". ‏

گزارش ايلنا مي افزايد : "در يک اقدام غير قانوني و دور از انتظار، سازمان امور مالياتي بانک‌‏ها را موظف به ‏ارائه اطلاعات حساب مشتريان بانکي به اين سازمان براي دريافت ماليات بر ارزش افزوده کرد. بر اين اساس ‏سازمان امور مالياتي کشور با هماهنگي وزير امور اقتصادي و دارايي اقدام صدور بخشنامه‌‏اي کرده که بر مبناي ‏آن بانک‌‏ها بايد اطلاعات حساب مشتريان خود را در اختيار سازمان امور مالياتي بگذارند"‏‎.‎

متن بخشنامه ي مورد اشاره ايلنا که توسط برخي بانک‌‏هاي دولتي به شعب ابلاغ شده به اين شرح است‎:‎‏ "پيرو ‏بخشنامه شماره ۶۳۲/۰۷/۸۲/۱ مورخ ۱۸/۱۱/۸۲ بدينوسيله مستفاد از قانون ماليات بر ارزش افزوده مصوب ‏سال ۸۷ قسمت "توجه" بند ۸ بخشنامه صدر الاشاره به شرح ذيل اصلاح مي‌‏گردد‎:‎

بانک مکلف است صرفاً اطلاعات و اسناد لازم مربوط به مؤديان مالياتي را که در امر تشخيص و وصول ‏مطالبات مورد استفاده مي‌‏باشد، حسب درخواست رييس کل سازمان امور مالياتي کشور به سازمان مزبور اعلام ‏نمايد‎.‎‏ در صورت عدم ارائه اطلاعات و اسناد مذکور، بانک مسؤول جبران زيان وارده به دولت خواهد بود‎.‎‏"‏

صدور چنين بخشنامه اي از جانب ناظران اقتصادي يکي از عمده ترين تجاوزات به حريم خصوصي شهروندان ‏طي سالهاي اخير تلقي شده که حتي طبق قوانين موجود خواسته اي غيرقانوني از بانک هاست چرا که مطابق ‏قوانين، اطلاعات حساب اشخاص محرمانه و دسترسي به آن تنها با حکم دادستان کل کشور امکان‌‏پذير است‎.‎

گفته مي شود پيش از اين نيز وزارت دارايي خواستار کسب چنين مجوزي بوده اما همواره بانک مرکزي از ‏تمکين به چنين خواسته اي خودداري کرده است. از همين رو در شرايط کنوني با توجه به تغيير رييس بانک ‏مرکزي سئوال اين است که چه کسي اين بخشنامه را ابلاغ کرده، آن هم در حالي که به نوشته ايلنا "اين بخشنامه ‏دو روز پيش از تصدي رسمي دکتر محمود بهمني به عنوان رييس کل در بانک مرکزي و در تاريخ ۱۳ مهرماه ‏سال جاري به شعب بانک‌‏ها ابلاغ شده است‎.‎‏"‏

در عين حال ساعتي پس از حذف اين خبر از خروجي خبرگزاري ايلنا، معاون وزير امور اقتصادي و دارايي در ‏گفت‌وگو با فارس مدعي شد که: "درخواست سازمان مالياتي براي دريافت صورت حساب افراد ازبانك ها كذب ‏محض است". ‏

حميدرضا پورمحمدي در گفت‌وگو با فارس اظهار داشت: "دريافت اطلاعات از حساب بانكي اشخاص نزد بانك ها ‏ممنوع بوده و به هيچ وجه درخواستي در اين خصوص صادر نشده است". وي افزود: "علاوه بر اين بر اساس ‏قانون ماليات بر ارزش افزوده عمليات بانكي مشمول قانون نيست". ‏

همچنين در واکنشي ديگر رئيس سازمان امور مالياتي نيز به فارس گفت: "اين سازمان در راستاي اجراي قانون ‏ماليات بر ارزش افزوده هيچ بخشنامه‌اي براي دريافت اطلاعات حسابهاي بانكي به بانك ها ارسال نكرده است".‏

علي‌اكبر ‌عرب مازار افزوده است: "اصولا خدمات بانكي و اعتباري بانك ها، موسسات و تعاوني‌هاي اعتباري و ‏صندوق‌هاي قرض‌الحسنه مجاز و صندوق تعاون از قانون ماليات بر ارزش افزوده معاف هستند."‏

از سوي ديگر ايلنا با انتشار گفتگويي از معاون پارلماني بانک مرکزي به نقل از وي خبر داده که:‌‏ "تاکنون ‏اطلاعات حساب‌‏هاي مشتريان بانک‌‏ها را در اختيار هيچ نهادي قرار نداده‌‏ايم".‏

حيدر مستخدمين حسيني در اين گفت‌‏وگو بدون آنکه خبر ايلنا را تاييد يا رد کند اظهار داشته است: ‌ در قوانين ‏بانکي، اطلاعات حساب مشتريان محرمانه محسوب مي‌‏شود و دسترسي به اين اطلاعات تنها با حکم دادستان يا ‏قاضي قابل دسترسي است". وي ادامه داده است:‌ "اگر خارج از اين چارچوب قرار باشد اطلاعات حساب‌‏هاي ‏مشتريان بانک‌‏ها در اختيار نهادي قرار گيرد، بايد دولت در اين زمينه لايحه‌‏اي را به مجلس ارائه کرده و به ‏تصويب برساند يا آنکه نمايندگان خودشان طرحي بنويسند و آن را اجرايي کنند." ‏

گفتني است خبرگزاري ايلنا به همراه متن خبر خود تصويري از اين بخشنامه را نيز منتشر کرده بود. ‏

‏‏

غزال آزادفر

يوسف مولايي،‌ وكيل مدافع،‌ شب گذشته به عنوان نماينده سنديکاي کارگران شرکت واحد اتوبوس راني تهران، در ‏شصتمين سال تاسيس سازمان بين المللي غير دولتي "سوليدر"، جايزه "‌رز طلايي"‌ سال ۲۰۰۸ ميلادي اين نهاد ‏را دريافت کرد.‏

اين جايزه در محل پارلمان اروپا در شهر استراسبورگ فرانسه به نماينده سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوس ‏راني تهران اعطا شد.‏

در اين مراسم، نمايندگان پارلمان اروپا و اتحاديه هاي بين المللي كارگري شركت داشتند.‏

يوسف مولايي پيش از دريافت اين جايزه در گفت و گو با "روز" اظهار داشت كه جايزه "‌رز طلايي"‌ نقدي نسيت ‏و تنها ارزشي سمبليك دارد كه موجب برجسته شدن حركت صنفي كارگران ايران در پارلمان اروپا و در عين ‏حال، حمايت نمايندگان مردم كشورهاي اروپايي از اين حركت خواهد شد.‏

وي در مورد محتواي سخنراني خود در پارلمان اروپا گفت: "در گزارشي كه قصد ارائه آن را به نمايندگان ‏پارلمان اروپا دارم، شرايط سنديكاي كارگران شركت واحد و فعالين سنديكايي در وضعيت كنوني ايران را توضيح ‏خواهم داد."‏

آقاي مولايي اضافه كرد: "در مورد وضعيت منصور اسانلو، رييس زنداني هيئت مديره سنديكاي كارگران شركت ‏واحد، ‌و ديگر اعضاي اين سنديكا براي شركت كنندگان در مراسم اهداي جايزه سوليدر صحبت خواهم كرد."‏

منصور اسانلو در مرداد ماه سال گذشته توسط ماموران امنيتي بازداشت شد و به زندان اوين انتقال يافت.‏
وي به اتهام اقدام عليه امنيت ملي به پنج سال زندان محكوم شد.‏

‎‎نامه اي به قوه قضاييه‎‎

يوسف مولايي، پيشتر، به همراه پرويز خورشيد، ديگر وكيل مدافع منصور اسانلو، ‌در نامه اي به قوه قضاييه ‏خواستار رعايت قوانين و حقوق شهروندي در مورد وضعيت اين فعال كارگر زنداني شده بود.‏

وكلاى مدافع منصور اسانلو در پايان نامه خود خواستار آن شده اند كه موارد نقض حقوق موكل شان از زمان ‏تشكيل پرونده در سال 1384 تاكنون مورد بررسى و رسيدگى قرار گيرد.‏

آنان همچنين از عليرضا جمشيدي، معاون و سخنگوي رييس قوه قضاييه، خواسته اند كه ‏‎“‎امكان دسترسى موكل ‏شان به مراكز درمانى حسب مقررات فراهم شود، بازگشت مجدد وى به زندان اوين مورد توجه قرار گيرد و ‏همانند زندانيان ديگر از مرخصى مقرر در آيين نامه سازمان زندان ها برخوردار شود.‏‎”‎
‏
آقاي مولايي در مورد اين نامه به روز گفت كه شرايط جسماني آقاي اسانلو به گفته مادر وي، كه موفق به ملاقات ‏با فرزند خود شده بود،‌ رضايت بخش نيست.‏

‎‎هفته همبستگي با كارگران ايران در 41 كشور‏‎‎

‏"سوليدر" در سال ۱۹۴۸ ميلادي با هدف کمک بين المللي‎ ‎از سوي احزاب سوسياليست اروپا به کارگران جهان ‏تاسيس شد.‏

اين سازمان غيردولتي با کنفدراسيون بين المللي اتحاديه هاي کارگري، کنفدراسيون اتحاديه هاي کارگري اروپا و ‏سازمان بين المللي کار، آي ال او، همکاري مي کند.‏

سوليدر هر ساله، جايزه "رُز نقره اي" را به افراد و نهادهايي که در راه عدالت اجتماعي، برابري و حقوق ‏کارگران مبارزه و تلاش مي کنند، اهدا مي کند.‏

براي جايزه سال جاري سوليدر، كنفدراسيون بين المللي اتحاديه هاي كارگري و فدراسيون جهاني كارگران حمل و ‏نقل، سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوس راني تهران را نامزد دريافت رز طلايي كرده بودند.‏

در ايران، دولت، فعاليت سنديکاي کارگران شرکت واحد اتوبوس راني تهران و حومه را به رسميت نمي شناسد. ‏در سال هاي اخير برخي از اعضاي اين سنديکا از شرکت واحد اخراج و چند تن ديگر بازداشت و محکمه شده ‏اند.‏

در اين ميان، دو روز پيش از اعطاي جايزه رز طلايي از سوي سوليدر به سنديكاي كارگران شركت واحد اتوبوس ‏راني تهران، 53 سنديکا و اتحاديه کارگري 41 کشور از روز دوشنبه، همزمان با برگزاري "هفته اقدام حمل و ‏نقل جاده اي"، همبستگي خود را با با جنبش مستقل کارگري در ايران و به ويژه منصور اسانلو اعلام كرده اند.‏

فدراسيون جهاني کارگران حمل و نقل، هدف از اعلام "هفته اقدام حمل و نقل جاده اي" را تلاش براي بهبود ‏وضعيت کارگران شاغل در اين بخش دانسته است.‏

‏بهزاد مهراني
behzadmehrani@gmail.com

به دنبال سخنان احمدي نژاد و آن طور که خبرگزاري فارس نوشته با پيگيري گروه اقتصادي اين خبرگزاري، خبر ‏دستگيري يک کلاهبردار منتشر شد.اين کلاهبردار"بي نام"، 110 ميليارد تومان از شبکه بانکي تسهيلات گرفته و با آن ‏بيش از 90 قطعه ملک به نام خود و نزديکانش خريداري کرده است.‏

به گزارش خبرگزاري فارس،به دنبال سخنان احمدي نژاد در جلسه توديع و معارفه رئيس کل بانک مرکزي، خبرنگار ‏اقتصادي اين نشريه ضمن پيگيري اظهارات احمدي نژاد در مورد کلاهبردار تازه، طي تماس با مدير کل اطلاعات ‏استان قزوين خواستار ارائه اطلاعاتي درباره وي شد. به دنبال اين پيگيري "مدير کل اطلاعات استان قزوين در گفتگوي ‏اختصاصي با فارس با اعلام اينکه فردي با هويت معلوم با همکاري اعضاي خانواده و چند تن از بستگان و آشنايان خود ‏با تشکيل 8 شرکت بازرگاني اقماري در تهران توانسته است بيش از 30 ميليون دلار تسهيلات به صورت گشايش ‏اعتبار ارزي جهت واردات آهن آلات از يکي از بانک هاي استان دريافت دارد،پرده از ماجراي اين کلاهبرداري کلان ‏برمي دارد."‏

خبرگزاري فارس که معمولا در موارد مشابه از بردن اسم افراد ابايي ندارد، در اين مورد بدون ذکر نام اين فرد" با ‏هويت معلوم"، از قول مدير کل اطلاعات استان قزوين مي افزايد: "اين کلاهبردار از طريق عدم باز پرداخت تسهيلات ‏مذکور توانسته است بيش از 90 قطعه ملک با نام خود،همسر و فرزندانش در مناطق تهران و شمال کشور خريداري ‏نمايد."‏

‏ وي مي افزايد: "مامورين وزارت اطلاعات در اداره کل قزوين با بررسي و شناسايي ابعاد تخلفات مذکور با هماهنگي ‏دستگاه قضايي اقدام به بازداشت متهم اصلي نمودند و پرونده هم اکنون در مجتمع قضايي امور اقتصادي تهران،در ‏جريان مي باشد و عليرغم فشار و خارج شدن پرونده از حيطه قضايي استان قزوين،لکن با پيگيري اطلاعات و با ‏همکاري قوه قضايي بخشي از اموال ياد شده مورد شناسايي قرار گرفته تا حقوق بانک ها استيفا شود."‏

خبر دستگيري اين فرد پس از آن منتشر مي شود که احمدي نژاد در مراسم توديع و معارفه بانک مرکزي به مديران ‏بانک ها تاخت و تکرار کرد که: "سوء استفاده گرها آدرس غلط مي دهند اما مديران پولي و بانکي بايد کار را کنترل و ‏هدايت کنند. معوقه ها بايد به بانک ها برگردد و براي اين کار بايد از خود دولتي ها شروع کنيد. من نمي دانم شما ‏مديران بانک ها از چه چيز مي ترسيد همه بايد پول ها را برگردانند هر کسي تحت هر نامي حتا نام هاي مقدس، خودتان ‏مي دانيد که چقدر پول داده ايد و طرف با زد و بند آن را به عنوان نمونه وارد بازار مسکن کرد،اگر کار را رها کنيد ‏بعضي ها حتا تا تير آهن هاي اين بانک مرکزي را هم مي کنند و مي برند. من از شما انتظار کار پيچيده ندارم اما وقتي ‏پول مي دهيد پس بگيريد."‏

‏ آنگاه احمدي نژاد در اين مراسم،نشاني ِ فردي را داد که اينک خبر بازداشت او از طريق خبرگزاري فارس منتشر شده ‏است: "يک فرد 110 ميليارد تومان به اسم کارخانه اش وام مي گيرد با آن پول ملک مي خرد و در کار ديگري اين پول ‏را مورد استفاده قرار مي دهد وقتي که به مدير عامل ان بانک مي گوييم چنين کاري انجام شده و از اين فرد شکايت کن، ‏مدير عامل شکايت نمي کند و مي گويد نمي خواهم مشتري از دست برود، آيا مشتري مهم است يا مردم؟"‏

‏ احمدي نژاد سپس ادامه مي دهد: "من مي توانم به بانک ها بروم و بگويم ليست معوقات را بدهيد تا مشخص شود آن ‏فردي که 100 ميليارد توان بدهي دارد و بدهي اش را نمي دهد،300 ميليارد ديگر در ساير بانک ها دارد و در حال ‏سود گرفتن از آن است،اگر سيستم بانکي اين ها را قطع کند،مي بيند که نه تنها منابع مالي ما کم نيست بلکه براي ‏تقاضاهاي واقعي به اندازه کافي منابع داريم که مديريت خوبي براي آنها انجام نشده است."‏

احمدي نژاد پيش از اين نيز بارها هشدار داده که اسامي مفسدين اقتصادي را افشا خواهد کرد؛ اتفاقي که تاکنون نيفتاده ‏است. او مدتي پيش هم با دادن يک فرصت 15 روزه از وام گيرندگاني که وام خود را پرداخت نکرده اند خواسته بود، ‏وام ها را برگردانند و گرنه نام آنها را اعلام خواهد کرد.آن فرصت تمام شده و هنوز هيچ نامي منتشر نشده است.‏

مهندس محمدعلي سعدايي جهرمي، نماينده اصلاح‌طلب مردم جهرم در مجلس ششم، ديروز به علت سكته قلبي ‏درگذشت. سعدايي كه عضو شوراي مركزي و هيات اجرايي جبهه مشاركت ايران اسلامي بود و از سوي اين ‏حزب در جلسات خانه احزاب نيز حضور مي‌يافت، در مجلس ششم عضو كميسيون كشاورزي، آب و منابع طبيعي ‏و نيز نايب‌رئيس فراكسيون مشاركت بود.‏

مهندس سعدايي که در 53 سالگي درگذشت، در جريان تحصن نمايندگان اصلاح‌طلب معترض به ردصلاحيت‌ها ‏در جريان انتخابات مجلس هفتم، حضور فعالي داشت و سال پيش هم با وجود بيماري، در اوج تهاجمات رسانه‌هاي ‏جناح اصولگرا به تحصن تاريخي نمايندگان مردم، از عملكرد مجلس ششم بخصوص تحصن دفاع كرد و آن اقدام ‏نمايندگان را باعث افتخار و سربلندي در برابر خدا و مردم خواند.‏

سعدايي پيش از حضور در مجلس سوابق سياسي و اجرايي متعددي همچون معاونت سياسي- امنيتي استانداري ‏فارس، معاونت امور عمراني استانداري كرمانشاه، معاونت سياسي- امنيتي استانداري بوشهر، عضويت در ‏شوراي مركزي جهاد سازندگي عشاير فارس، مديريت طرح و برنامه جهاد سازندگي استان فارس، جانشيني ‏شوراي جهاد سازندگي استان فارس و عضويت در شوراي مركزي جهاد سازندگي جهرم را در كارنامه خود ثبت ‏كرده بود.‏

بنا به اعلام سايت جبهه مشاركت، مراسم تشييع وي در تهران، امروز پنجشنبه از ساعت 10:30 صبح از مقابل ‏منزل ايشان واقع در خيابان پاسداران، خيابان شهيد عراقي، خيابان فرهنگستان3، پلاك 10 برگزار مي‌شود و ‏صبح روز شنبه نيز مراسم تشييع و خاكسپاري در زادگاه وي در شهر جهرم برگزار خواهد شد.‏

محمود سرابي

محمود احمدي نژاد يک روز قبل از عزيمت به گيلان ـ چهل و چهارمين سفر استاني خود ـ حكم جديد حقوق ‏بازنشستگان استان گيلان را صادر کرد. بر اساس اين حکم به حقوق بازنشستگان گيلاني بين 200 تا 250 ‏هزارتومان اضافه شده که در واقع به معناي دو برابر شدن حقوق دريافتي پاره اي از بازنشستگان است.‏

اين افزايش در راستاي اجراي لايحه نظام هماهنگ پرداخت حقوق انجام شده است؛ پيش از اين دولت اعلام ‏كرده بود از اجراي اين طرح ناتوان است زيرا اجراي آن به 13 هزار ميليارد تومان بودجه جديد نياز دارد.‏
‏ ‏
همچنين پيش از اين اعلام شده بود احكام جديد حقوقي براي همه كاركنان و بازنشستگان از آذر ماه صادر ‏خواهد شد. اما سفر استاني رئيس جمهور به استان گيلان سبب شد كه حكم جديد حقوقي براي بازنشستگان اين ‏استان دو ماه زود تر صادر شود؛ مساله اي که اعتراض كاركنان ديگر و به ويژه كاركنان و حقوق بگيران ‏ديگر استان ها را برانگيخته است، هر چند هنوز بسياري از حقوق بگيران استان گيلان هم از اين مساله با ‏خبر نيستند. ‏

پيش از اين اعلام شده بود احمدي نژاد در دور جديد سفرهاي استاني خود اخبار خوشي به مردم خواهد داد.‏

‏ بسياري از منتقدين دولت و به وي‍ژه مديران دولت اصلاحات معتقدند احمدي نژاد از طرح ها و لوايح ‏اقتصادي بهره برداري انتخاباتي مي كند. ‏

به هر حال اولين خبر خوش رئيس دولت نهم در استان گيلان مطرح شد و حقوق ها تا حدود دو برابر افزايش ‏يافت. او تاكنون يك دور كامل به سي استان كشور سفر كرده و در دور دوم هم به 14 استان كشور سفر كرده ‏است. 16 استان ديگر هنوز چشم انتظار ورود احمدي نژاد هستند. هنوز معلوم نيست وي در اين سفرها چه ‏پولي را به عنوان وعده خوش و در قالب چه طرحي به مردم بدهد تا به گفته منتقدينش "دل مردم رابراي راي ‏دادن به خود بدست آورد".‏

البرز محمودي ‏

در حالي که رييس کميسيون امنيت ملي مجلس انگلستان را "ام الفساد اصلي" خوانده و حداد عادل رييس مجلس هفتم ‏نيز از "آمادگي مجلس" براي بازبيني سطح روابط با اين کشور "در صورت ضرورت" سخن گفته، ديروز علي ‏کردان وزير کشور دولت احمدي نژاد در جمع ائمه جمعه سراسر کشور خبردادکه در "مقطعي مناسب"، در مورد ‏‏"فعاليت سفير انگليس در تهران" اطلاع رساني خواهد کرد. ‏

روز گذشته علي کردان که پيش از اين مدرک دکتراي وي از سوي دانشگاه آکسفورد انگلستان جعلي اعلام و با تحقيقات ‏مجلس مشخص شده بودکه وي حتي مدرک ليسانس و فوق ليسانس نداشته، در جمع امامان جمعه سراسر کشور حاضر ‏شد تا براي آنها سخنراني کند. اين سخنراني چندان هم بي حاشيه نبود چرا که وقتي مجري مراسم وزير کشور را با ‏عنوان "دکتر علي کردان" براي سخنراني به جايگاه دعوت کرد ناگهان امام جمعه يکي از شهرستانهاي استان ‏آذربايجان شرقي با فرياد بلند به اين عنوان اعتراض کرد و فريادهاي اين روحاني با زمزمه هاي ديگر ائمه جمعه همراه ‏شد.‏

به نوشته سايت خبري البرز "اين روحاني شجاع با فرياد بلند به مجري اعتراض کرد که چرا به کسي که خودش ‏اعتراف کرده دکترايش ساختگي است و حتي فوق ليسانيس و ليسانس هم ندارد عنوان دکتر داده ميشود؟"‏

با اينکه همين سخنان کافي بود تا کردان به دفاع از خود بپردازد اما چنانکه خبرگزاري جمهوري اسلامي ايران روايت ‏کرده، کردان نه تنها به اين سخنان اشاره اي نکرد بلکه با اشاره به فعاليت هاي سفير انگلستان در تهران، هشدار داد: ‏‏"حتما در يك مقطع مناسب فعاليت چهار ماهه‌ سفير انگليس در تهران، با بررسي همه‌ جوانب امنيتي و اطلاعاتي به ‏اطلاع همه مردم ايران خواهد رسيد كه در طول اين چهار ماه در تهران چه كرده است؟"‏

وي در سخنان خود با اشاره به برخي وقايع در کشور، منشاء آنها را خارج از ايران دانست و ضمن اينکه مسايل قومي ‏را به عنوان" يك چالش امنيتي" معرفي کرد فعاليت ساير مذاهب را نيز مربوط به "جنبش مذهبي" دانست و گفت: "بايد ‏به بحث وهابيت و فرقه بهاييت به عنوان يک چالش امنيتي توجه کرد".‏

وزير كشور دولت نهم همچنين موضوعاتي چون "جنبش ناسيوناليسم قومي، فرقه‌گرايي، دموكراسي‌خواهي در مقابل ‏مردم‌سالاري ديني، سكولاريست، جنبش مجازي و اينترنتي، جنبش روشنفكري بيمار، خرافه‌گرايي، محيط زيست، ‏مساله‌ فمنيست و مدرنيسم در مقابل سنت" را از ديگر چالش هاي قابل توجه شمرد و در مورد حقوق بشر گفت: "جنبش ‏حقوق بشر نيز مطرح است؛ دو سال پيش از ليست ناقضين حقوق بشر خارج شديم اما به لحاظ پرونده آن خانم و ‏اقداماتي كه دولت كانادا انجام داد، در زير فصل حقوق بشر قرار گرفتيم كه با اقدامات بسيار به ‌جا و سازماني گام‌هاي ‏خوبي برداشته شد‎."‎

علي کردان که ديروز بالاخره طرح استيضاح او تقديم هيات رييس مجلس شد، در اين سخنراني موضوع رسانه ها را ‏نيز مورد نظر قرار داد و با گفتن اينکه "فضاي رسانه‌اي مي‌تواند براي ما چالش امنيتي باشد"، به امامان جمعه يادآوري ‏کرد: "از طريق عمليات رواني، فضاي بدبيني، سياه‌نمايي، هويت‌سازي و بي‌اعتمادي و ناكارآمدي و ايجاد مطالبات ‏جديد اين كار صورت مي‌گيرد. بايد مراقبت كنيم مطالباتي را طرح كنيم كه ما متقاضي آن باشيم، نه اينكه ما كارگردان ‏باشيم؛ ما بايد بازيگر باشيم. مطالبات را ما بايد طرح كنيم نه اينكه براي ما طرح كنند و ما استمرار ببخشيم‎.‎‏"‏

وي همچنين با اشاره به اينكه "جمهوري اسلامي ايران با عمليات رواني سنگيني مواجه است"، ريشه اين چالش ها را ‏برنامه ريزي دولت هاي غربي دانست و گفت: "شك نكنيد كه اين مسايل در داخل كشور طراحي نمي‌شود و يك عمليات ‏رواني است. در درون اين عمليات رواني، در چارچوب قاعده‌ جنگ نرمي كه غربي‌ها براي ما طراحي كردند و به ‏دليلي كه امكان تهاجم برعليه جمهوري اسلامي وجود ندارد، تغيير سياست‌هايي انجام شد. تغيير سياست هشت ماهه‌ ‏آمريكا مبني بر عدم تهاجم به داخل، استفاده از عمليات نرم را آن هم با ورود در درون مجموعه نظام جمهوري اسلامي ‏ـ براندازاني كه شناسنامه ايراني دارند را نمي‌گويم ـ جنگ رواني را از طريق عمليات رواني در ايران آغاز كردند و ‏در درون اركان نظام وارد شدند و موضوع را از درون اركان نظام پي‌گيري مي‌كنند‎. ‎‏"‏

‎‎همراهي مجلس‏‎‎

در حالي علي کردان در بخشي از سخنان خود به طور غير مستقيم سفير انگليس در تهران را يکي از تاثير گذاران در ‏چالش امنيتي کشور معرفي کرده است که در روزهاي اخير برخي نمايندگان مجلس نيز در اين مورد واکنش هايي نشان ‏داده اند. ‏

دو هفته پيش وقتي قطعنامه چهارم شوراي امنيت بر عليه ايران تصويب شد، اين علا الدين بروجردي، رييس کميسيون ‏امنيت ملي مجلس بود که با "ام الفساد" خواندن انگليس به نقش اين کشور در تصويب اين قطعنامه اينچنين اشاره کرده ‏بود: "انگليس در بحث قطعنامه اخير بسيار بدتر از فرانسه و آلمان عمل کرد و در حال حاضر نحوه تعامل ايران با اين ‏کشور در شوراي عالي امنيت ملي در دست بررسي است‏‎.‎‏"‏

اين تنها اظهار نظر بر عليه سياست هاي انگليس در مورد ايران نيست چرا که ديروز خبرگزاري کار ايران (ايلنا)، ‏گفتگويي از غلامعلي حداد عادل رئيس کميسيون فرهنگي مجلس بر روي خروجي خود قرار داد که در آن حدادعادل ‏گفته است: "مجلس درصورت ضرورت به بازبيني سطح روابط با انگليس مي‏پردازد".‏

اين اظهارات در همايشي تحت عنوان "ايران و استعمار انگليس"که در تهران برگزار شدو حداد عادل از جمله ‏سخنرانان ويژه آن بود، مطرح شد. ‏

اين بحث ها همزمان با آن است که وزارت امور خارجه جمهوري اسلامي ايران در اعتراض به آزادي قريب الوقوع ‏‏"فوزي بداوي نژاد"، يکي از مهاجمان به سفارت اين کشور در لندن در سال ۱۳۵۹، سفير بريتانيا در تهران را احضار ‏کرده است. فوزي بداوي نژاد تنها بازمانده يک گروه شش نفره است که در ارديبهشت سال ۱۳۵۹‏‎ ‎به مدت شش روز ‏سفارت ايران را تصرف کردند. او پس از تحمل ۲۷ سال حبس به زودي آزاد مي شود‏‎. ‎

به نوشته بي بي سي، مهدي صفري، معاون اروپاي وزارت خارجه ايران به آدامز، سفير انگلستان در تهران گفته است: ‏‏"آزادي تروريستي که در قلمرو انگليس به حريم حاکميتي ايران تجاوز کرده و اولين سابقه تهاجم و اشغال يک سفارت ‏خارجي در خاک انگليس بوده، غيرقابل دفاع و محکوم است‎.‎‏ اين تصميم بريتانيا به همراه خارج کردن منافقين (سازمان ‏مجاهدين خلق) از فهرست گروه هاي تروريستي، صداقت اين كشور براي داشتن روابط خوب با ايران را در معرض ‏ترديد جدي قرار داده است".‏

‏

به قول صادق هدایت در زندگی حرف هایی است که مثل خوره روح انسان را در انزوا می ‏خورد و می خراشد. گاهی اوقات هرچه فکر می کنم آدمی به قطر و طول و پهنای دکتر ‏فیروزآبادی که یحتمل باید مقادیری عقل در وی موجود باشد، چطور چنین حرفی را ممکن ‏است صادر کند، در می مانم. البته خیلی اوقات یک چیزهایی از آدم درمی رود و بالاخره ‏انسان اینطوری است، ولی حرف هایی که احتمالا ممکن است پس از اندیشیدن به زبان آمده ‏باشد، با آن چیزهایی که از آدم در می رود یک کمی فرق می کند. مثلا سردار فیروزآبادی ‏اعلام کرده است که " اندیشه های احمدی نژاد را مدون کنید." ‏

من از وقتی این جمله را خوانده ام همینطوری سرم دارد گیج می رود، احساس می کنم چشم ‏هایم خوب نمی بیند، فکر می کنم شاید چیزی که خواندم درست نبوده و منظور چیز دیگری ‏بوده و بعد از همه این قضایا به این فکر می کنم که مین دکتر فیروزآبادی که احتمالا دکترایش ‏را باید از همان آکسفوردی، کمبریجی، هارواردی، رودهنی، بومهنی جایی گرفته باشد، اگر به ‏فرض سری به خانه بزند و پسر یا دخترش که قطعا موجود فهمیده ای است، بگوید: " پدر! ‏واقعا وقتی این حرف رو می زدی به فکر آبروی خانوادگی مون نبودی؟" می خواهد چه ‏جوابی به او بدهد؟ چنین بود که کلی فکر کردم، سعی کردم ته انبار ذهنم را خالی کنم و ببینم ‏چطوری می شود این جمله را فهمید که " اندیشه های احمدی نژاد را مدون کنید." در همین ‏راستا برخی موانع تدوین اندیشه های احمدی نژاد را دریافته و توضیحات زیر را ضروری ‏می دانم:‏

اول: اصولا تدوین اندیشه های احمدی نژاد اگر نگوئیم کاری محال، می توانیم بگوئیم که ‏کاری غیرممکن است، چرا که برای تدوین هرچیزی- و این اختصاص به احمدی نژاد ندارد- ‏اول باید آن چیز وجود داشته باشد، تا بعدا بتوان تدوین اش کرد. چی چی را می خواهیم تدوین ‏کنیم؟ مگر چیزی وجود دارد که قرار است آن را تدوین کنیم؟ تدوین کردن یعنی مرتب کردن، ‏منظم کردن، شکل دادن، ترتیب ایجاد کردن. مثلا یک تحقیق وجود دارد که نظم ندارد، یا ‏تعدادی داستان توسط فهیمه ای فتانه ای کسی نوشته شده که کلی غلط املایی دارد، حالا قرار ‏است آنها را تدوین کنیم. طبیعی است که یک تدوینگر می آید و متن نوشته شده را اصلاح و ‏مرتب و منظم و درست می کند. فرض کنیم که اصلا داستانی وجود ندارد و تحقیقی انجام ‏نشده، این تدوینگران چه چیزی را می خواهند جلو و عقب بگذارند؟ چیزی که وجود ندارد که ‏اصلاح نمی تواند بشود، چیزی که وجود ندارد که نمی تواند اهمیتی بیشتر یا کمتر از چیز ‏دیگری که وجود ندارد داشته باشد؟

دوم: ممکن است خواندن جمله سردار دکتر فیروزآبادی این سووال را برای خواننده پیش ‏بیاورد که چطور یک آدم عاقل و بالغ چنین چیزی را ممکن است بگوید؟ به نظر من ما هر سه ‏اشتباه کردیم، هم احمدی نژاد، هم فیروزآبادی و هم ما، مشکل ناشی از درک افراد است. شما ‏کتاب " اتوبوس آبی" رجبعلی اعتمادی را هم به سردار فیروزآبادی یا مثلا علی آبادی یا ‏سعیدلو بدهید بخوانند، احتمالا فکر می کنند دارند لویاتان هابز را می خوانند، طبیعی است که ‏هیجان زده می شوند و فکر می کنند باید نوبل ادبی را بدهند به مریم حیدرزاده.‏

سوم: تدوین کردن راهی است برای فهم دقیق تر اثر یک مولف، یا دقیق و مرتب شدن اثر یک ‏نظریه پرداز، فایده تدوین این است که مردم بهتر متوجه می شوند که طرف چه حرف هایی را ‏زده است. به نظر من تدوین اندیشه های احمدی نژاد- به فرض اینکه به آثار باقی مانده از وی ‏اندیشه بگوئیم- کاری بسیار خطرناک است، چون مردم متوجه می شوند که او چه گفته است و ‏همین موضوع ممکن است عواقب بسیار خطرناک برای آینده کشور داشته باشد. تا حالا هم ‏بزرگترین امید و شانس ما این است که مردم یادشان رفته است که احمدی نژاد چه حرف هایی ‏زده است، اگر آنها را تدوین کنیم انگار تمام مصائب و مشکلات و دروغهای ناشی از سخنان ‏رئیس جمهور را مثل آینه دق گذاشتیم جلوی چشم مردم.‏

چهارم: تدوین اندیشه های احمدی نژاد- اگر اندیشه و احمدی نژاد اصولا قابل جمع باشد- کار ‏یک نفر دو نفر و یک شب و دو شب نیست، یک کار سنگین و دشوار است که مطمئنا اگر ‏قرار باشد یک جمع کوچک آن را انجام دهد، قطعا عواقب سختی برای تدوینگران خواهد ‏داشت، چرا که سامان ذهنی و روحی آنان را به هم می زند. مثلا فرض کنید این اندیشه ها در ‏یک هفته صادر شده است:‏
‏- جمعیت ایران باید بسرعت 120 میلیون نفر بشود.( شنبه)‏
‏- اسرائیل باید از صحنه گیتی حذف شود.( یکشنبه)‏
‏- جهت گیری ایران غرب باید به جهت گیری ایران شرق تبدیل شود( سه شنبه)‏
‏- لازم نیست اسرائیل حذف شود، باید رفراندوم شود.( جمعه)‏
فکر کنید یک آقای محترمی قرار است این نظریات را مدون کند، قطعا اگر ذهن منظمی داشته ‏باشد دیوانه می شود و اگر ذهنش مثل احمدی نژاد بی نظم باشد، طبعا تدوین این چیزها( ‏اندیشه؟) از او ساخته نیست.‏

پنجم: اصولا تدوین نظریات یک شخص زمانی ممکن است که نظریات وی به هم ربطی داشته ‏باشد، به نظر من نظریات احمدی نژاد را می توان به عنوان نظر شش هفت نفر که ربطی به ‏هم ندارند، مدون کرد. مثلا نظرات یک انقلابی سوسیالیست و نظرات یک فاشیست روستایی و ‏نظرات یک یهودی ضد صهیونیست و نظرات یک عرب ضد ایرانی و نظرات یک ایرانی ‏شووینیست ضدعرب و ضد غرب و نظرات یک آنارشیست دشمن نظم اقتصادی و .... در هر ‏حال بعید است بتوان چیزهای( بیایید توافق کنیم به حرف های احمدی نژاد بگوئیم چیزهای ‏احمدی نژاد، چون اندیشه مربوط به انسانهای معاصر است) رئیس جمهور را به عنوان ‏نظرات یک فرد منتشر کرد.‏

ششم: من با تدوین چیزهای احمدی نژاد مخالفم، این کار دقیقا به آن می ماند که شما تمام ‏مدارک جرم تان را مرتب کنید و در یک پوشه بگذارید و بفرستید برای دشمن تان، یا آنها را ‏در روزنامه منتشر کنید، کدام دیوانه ای چنین کاری می کند؟ یا اینکه مثلا به عنوان یک ‏کلاهبردار تمام دروغهایی را که گفته اید از روی نوار اظهارات تان پیاده کنید و زیر آن را ‏امضا کنید و در ابعاد وسیع منتشر کنید. من البته با احمدی نژاد مخالفم، ولی از مسوولان ‏کشور عاجزانه می خواهم نظرات احمدی نژاد را تدوین نکنند، چرا که اگر این چیزها تدوین ‏شد ممکن است منتشر شود و مردم و جهانیان آن را بخوانند و طبیعتا ایران را بسرعت نابود ‏کنند. من خواهش می کنم، تمنا می کنم اندیشه های احمدی نژاد را مدون نکنید.‏

هفتم: به نظر من سردار فیروزآبادی( گفتم سردار که نیازی به مدرک آکسفورد نباشد) یا عامل ‏سیا است یا عامل موساد است یا نوکر عربستان سعودی و در هر حال دشمن خونی احمدی ‏نژاد است، وگرنه چرا باید درست در شرایطی که ما داریم برای انتخاب نشدن احمدی نژاد ‏تلاش می کنیم تا اندیشه های او را تدوین و به مردم و جهانیان معرفی کنیم، او هم همین کار ‏را می کند؟ ‏

هشتم: من مطمئنم که احمدی نژاد با انتشار اندیشه های خودش مخالف است. برای امتحان او ‏را در یک اتاق حبس کنید و به مدت یک هفته مجبورش کنید آنچه در این سه سال گفته است ‏را بخواند یا بشنود، احتمالا بعد از یک هفته اولین جمله او چنین خواهد بود:‏
‏- این مزخرفات رو من گفتم؟‏
‏- این مرتیکه چقدر صداش شبیه من بود، دیدی برای خراب کردن من ادای منو در می آورد؟
‏- هر کی این حرف ها رو زده می خواسته منو خراب کنه!‏

به همین هشت دلیل که هر کدامش برای تدوین نشده چیز های احمدی نژاد کافی است، ‏خواهشمندم، عاجزانه تمنا می کنم ایشان را تدوین نکنید، فرض کنیم وسط مهمانی پسر عقب ‏مانده خانه یک صدای مشکوکی صادر کرده و ما هم قضیه را پایمالی کرده ایم و رفته است. ‏صبر کنیم مهمانان بروند، فردا صبح بشود و مردم همه چیز را فراموش کنند. ضمنا قبل از ‏خواب حتما پنجره ها را باز کنیم که اثری از رنگ و بوی اندیشه های احمدی نژاد باقی نماند. ‏

مرجان سخاوت ‏

در حالي که مسوولان صنعت کشور بعد از سالها واردات پر سود و بي رويه پارچه چادر مشکي (سالانه ۶۰ميليون مترمربع ، که ‏گفته مي شود بيش از نيمي از نياز داخل‎ ‎به صورت قاچاق وارد مي‌شود) اخيرا از حمايت از توليد اين محصول در داخل کشور سخن ‏ها مي گفتند، که ديروز فرماندار شهرستان خوانسار از تعطيلي قريب الوقوع تنها کارخانه توليد پارچه مشکي مرغوب در کشور ‏خبرداد. ‏

چادر مشکي بعد از انقلاب اسلامي به عنصري چند کارکردي بدل شده که جداي از نقش سنتي پوشش براي زن ايراني حالا بار ‏ايدئولوژيک نظام را هم بردوش مي کشد، اما نمادي که خود از خارج وارد مي شود. مي آيد شايد براي همين بود که حمايت از توليد ‏پارچه چادر مشکي از چندي پيش در دستور کار دولت قرار گرفت. خبر دستيابي ايران به "تكنولوژي توليد پارچه چادر مشكي" در ‏شهريور سال 1385 ( راه اندازي ناي زرين خوانسار اولين کارخانه توليدي اين محصول که گفته مي شد تمام ويژگي‌هاي استاندارد ‏کلاسيک را داراست) اگرچه‏‎ ‎با تبليغات وسيعي همراه بود، اما اکنون خبر ورشکستگي همين کارخانه، منتشر شده است.‏

در همين ارتباط، مجتبي خوانساري، فرماندار خوانسار، در گفتگو فارس مي گويد: "واردات پارچه چادر مشكي به كشور و حمايت ‏نكردن از توليدكنندگان داخلي موجب شد تا تنها كارخانه توليد پارچه چادر مشكي كشور در خوانسار در آستانه تعطيلي قرار بگيرد." او ‏معتقد است: "واردات پارچه چادري به كشور باعث به وجود آوردن مشكلات بسيار زيادي براي‏‎ ‎كارخانه توليد كننده و در نهايت اخراج ‏تعداد زيادي از كارگران اين كارخانه شده است". اين در حالي است که مديرکل صنايع نساجي وزارت صنايع درست يک ماه قبل از ‏ايجاد سه واحد توليدي پارچه چادر مشکي درکشور خبرداده وتاكيد کرده بود: "توليد پارچه چادرمشكي در كشور با شكست روبرو نشده ‏است. " ‏

اين در حالي است که او در ادامه گفته هايش به کاهش توليد کارخانه ناي زرين خوانسار اشاره کرده و گفته: "سرمايه‌گذاران در اين ‏طرح معتقدند توليد در شرايط فعلي صرفه اقتصادي ندارد." آن هم در شرايطي که به گفته نصراللهي دو كارخانه‌ كرپ ناز و حجاب ‏شهر كرد نيز در حال حاضر پارچه چادري مرغوب توليد نمي‌كنند. ‏

صنعت نيمه ورشکسته پارچه چادري ايران بر اساس امار اعلام شده سالانه 5/1 تا 2 ميليون مترمربع توليد دارد که تازه بخشي از آن ‏نيزبه گفته نصر اللهي نيمه مرغوب است و مشتري ندارد... اما وزارت صنايع همچنان اصرار بر ادامه سياست دائر کردن واحد هاي ‏توليد پارچه چادري دارد، آن هم در شرايطي که محصولات رقيب با کيفيت بالا وبه راحتي با تعرفه هاي نازل وارد کشو ر مي شوند . ‏دو سال قبل عليرضا طهماسبي، وزير صنايع و معادن، در گفت وگو با ايسنا اعلام کرده بود :"همزمان با كاهش تعرفه واردات پارچه ‏چادر مشكي به كشور، بنا به پيشنهاد وزارت صنايع قرار شده در صورتي كه توليدات داخلي در اين زمينه از كيفيت و سود معقولي ‏برخوردار باشد و قيمت تمام شده آن به اضافه سود معقول حاصل شده، بيشتر از قيمت پارچه چادري موجود در بازار باشد، مابه ‏التفاوت قيمت توليد داخلي و وارداتي توسط دولت پرداخت شود." دو اتفاقي که ظاهرا هيچگاه رخ نداد. او با اشاره به كاهش نزديک به ‏‏50 درصدي تعرفه واردات پارچه چادر مشكي گفته بود: " اين تعرفه زماني افزايش ميابد که توليد پارچه چادر مشکي در داخل ‏جوابگوي نياز هاي داخلي باشد." ‏

يكي از توليدكنندگان پارچه‎ ‎چادر مشكي‎ ‎‏ به خبرگزاري ايونا خاطرنشان کرده: "در حال حاضر مي‌توان گفت‎ ‎كه توليد پارچه چادر ‏مشكي در ايران تقريبا متوقف شده و در شرايط فعلي توليد اين‎ ‎كالا فقط براي اين‌كه دانش آن فراموش نشود، در حد بسيار جزئي انجام ‏مي‌شود‎." ‎‏ وي معتقد است كه با شرايط فعلي توليد پارچه چادر‎ ‎مشكي در ايران هيچ توجيهي ندارد و توليد پارچه چادر مشكي نيز مانند ‏ساير كالاها‎ ‎نيازمند عواملي است كه در فرآيند توليد تاثيرگذارند.‏‎ ‎‏ به گفته او در شرايطي که تعرفه وارداتي پارچه چادر مشكي به ‏صورت‎ ‎كامل 16 درصد است و تعرفه واردات ساير پارچه‌ها بين 66 تا 70 درصد تعيين‏‎ ‎شده ديگر توليد پارچه چادري براي ‏توليدكننده داخلي به صرفه نيست. کاهش ناگهاني تعرفه واردات از سوي وزارت بازرگاني اگرچه با شعار حمايت‎ ‎از مصرف‌کننده ‏تحقق پيدا کرد اما آنچه که در اين ميان به دست نسيان سپرده شد حمايت‎ ‎از توليد داخلي بود‏‎.‎تا انجا که دبيرانجمن نساجي با اشاره به ‏شکست طرح توليد پارچه‌ چادر مشکي در کشور معتقد است: "کاهش تعرفه واردات اين پارچه از 70 به 17 درصد لطمه بزرگي به ‏توليد داخل وارد کرده و باعث شده سرمايه‌گذاري جديدي در اين صنعت صورت نگيرد. " ‏
‎

‏

نامه مهندس بازرگان به "اعليحضرت سابق آقاي محمد رضا پهلوي" که دکتر ابراهيم يزدي بعد از سي سال آن را فاش ‏کرده است، نکته تکان دهنده اي در خود دارد. باور ندارم که کسي را از آن نکته گريز باشد و بعد از خواندن اين نامه ‏دچار وحشت نشده باشد، فرق هم نمي کند. هر ايراني، بي توجه به نگرش هاي سياسي اش. بي توجه به نسبتش با اين ‏نظام يا نظام قبلي.‏

نامه که به تاريخ نهم آذر [1358] نوشته شده چندان بلند نيست که نتوانش خواند.‏

مهندس نوشته "اگر هميشه از من صراحت ديده ايد که تلخ بوده است فکر مي کنم هر دفعه نيز روشن شده است که ‏گفتارم خالي از صداقت و حسن نيت نبوده، و درست از آب در آمده است. حالا هم مي خواهم پيشنهادي بدهم که به ‏خواست خدا خير بزرگ براي همه و از جمله شما و شهبانو در دو دنيا خواهد داشت. در برابر وضع وحشتناک حاضر ‏و مساله لاينحلي که گروگان گيري اعضا سفارت آمريکا و سر سختي طرفين دعوي بر سر استرداد شما بوجود آورده ‏است و مي رود که خداي نخواسته عالمي به آتش و مرگ کشيده شود بياييد يک ژست عالي تاريخي و در عين حال ساده ‏انجام دهيد: اعلام مراجعت به ايران براي حضور و دفاع خود در محاکمه بنماييد، کليد نجات مملکت و باز شدن گره ‏کور بين الملل و همچنين آزادي وجدانتان و خروج از وحشت حاضر بدست شما است. به خاطر هموطنان و براي اثبات ‏دوستي و خدمتگزاري به آنان و به شريعت که هميشه مدعي بوده ايد اين کار را بکنيد و بي درنگ هم بکنيد. گروگان ها ‏آزاد خواهند شد، مردم آمريکا که نمي گذارند دولت شان شاه را تحويل بدهد راضي و خلاص خواهند شد. حمله به ايران ‏و هرگونه مشکلات و مصائب احتمالي مرتفع مي شود. اروپا و آسيا از نگراني بيرون مي آيند و بالاخره شهرت جهاني ‏و افتخار خدمت بي نظيري که کفاره اي از گذشته و آبرويي براي آينده خواهد بود مي خريد . چه بسا همين عمل تاثير ‏بر دلها و در محکوميت شما داشته باشد. در هر حال من پيشقدم در تقاضاي تخفيف و کوشا براي اخذ گذشت خواهم بود. ‏روساي کشورها نيز چنين وساطت خواهند کرد. اين را هم بدانيد که در صورت خودداري از چنين شهامت مردانه ‏وضع مردم ايران و دنيا طوري نيست که به سلامت و به سلطنت بر گرديد. عاقلانه ترين و خوش عاقبت ترين راه حل ‏همان است که عرض کردم، خداوند ارحم الراحمين است و در توبه و سعادت را به روي بندگان باز گذاشته است."‏‎ ‎
‎ ‎
‎‎اول سخن‎‎

پيش از رسيدن به مقصود اصلي از اين يادداشت، يک لحظه تصور کنيد که مهندس بازرگان چقدر ساده دل بود، همه ‏کساني که آن روز براي او نقشه مي کشيدند و در ظاهر احترامش را نگاه مي داشتند تا از قم فرمان رسيد "ضعيفيد آقا ‏ضعيف"، در دلشان چه ريشخندي داشتند به اين همه ساده دلي. نه فقط در شناخت همان ها که هر روز که کنارش ‏بودند، با او نماز مي خواندند و به او اقتدا مي کردند در نماز، بلکه در شناخت جهان هم ساده دل بود. چرا که به پادشاه ‏آخر پيشنهاد داده نامه اي بنويس و اعلام "مراجعت به ايران براي حضور و دفاع خود در محاکمه کن" . بعد پيش بيني ‏کرده است که با اين ژست عالي تاريخي پادشاه باعث نجات مملکت و باز شدن گره کور بين الملل و آزادي وجدان خود ‏و خروج از وحشت مي شود. و ما امروز مي دانيم هيچ يک از اين اتفاقات نمي افتاد. با نوشتن چنين نامه اي هيچ ‏مشکلي حل نمي شود، برخي اصلا سعادت کشور را در حوادثي مي ديدند که داشت ظاهر مي شد. پس چگونه ممکن ‏بود آن ها به نامه اي دست بردارند از حوري بخت که به حجله شان وارد شده بود.‏

نشانه هاي ساده دلي مهندس همين اندازه نيست، بيش ترست. مي نويسد با همين نامه که بنويسي گروگان ها آزاد مي ‏شوند و از طرفي مردم آمريکا که نمي گذارند دولت شان شاه را تحويل را تحويل بدهد،[به همين] راضي و خلاص ‏خواهند شد.‏

مهندس ساده دل ما نمي دانست که همان کنار دستش صادق قطب زاده، نظر ديگري داشت و عکس اعتقاد وي را عمل ‏مي کرد چنان که بعدها گريم کرده به ديدار نماينده کارتر رفت [به زماني که هر نوع تماس با آمريکائيان توسط رهبر ‏انقلاب ممنوع شده بود] و از قضا همان هاميلتون جردن هواپيماي حامل شاه بيمار روي تخت عمل جراحي را در ‏فرودگاه نظامي اندروز نگاه داشت. يعني اگر اطمينان به دست مي آمد که حکومت ايران گروگان ها قبل از انتخابات ‏رياست جمهوري آمريکا آزاد مي کند، از ديد کاخ سفيد شاه هم فروختني بود. تازه علاوه بر اين، اين نظر مهندس که مي ‏گويد "مردم نمي گذارند دولتشان شاه را تحويل دهد" نشان از خوشباشي و ساده انگاري او دارد. افکارعمومي مردمان ‏آمريکا توسط دستگاه هاي هدايت افکار ساختني و پرداختني است. به دفعات هم نشان داده شده که آن ها در پايان کار ‏متحدانشان در ويت نام و شيلي، يونان و هيچ کجاي دنيا اشکي نريختند. به خصوص اگر مردم آمريکا قانع شده باشند ‏که با اين عمل، جلو رفتن جوانان به جنگي ديگر گرفته مي شود و از آن مهم تر جلو بالارفتن نرخ بهره. کاش جهان به ‏همان پاکي بود که مهندس مي ديد.‏

مهندس بازرگان، با همه آن چه در ده ماه بر سر خودش و دولت آمده باز باور دارد که ضمانت وي را دوستانش در ‏شوراي انقلاب خواهند پذيرفت. از همين روست که به پادشاه مي نويسد خودم ضمانتت را مي کنم . روساي دولت ها هم ‏ضمانت خواهند کرد.‏

مگر در مورد اميرعباس هويدا او ضمانت نکرده بود، مگر سران کشورها ضمانت نکرده بودند. چرا مهندس تصور ‏مي کرد که با اين همه شاه بايد ضمانت وي را قبول کند.‏

گفتني است از آن جا که نگارنده اين سطور از معدود خبرنگاراني بودم که در مدرسه علوي حضور تقريبا مداوم داشتم، ‏خوب مي دانم که مهندس بازرگان براي چند تن وساطت کرد و گواهي داد. سرهنگ داور پناه محافظ خانه دکتر مصدق ‏در روز کودتا، و رييس محافظان مهندس بازرگان، کاغذي بلند را آورد و در دادگاه نيم ساعته ناصرمقدم خواند. در ‏ابتداي آن متن مهندس گفته بود [و داور پناه نوشته بود] که به زبانم نمي گردد وگرنه بايد مي گفتم نقش تيمسار در ‏پيروزي انقلاب از امام هم مهم تر و تاثيرگذارتر بود. اگر آن حوادث را حمل بر بي ساماني روزهاي اول کنيم که به ‏راستي قوه قضائيه سامان نداشت، بعد ها نه در مورد مهندس اميرانتظام که ما خوب مي دانيم بازرگان با اين درد رفت ‏که نتوانسته کاري براي او بکند، وساطت هايش کاري کرد. نه در باب قطب زاده که مخالفش بود و نوشت "شما که با ‏هم پدر مرا در آورديد حالا به او رحم کنيد کمي". نه در مورد آيت الله شريعتمداري که به راستي از همه چيز مايه ‏گذاشت. مهندس با همان طنز که داشت به آيت الله رضا صدر گفته بود اگر مي دانستم کم تر اثري دارد، من هم مي آمدم ‏عبائي پهن مي کرديم و مي نشستيم پشت در خانه حاج آقا حسن، بدهي هاي خود را به ادا مي کرديم شايد هم خدا دلش ‏رحيم تر بود. و اين رسم حصر علما را در پرونده مان نمي گذاشتيم.‏

مهندس ما هم هموطنان خود را مهربان تر از آن مي ديد که هستند. به ايماني که داشت باور داشت که مسلمان دروغ ‏نمي گويد، خداوند بخشنده است و دستگير و قدرت همه حکايت نيست. ‏

‎‎اما اصل حکايت‎‎

اما هدف اصلي از نوشتن اين مقال سخني ديگرست. لحظه اي تجسم کنيد اگر آن "عاقلانه ترين و خوش عاقبت ترين راه ‏حل" ها پذيرفته مي شد و در يک روند حساب شده اي، شاه و شهبانو خود را با اميد به شفاعت مهندس بازرگان تسليم ‏مي کردند تا صلح بين الملل در خط نيفتد و جنگ نشود، چه مي شد. هيچ مي دانيد مهندس ع خ قفسي سفارش داده بود تا ‏شاه و شهبانو را در آن بنشانند و در شهر بگردانند. سفارش دهنده امکانات داشت وگرنه در آن روزگار چه بسا ميليون ‏ها نفر اگر به ذهنشان مي رسيد نام خود را در آن ابتکار ثبت مي کردند.‏

تجسم کنيد چنين فيلمي گرفته مي شد در حالي که دويست خبرنگار و عکاس در تهران بودند در آن زمان. تجسم کنيد که ‏اگر براي طالبان يک عکس از جسد دکتر نجيب و برادرش باقي ماند که طالب ها در کنارش عکس به يادگار مي ‏گرفتند، ‏

در روزگاري که نود و نه مميز نود و نه در صد باور کرده بودند که ديو را يافته اند، شاه را ثروتمندترين مرد جهان ‏کرده بودند، برايش "شوهر" ساخته و کتابي در اين باب نوشته بودند. در روزگاري که خلخالي چون هويدا را کشت – ‏آن هم به وضعيتي که رعايت حقوق بشر، با هيچ ترفندي در آن نشانه نداشت، - چنان محبوب شد که حزب توده وي را ‏نامزد خود در انتخابات رياست جمهوري کرد. خودش گفت من شرمسارم از ملت که امکان داشتم اما شاه و فرح را ‏مانند پسر اشرف و اويسي نکشتم.‏

آخرين پادشاه ايران در يک سال آخر کار، هر چه کرد همان بود که نبايد. نه ذوب کردن ارتش با خشونت نمائي بي ‏پشتوانه، نه صداي انقلاب شما را شنيدم، نشانه هزيمت و شکست، به زندان انداختن قربان کردن هويدا و ژنرال هايش . ‏بي ارادگي ها و بي تصميمي ها، همه از ضعف و بي ارادگي بود. اما عجب که اين تصميم آخر را درست گرفت. به ‏ضمانت مهندس بازرگان توجه نکرد. به اين ترتيب هم مهندس بازرگان را در برابر تاريخ به زحمت نينداخت و هم ملت ‏ايران را بي ابرو نکرد.‏

‎‎يک فرض ديگر‎‎

اما بيائيد و فرض کنيد که بين سطور نامه مهندس بازرگان چيز ديگري هم است. او به پادشاه پيشنهاد مي کند حالا که ‏امکان بازگشتت به حکومت وجود ندارد، بيا و نامه اي بنويس و از سلطنت صرفنظر کن، بهانه ها از دست مي رود، ‏کارها درست مي شود. نامت هم در تاريخ مي ماند که مانع از جنگ و تباهي شدي.‏

اگر دکتر ابراهيم يزدي و مهندس اميرانتظام و ديگر مشيران مهندس شهادت دهند که اين فرض درست است و مهندس ‏چنين نظري داشت، آن وقت است که بايد بار ديگر بر او درود فرستاد. بر کسي که تباهي ارزش ها را مي ديد اما مي ‏خواست باور نکند. مي خواست دنيا را با همان ارزش هائي که باور داشت بسازد.‏

يک سئوال متن شناسانه هم دارم. چرا مهندس بازرگان در حالي که مخاطب نامه اش پادشاه است ناگهان در وسط نامه ‏نام از شهبانو مي برد و پيشنهاد مي کند با عمل به توصيه وي "به خواست خدا خير بزرگ براي همه و از جمله شما و ‏شهبانو در دو دنيا خواهد داشت". به گمانم مهندس با به ميان کشيدن پاي يک زن، زني از خانواده طباطبائي ديبا، گمان ‏دارد، در آن ميدان سيده اي بر دار نخواهد شد و اکراه دارد او را همقفس کردن. اگر اين فرض درست باشد چه کشيده ‏مهندس موقع به دار کشيده شدن دکتر فرخ رو پارسا.‏

و تا اين نگويم سخنم به پايان نمي رسد. بيهوده گمان نبايد برد که آن چه سي سال پيش گذشت، همانند آن چه در اين سي ‏سال گذشته، مسووليتش به دوش يک گروه است، همان ها که نظام ساختند. تا باور نکنيم که همه بوديم و همه فريادکشان ‏بوديم، جنون خون گرفته، بارمان بار نمي شود. امکان تکرارمان هست.‏

چه خيالي، چه خيالي مي دانم حوض نقاشي من بي ماهي است