روز گذشته خبر مصوبه شورای عالی اداری و انتقال سازمان حج و زیارت از وزارت ارشاد به سازمان «میراث فرهنگی و گردشگری و صنایع دستی»، بسیاری را بهت‌زده کرد و در شگفتی فرو برد. این اقدام در حالی انجام شده که خاکسار قهرودی، رئیس سازمان حج و زیارت در عربستان مشغول پیگیری امور زائران ایرانی بوده است.

به گزارش خبرنگار «آینده»، سازمان حج و زیارت طی سال‌ها به عنوان سازمانی فرهنگی زیر نظر وزارت ارشاد وظایفش را انجام داده و دشواری و مشکلی در این زمینه نداشته و تنها نوعی توسعه‌طلبی‌خواهی از سوی سازمان میراث فرهنگی و در نظر گرفتن اهداف خاص، می‌توانسته سبب این انتقال باشد.

جالب آن که به گفته وزیر ارشاد، وی در جریان این تصمیم مهم نبوده و در جلسه شورای عالی اداری شرکت نداشته است. این امر این شائبه را ایجاد کرده که چه بسا اصولا جلسه شورای عالی اداری تشکیل نشده و این مصوبه با عجله و در شرایط غیرمعمولی انجام شده است.

البته سکوت نمایندگی ولی‌فقیه در سازمان حج و زیارت که تقریبا بار اصلی مسئولیت دینی و فکری حج را برعهده دارد و از این به بعد باید زیر نظر  جناب آقای مشائی کارها را به پیش ببرد، موجب شگفتی است.

از سوی دیگر از آن‌جا که مراجع تقلید نسبت به ریاست فعلی میراث فرهنگی انتقادات علنی دارند و بارها صراحتاً خواستار برکناری او شده‌اند، بیم آن می‌رود که آنان نیز در ارتباط با این مسئله مهم و حیاتی که خود سهم قابل توجهی در برگزاری آن دارند، دچار مشکل شده و نسبت به آن واکنش نشان دهند.

مهم‌تر آن که براساس برخی اخبار غیررسمی، پیش از عید نوروز درخواست اداره امور زیارتی عتبات توسط میراث فرهنگی با مخالفت رهبر انقلاب روبه‌رو شده و ایشان همچنان بر باقی ماندن آن زیر نظر سازمان حج و زیارت تأکید کرده‌اند.

کار عجیبی که در واکنش به این امر صورت گرفته، این است که نه تنها امور عتبات که کل حح و زیارت زیر نظر سازمان میراث فرهنگی رفته و به این ترتیب، قدمی فراتر از موضوع مورد مخالفت رهبری برداشته شده است!

طبیعی است هرگونه توضیحی از ناحیه سازمان حج، وزارت محترم ارشاد، نمایندگی ولی‌فقیه و دیگر دست‌اندرکاران حج می‌تواند سبب رفع این سوء تفاهمات شده و از ایجاد یک اختلاف دیگر جلوگیری کند.

شاید بهترین کار این باشد که شورای اداری هرچه زودتر این مصوبه خود را - در صورت وجود - ملغی کرده و اجازه دهد امور به صورت طبیعی و با همین منوال پیش برود.

در پی انتشار این خبر، برخی از محافل خبری، دست به انتشار خبری زده و از وجود برخی تهدیدات خارجی برای ساقط کردن جنگنده‌های ایرانی در صورت پرواز خبر دادند.

فحاشی مدرن به سبک سرمربی ارزشی

جمهوریت: اتفاق تازه ای نیست. حاجی مایلی کهن همان است که بود. در سال های دور در لباس سرمربی تیم ملی هم با همه سرجنگ داشت ؛ با همه ! خبرنگار و روزنامه نگار و بازیکن و تماشاچی و مدیرعامل و حتی هم پیمان ها و همبازی ها و مربی های سابق خود.  سلطان ، سردار ،  مدیر ، حاجی و ... همه هدف شلیک های مربی آتشین مزاج تیم ملی قرار گرفته اند.

آنقدر با همه جنگید تا فشنگ هایش تمام شد و با شکست در جبهه دوحه سنگر تیم ملی را ترک کرد.

کسانی که او را زمین چمن هم به خاطر دارند ، گواهی می دهند که او از گذشته عاصی و تلخ بوده است. حتی وقتی چرخ روزگار چرخید و و پس از ١٢ سال دوباره سکان هدایت تیم ملی فوتبال را به دست گرفت حاضر نشد کمی  آرامش و تساهل پیشه کند و کینه ها را به فراموشی بسپارد. هجمه عجیب او به مجری محبوب برنامه نود در همان نخستین روز انتخاب به عنوان سرمربی تیم ملی و البته عقب نشینی های عجیب تر عادل فردوسی پور آشکار کرد که حاجی مایلی با خشاب پر به صحنه بازگشته است.

سرمربی اصولگرای تیم ملی اما در بیانیه ای (که بیشتر فحشنامه ای است خطاب به یک مربی دیگر)  چنان عنان اختیار از کف داده و از کلماتی استفاده کرده که هیچ شرحی جز تاسف بر آن نمی توان نگاشت.

کسی بر معایب اخلاقی سرمربی استقلال که خطاب این بیانیه ! بوده شکی ندارد. ادبیات ناپسند قلعه نوعی ، تعامل نامناسب او با رسانه ها، رفتارهای نخ نمای او در بافتن آسمان و ریسمان به یکدیگر برای فرار از قبول مسوولیت ناکامی ها و کارکتر خاص او و جماعت همراه همیشگی اش بر هیچکس پوشیده نیست.

هیچکس ناجوانمردی تماشاگران استقلال در باب فحاشی به سرمربی تیم ملی را تایید نکرده و نخواهد کرد.

هیچکس نمی تواند منکر وجود آلودگی و روابط پشت پرده و زد و بندهای خاص در فوتبال کشور شود.

هر کسی اگر منصف باشد می داند که فوتبال ایران چه مشکلاتی عدیده ای در زیر ساخت ها و اصول اولیه دارد.

اما آنچه سرمربی تیم ملی در دفاع از خود و هجو منتقد مقابلش نگاشته چیزی جز تایید و پیروی هرچه بیشتر  از همین روال زشت و زننده و صحه گذاشتن بر آلودگی حاکم بر فضای فوتبال کشورمان ارائه نمی کند.

حاجی مایلی که همواره با بغض در کلام از ناجونمردی ها می نالد و نامردی ها و نامردمی های فوتبال را فریاد می زند ، با همان منش و سبک و سیاقی که ادعای تبری از آن را دارد ، به مخالفان خود حمله کرده است.

با فحاشی و بکابردن کلمات ناپسند چه کسی در روزهای آتی می تواند تماشاگران و اتمسفر پر از اشکال ورزشگاه ها را کنترل کند؟ فردا روز که تیم ملی به حمایت مردم نیاز دارد کیست که بتواند گرداب درگیری های داخلی را از فضای فوتبال ملی دور نگاه دارد؟

اینک روسای فدراسیون فوتبال و مدیران سازمان تربیت بدنی هم باید نتیجه انتخاب های سیاسی خود را نظاره گر باشند.

سرمربی تیم ملی که منتسب به رئیس جمهور است و در باب نحوه انتخاب او هزاران حرف و حدیث و شنیده و شایعه بر پا گشته ، اینک در حال خرج از کیسه همان اعتبار و حمایت و همراهی است. آیا به کاربردن ادبیات چاله میدانی از سوی مایلی کهن که این روزها حتی پرونده چگونگی انتخاب ١٢ سال پیش او به سمت سرمربی تیم ملی هم دوباره مفتوح شده است ، به حساب مدیریت ورزش کشور نگاشته نخواهد شد؟

واقعا پاسخ فدراسیون فوتبال در قبال این رفتار عجیب چه می تواند باشد؟ با این عصبیت آلوده به ناسزا چطور می شود همدلی و همزبانی را در حمایت از تیم ملی فراهم ساخت ؛ آنهم در برهه ای که مسیری سخت پیش پای فوتبال ایران برای صعود به جام جهانی است.

مدیران سازمان ورزش و فدراسیون فوتبال باید هر چه زود تر به حال این فضای آلوده که آکنده از تهمت و اتهام بی اساس و مدرک  شده و فحاشی و هجو و تحقیر و توهین در آن روندی عادی است ، چاره ای اتخاذ کنند.

البته ذکر این نکته هم بد نیست که برگزاری ضیافت روبوسی و آشتی کنان به سبک و سیاق این روزها در واکنش به این فاجعه اخلاقی تنها نمایش و تئاتری مسخره و مضحک خواهد بود که انگار به قصد فریب و تمسخر افکار عمومی برپا شده است.

واقعا چه کسی می تواند قربان صدقه رفتن ها و "مخلصم چاکرم" گفتن های طرفین را پس از این مناقشه زشت باور کند؟ اگر قرار است قضیه را با یک صلوات ختم به خیر کرده و این افتضاح را لاپوشانی کنید ، تنها خودتان را گول می زنید.

و در آخر آنچه پیش آمده تنها و تنها مایه ناامیدی از سرنوشت تیم ملی کشورمان است. به نظر می رسد که برای نجات تیم ملی از ترس مرگ خودکشی کرده ایم...
 

خبرنگاراني كه امروز در نشست خبري وزير در وزارتخانه آموزش و پرورش حضور داشتند، گزارش دادند، علي احمدي با انتقاد از آنچه «ميزان كم اعتبار اختصاص يافته براي قانون حذف كنكور» مي‌خواند، به شدت به مجلس تاخت و گفت: «با اين مبلغ حتي «آب نبات چوبي» هم نمي‌توان براي آموزش و پرورش خريد، زيرا هزينه تصحيح اوراق امتحاني در آموزش و پرورش بسيار بالاتر از اينها است.» اشاره علي احمدي به اعتبار ٢٠٠ ميليارد ريالي مجلس براي حذف كنكور بود كه نمايندگان مجلس از آن به عنوان رفع بهانه دولت و آموزش و پرورش براي فراهم كردن مقدمات حذف كنكور ياد كرده بودند.

به گزارش ايلنا او در ادامه با طرح انتقاداتي از قانون عملا مخالفت خود را با حذف كنكور اعلام كرد. علي احمدي پس از گلايه از كم بودن اعتبار مجلس، افزود: آزمون سراسري كنكور كه با مشاركت بسياري از دستگاه‌ها برگزار مي‌شود، تنها دو تا سه روز را به خود اختصاص مي‌دهد، اين در حاليست كه در همين مدت اندك هم باز ممكن است، حرف و سخن‌هاي بسياري وجود داشته باشد، حال چه رسد به اين كه چنين آزموني در طول چند سال بخواهد، برگزار شود!

او در ادامه با اشاره به نحوه ي برگزاري اين آزمون, گفت: همه پذيرفته‌اند كه آزمون سراسري كنكور به صورت تستي انجام شود، اما چه كسي مي‌تواند بپذيرد كه آزمون‌هاي پايان سال متوسطه نيز به صورت تستي طراحي و اجرا شود و در عين حال اگر سوالات تستي نباشد، آموزشگاه‌هاي آن‌چناني كنكور كه جاي آموزش و پرورش نشسته‌اند، چه خواهند كرد؟! علاوه بر اين اگر تصحيح اوراق به دست معلمان صورت گيرد، آيا عدالت مي‌تواند به طور كامل و جامع اجرا شود؟

وزير آموزش و پرورش در ادامه ي پرسش هاي خود گفت : آيا كيفيت تدريس در آن با مناطق برخوردارتر متفاوت نيست؟! آيا دانش‌آموزي كه در مناطق محروم تحصيل مي‌كند، معادل دانش‌آموزان مناطق برخوردار از تسهيلات و امكانات طي كردن موفقيت‌آميز آزمون‌هاي سال‌هاي متوسطه برخوردار است و يا اين عدالت محسوب مي‌شود؟!

علي احمدي تاكيد كرد: ما چون مجري اين قانون هستيم، وظيفه ما اجراي قانون است، اما مي‌بينيم كه اجراي اين قانون چنين تبعاتي را نيز دارد و هر انديشمندي كه به اين مسايل فكر كند، قطعا خود نظر مثبت نسبت به طرح اين پرسش‌ها خواهد داشت.

 دیدار انتخاباتی حبیب الله عسگراولادی دبیر کل جبهه پیروان خط امام و رهبری و محمد رضا باهنر با محمود احمدی نژاد به صحنه اعتراض های شدید باهنر به نحوه رفتار احمدی نژاد با اصول گرایان تبدیل شد و در مقابل احمدی نژاد هم به طور اساسی شروط باهنر و عسگراولادی را برای حمایت از کاندیداتوری اش رد کرد. سایت اینترنتی ثانیه نیوز که از سوی حامیان احمدی نژاد اداره می شود خبر داد که هفته گذشته، دو نفر به نمایندگی احزاب عضو جبهه پیروان خط امام و رهبری با دکتر محمود احمدی‏نژاد دیدار کردند.

به گزارش ثانیه‌نیوز (سایت خبری ستادهای خودجوش احمدی‌نژاد)، هفته گذشته قرار بود سه نفر به نمایندگی احزاب عضو جبهه پیروان خط امام و رهبری با دکتر محمود احمدی‏نژاد دیدار کنند که یک نفر از آنها به دلیل بیماری غایب بود و لذا حبیب‏الله عسگراولادی و محمد رضا باهنر موفق به این دیدار شدند.

‏حبیب‏الله عسگراولادی دبيركل جبهه پيروان خط امام و رهبري در این دیدار به دستاوردها و بیان عملکرد دولت نهم اشاره کرد و گفت: سفرهای رئیس جمهور به استانها و تماس نزدیك با مردم و دادن میلیونها نامه به رئیس جمهور سبب درك شما از محرومیت‌های نیمه پنهان و ارائه خدمت بالاتر به آنهاست. خوشبختانه دولت نهم با تلاش شبانه‌روزی سعی كرده است به مطالبات مردم در سطوح مختلف از جمله در سطح محرومین پاسخ دهد. تخطئه این خدمت نفعی برای منتقد محترم ندارد. چون به هر حال مردم محروم با همه وجود این خدمت را درك می‌كنند.

به گزارش ثانیه‏نیوز، محمد رضا باهنر نایب رییس لاریجانی و دبیرکل جامعه مهندسین جبهه پيروان خط امام و رهبري نیز از ابتدای سخن، باب طرح برخی اتهامات نسبت به دولت را باز کرد و خواستار مشورت دولت آینده در انتصابات با جبهه پيروان خط امام و رهبري شد. وی در ادامه شروط دیگری را نیز در مورد دولت آینده، مطرح ساخت.

دکتر محمود احمدی‏نژاد نیز با اشاره به زمینه‏های شکل‏گیری دولت نهم و حمله‏های غیرمنصفانه به این دولت، به جایگاه این دولت نزد رهبری، مردم و عرصه بین‏الملل اشاره کرد.

کاندیدای دهمین دوره انتخابات ریاست جمهوری، معیارهای مورد نظر خود را برشمرد و با تکیه بر کلام معصوم(ع)، امام(ره) و رهبر معظم انقلاب، این معیارها را معیارهای دولت اسلامی ذکر کرد و لذا با رد شروط مطرح شده، خواستار تطبیق برخی مدعیان با این شروط (معیارهای دولت اسلامی) شد.

کمتر از ٢٠ روز دیگر تا زمان ثبت نام کاندیداهای انتخابات ریاست جمهوری باقی مانده و به رغم تاکید حلقه محدود حامیان دولت بر حمایت همه جانبه مجموعه اصوا گرایان از کاندیداتوری محمود احمدی نژاد، هیچ یک از گروه های و جریان های ریشه دار ، با سابقه و پرنفوذ جناح راست(اصول گرا) موضع و بیانیه رسمی در باره حمایت از احمدی نژاد اعلام نکرده اند.

این در حالی است که در جناح رقیب آنها اکثر گروه ها و احزاب اصلاح طلب به صورت شفاف و علنی موضع انتخاباتی خود را اعلام و کاندیدای خود را نیز معرفی کرده اند. جبهه مشارکت، سازمان مجاهدین انقلاب اسلامی، مجمع روحانیون مبارز، حزب همبستگی، حزب اعتماد ملی و... هر کدام با بیان دلایل و برنامه های خود، به بیان چرایی حمایت از میر حسین موسوی یا مهدی کروبی پرداخته اند.

اما وضعیت در اردوگاه اصول گرایان به گونه ای دیگر است. جامعه روحانیت مبارز به عنوان تشکل شاخص و تاثیر گذار در مجموعه گروه های اصول گرا به مانند حزب موتلفه اسلامی و جامعه اسلامی مهندسان به تصمیم قطعی نرسیده است. تنها حامیان دولت که محدود به حلقه مشاوران و نزدیکان احمدی نژاد می شوند به همراه جمعیت ایثارگران - که اتفاقا در انتخابات دور اول ریاست جمهوری گذشته از عضو موسس و شورای مرکزی خود یعنی احمدی نژاد حمایت نکرد، به صورت علنی از کاندیداتوری رئیس جمهور فعلی حمایت کرده اند و بقیه همچنان در انتظار به سر می برند.

در همین ارتباط توجه به تیتر چند خبر یا اظهار نظر اصول گرایان قابل تامل است:
«هنوز مشخص نیست در جریان اصول گرا یک اجماع کامل بوجود آید یا یک اجماع با سکوت! شکل خواهد گرفت زیرا طیف های اصول گرا اعلام می کنند شاید در این انتخابات ساکت باشند و اظهار نظری نکنند.»
( کاظم جلالی نماینده اصول گرای مجلس در گفت و گو با آریا)

«در صورت کاندیداتوری ولایتی در انتخابات ریاست جمهوری، محمد باقر قالیباف معاون اولی وی را خواهد پذیرفت. هنوز آقاي ولايتي پاسخ منفي قاطع براي عدم حضور در انتخابات نداده است.»
(علی مطهری در گفت و گو با ایلنا)

« حزب موتلفه اسلامی در حال حاضر از هیچ فرد خاصی برای نامزدی نهایی اصول گرایان نام نمی برد مگر اینکه مجموعه اصول گرایان به یک فرد برسند که در آن صورت آن فرد نامزد موتلفه نیز خواهد بود.»
( محمد نبی حبیبی در گفت و گو با ایسنا)

این قبیل اظهار نظرها که این روزها بسیار شنیده می شود بیش از هر چیزی بیان گر یک موضوع است؛
« تردید مجموعه اصول گرایان در حمایت از احمدی نژاد.»

در خصوص دلیل این تردید بیان این جمله از سخنان غلامرضا مصباحی مقدم چه بسا، گویای کل ماجرایی باشد که از سال ١٣٨٤ آغاز شده و تا کنون ادامه دارد و البته مهمتر اینکه، هیچ امیدی به تغییر آن نیست.

رئیس کمیسیون اقتصادی مجلس در گفت و گویی دلایل سکوت یا عدم حمایت از کاندیداتوری احمدی‌نژاد را این گونه برشمرده است؛« مسائلی مثل بی‌توجهی به نظرات مشورتی دیگران، کم توجهی به تعامل مؤثر با مجلس، اقدامات عجولانه و تصمیمات ناپخته و واکنش‌های بدون مطالعه از سوی دولت نهم، زمینه‌های نارضایتی برخی از اصولگرایان را طی چهارسال گذشته ایجاد کرده است. در مواردی مثل تصمیم‌گیری برای انحلال هیأت مدیره بیمه ایران، انحلال سازمان مدیریت و برخی تخلفات قانونی آشکار از سوی دولت.

با این حال به نظر می رسد اصول گرایان ناراضی از عملکرد دولت، امید داشتند تا در آستانه انتخابات و با مشخص شدن یک دوره کاری ٤ ساله از کارنامه دولت، رئیس جمهور را مجاب کنند تا در رفتارهای خود و اتخاذ تصمیمات تغییر مشی داده و شروط آنها را برای حمایت بپذیرد. این گونه بود که نمایندگانی از ناحیه طیف های مختلف اصول گرایی به دیدار احمدی نژاد یا نزدیکان وی رفتند و رایزنی هایی در این باب انجام دادند.اما نتیجه همان بود که انتظار می رفت.« رئیس جمهور به چنین شروطی اعتنا نمی کند.»

در حقیقت مجموعه اصول گرایان در صورت حمایت از احمدی نژاد، از یک طرف در ایجاد هر گونه تغییر برنامه ها و سیاست های دولت نهم در صورت پیروزی مجدد تردید دارند و از سویی دیگر نگران ثبت عملکرد دولت به نام اصول گرایی هستند.

به تعبیری آنها به خوبی می دانند که حمایت از احمدی نژاد در صورتی که به پیروزی وی هم منجر شود، برای آنها حکم،«آش نخورده و دهن سوخته» را خواهد داشت. چرا که نه امیدی به تغییر رفتار رئیس دولت و برنامه های آن می رود و نه بهانه ای برای انتقاد و شانه خالی کردن از مسئولیت سهیم بودن در بوجود آوردن وضع موجود.

با این وصف وضعیت برزخ گونه بسیاری از گروه های اصول گرا که هنوز درباره انتخابات به قطعیت نرسیده اند، طبیعی به نظر می رسد آنها همچنان منتظرند، منتظر یک پدیده یا اتفاق جدیدی که بتواند آنها را از این برزخ نجات دهد.
 

انشعاب خاموش در جبهه محافظه‌کاران

جلسه سخنرانی و پرسش وپاسخ میرحسین موسوی در جمع دانشجویان شهر اهواز در دانشگاه چمران این شهر، با سئوالات آمیخته با تخیلات شماری از دانشجویان روبرو شد که تازه وارد دانشگاه و صحنه سیاسی شده و بعید است تا 50 روز دیگر که انتخابات برگزار می شود، با بقیه دانشجویان برای نقش آفرینی مثبت دراین انتخابات همگام شوند. چند سئوال توام با پرخاشی هم از سوی دانشجویانی طرح شد که ظاهرا به بسیج دانشگاه وابسته اند.

مهندس موسوی در بخش هائی از سخنرانی و پاسخ های خود به دانشجویان گفت:

عهد ما با مردم، در زمان انقلاب این بود که در اداره امور کشور، همه اطلاعات را از مسائل مختلف به طور شفاف به مردم گزارش دهیم. عهد کردیم صداقت داشته باشیم، عزت آن ها را نگه داریم. عهد کردیم میراث بزرگی که آن را به دست آوردیم حفظ و تکمیل کرده و آن را به آیندگان دهیم. نه اینکه آن را ویران کنیم.

اکنون ما در یک شب تصمیم به حذف ده ها شورا می گیریم و اختیار آن را به کمیسیون های دولت می سپاریم. بنده در دولت بوده ام و با این موارد آشنا هستم. این کمیسیون ها کاملا تحت مدیریت رییس دولت و وزرا هستند و نمی توانند نقش شوراها را به واقع ایفا کنند. در نتیجه همین وضعیت است که ما امروز شاهد رویکرد های نادرست و بی نتیجه در سیاست های پولی هستیم.

 بحث تفریغ بودجه در مجلس مطرح است و ما شاهدیم چقدر گزارشات و تخلفات در آن وجود دارد، که اگر به آن ها رسیدگی نشود، چیزی از کشور باقی نخواهد ماند.

(دانشجویی با بر هم زدن نظم جلسه نظرات مخالف خود را طرح می‌کرد) موسوی گفت:‌ دانشجویان عزیز، دانشگاه بهترین فضا برای ابراز نظرات مخالف است.  در ‌کشور ما اقداماتی می شود که با هم در تضاد هستند. مردم و ملت ما به هیچ وجه از ارزش‌ها و مسائل اعتقادی و چیزهای خوب بدشان نمی آید. اما اگر ما به نام ارزش بر ضد این ارزشها عمل کنیم، حساسیتشان را بروز می‌دهند.

چرا پیشرفت های هسته ای اکنون باید در مقابل عدم توسعه یافتگی کشور قرار گیرد و چرا این دو مهم با یکدیگر همراه نیستند. فناوری هسته ای صلح آمیز قطعا برای آینده کشور ما امری حیاتی است که بنده به آن اعتقاد راسخ دارم، اما ما نباید از این پیشرفت به عنوان یک ابزار و تبلیغات گروهی در داخل کشور استفاده کنیم.

ما باید به قومیت ها و وجود قشرها و گروه ها و نژادهای مختلف به چشم فرصت نگاه کنیم و از توانایی آن ها برای پیشرفت کشور و آبادانی مملکت استفاده کنیم، نه اینکه به آن ها به عنوان یک تهدید بنگریم.

بنده با جابجایی رسمی مدیران مخالفم . در سال های گذشته هم دیدم مدیرانی برکنار شدند که در اول انقلاب در یک دوره بحرانی کشور را اداره می کردند، تجربه کسب کردند، معجزه کردند و پروژه های موفقی را به ثمر رساندند و مملکت کاملا به دست مدیران بی تجربه افتاد.  ما آن مدیران را از دست دادیم. به حدی که اکنون شما می بینید در مهمترین بانک کشور که بانک ملی باشد، در یک دوره 4 ساله 4  مدیر عوض می شود که اینجا وقتی حرف از سرمایه گذاری خارجی در کشور می شود باید گفت ‌وقتی در یک کشور ثبات سیاست گذاری و مدیریت وجود ندارد، مگر سرمایه گذار خارجی دیوانه اند که در اینجا سرمایه گذاری کنند؟‌ بنده با سهم بندی های جنسیتی مخالفم. و این مساله را عامل به وجود آمدن مشکلات بسیاری در کشور و عدم پیشرفت می دانم.

موسوی در پاسخ به شعار دانشجویان برای "آزادی فکر و اندیشه" گفت: ‌احترام به حقوق اساسی مردم جزء وظایف ماست. یادم می آید که مرحوم شهید بهشتی که از افراد قوی و موثر نظام بود، در کنار کیانوری، رهبر حزب توده و همچنین نمایندگان مختلفی از گروه‌ها و جناح های منتقد و مخالف در صدا و سیما بحث می کرد و با آن ها به مناظره می پرداخت و هیچ احساس کوچکی هم نداشت. فضای اول انقلاب فضای آزادی بود و مطمئن باشید هیچ جامعه ای از آزادی فکر و اندیشه ضرر نخواهد کرد. تک صدایی هرکجا رفت باعث ضرر شده است. هیچ کس نمی تواند با مختصر تغییر در لحن خود جای صداهای دیگران در پایگاه های دیگر را بگیرد.

معتقدم همین قوانین اساسی فعلی ما در کشور تضمین کننده این آزادی خواهد بود.

نباید در مواجهه بسیاری از مشکلات و مسائل عادی موجود در یک دانشگاه،‌ اداره آن را تبدیل به یک مساله امنیتی بکنیم. هر اندازه بتوانیم فضا را به سمتی ببریم که از انگ زدن ها و مارک زدن ها جلوگیری کند، و احساس مشترک را حس کنیم، موفق تر خواهیم بود.

ما باید حمایت از مستضعفان را حفظ کنیم و همواره مشکلات دهک های پایین و حمایت از آن ها را در برنامه داشته باشیم امابه گونه ای توامان، بر گسترش و توانمند کردن قشر میانی کشور نیز تاکید کنیم.

بنده معتقدم هر تصمیم و اقداماتی که کرامت انسانی و حقوق اساسی ملت ما ضربه زند، هزینه های جبران ناپذیری خواهد داشت برخورد با اراذل با اهانت به مردم فرق دارد.

ما حق نداریم دختری که در کنار پدرش در خیابان راه می رود را بگیریم. ما باید زمینه را برای حضور بیشتر زنان در عرضه های مختلف کشور فراهم کنیم . به هیچ وجه مساله گشت ارشاد جای خانواده ها را که زنان بنیاد آن هستند نمی گیرد.

ما به دنبال ایران پیشرفته هستیم نه یک ایران متحجر، عقب مانده توام با بیکاری، ‌تورم 25 درصد، عدم شفافیت در اطلاعات و ضعف در پیشبرد طرح‌های اساسی. وقتی چنین وضعی پیش بیاید، طبیعی است که مهاجرت‌هایی از کشور صورت می‌گیرد. ما یک ایران مدرن می‌خواهیم و دل ملت ما برای چنین ایرانی می‌تپد

از آیت الله موسوی خوئینی روز گذشته مصاحبه ای منتشر شد که وی مدتی پیش  با سردبیر ویژه نامه سی امین سالگرد انقلاب انجام داده بود.

آیت الله موسوی خوئینی رئیس کمیته سیاسی مجمع روحانیون مبارز، دادستان کل کشور و نایب رئیس مجلس در دوران رهبری آیت الله خمینی و مدیر مسئول روزنامه توقیف شده سلام بود که در ابتدای روی کار آمدن خاتمی به جرم انتشار طرح سعید امامی برای سانسور قانونی مطبوعات- و انتقام از نقشی که در به میدان کشیدن خاتمی در انتخابات دوم خرداد ایفاء کرده بود- در دادگاه روحانیت محاکمه شد.

این مصاحبه مفصل است و بخش زیادی از آن متوجه اشکالات قوه قضائیه و دادگستری در سالهای اول بنای جمهوری اسلامی است. ما از این مصاحبه مشروح خلاصه ای را با توجه به مسائل امروز ایران استخراج کرده ایم که می خوانید:

 « امام خمینی یک روحانی سیاسی و متفاوت با اکثریت روحانیت زمان خود بودند. یک سیاستمدار ـ فارغ از آنکه روحانی باشد یا نباشد ـ آرمان‌هایی دارد. امام هم یک روحانی سیاسی به معنای کامل کلمه و هم یک رجل سیاسی بودند. نقل است که در زمانی که مرحوم مدرس نماینده مجلس بوده‌اند ایشان به تهران و به مجلس می‌رفتند و از نزدیک نظاره گر کار نمایندگان و بحث های آنان بوده اند. حالا شما به یاد آورید که در زمان جوانی امام، اساسا سیاست در میان مردم به ویژه در میان روحانیون بازارگرمی نداشت.

پس امام یک رجل سیاسی بوده و از این جهت حتما آرمان‌های سیاسی هم داشته اند. امام یک روحانی برجسته نسبت به همتایان خود هم بوده اند.

نکته دیگر اینکه امام در زمره کسانی است که برای تغییر و تحول در محیط جامعه اسلامی برای خود رسالت و نقش مهمی قائل است. این نکته کاملا به شخصیت فرد بازمی‌گردد. برخی این مسوولیت را احساس می‌کنند و برخی دیگر نه. ممکن است فردی فعالیت سیاسی هم انجام دهد، نماینده مجلس یا دارای بالاترین مقام بشود اما برای خود نقش تاثیرگذاری در جامعه احساس نکند. امام اما برای خود رسالتی در جهت تغییر و تحول وضع موجود احساس می‌کرده است.

آیت‌الله شیخ حسن صانعی نقل می‌کردند که قبل انقلاب، وقتی برای امام نقل می‌کردیم که فلان روحانی برجسته مسجد بزرگی ساخته است، امام می‌فرمودند: دعا کنید خدا توفیق دهد کاری برای مردم انجام دهیم.

کسی که نظریه سلطنت را رد می‌کند باید جایگزین هم ارائه کند و امام سال‌ها قبل از رد سلطنت نظریه ولایت فقیه را بعنوان جایگزین آماده کرده اند.

امام زمانی خودشان می‌فرمودند ما ‌باید دو بار انقلاب می‌کردیم. یک بار انقلاب می‌کردیم تجربه می‌آموختیم. یک بار دیگر انقلاب می‌کردیم تجربه‌ها را به کار می‌بستیم. یعنی من هم برای مدیریت جامعه احتیاج به تجربه داشتم. تجربه لازم بود تا امام بفهمند احکام اولیه دینی برای اداره جامعه کافی است یا نه؟

این را بگویم که واقعا هم بی‌تجربه بودیم. انقلاب شده بود و چاره‌ای هم نداشتیم. شاه رفته بود و مردم همه چیز را از امام می‌خواستند. امام هم عقلا را جمع کردند و هر کاری از دستشان برمی آمد کردند. مانیفست هم نداشتیم. اگر امام عمر طولانی‌تری می‌داشت، خیلی تغییرات و تحولات دیگری را به وجود می‌آورد و حتی در بعضی نظریات خود که قبلا به آنها رسیده بود تجدیدنظر می‌کرد. نمی‌توان تصور کرد که فرد با استعدادی مانند امام ده، بیست، سی سال کشورداری کند اما باز مثل روز اول فکر کند. معنی این حرف، بی‌استعدادی است که کسی در برابر تحولات و تغییرات ذهن‌اش تکان نمی‌خورد.

اما یکی از موارد مهم تغییر در حکومت اسلامی که مسبب تغییرات فراوان هم شد، تاسیس مجمع تشخیص مصلحت نظام بود. موارد مهمی وجود داشت که در نهایت به تاسیس مجمع تشخیص مصلحت نظام منجر شد. مثالی بزنم. قانونی در نظام بانکی داشتیم و هنوز هم داریم به نام جریمه تاخیر تادیه.

بحث دیگر ذخایر زیرزمینی بود. در شهرسازی هم مشکل پیدا می‌کردیم چون مالک زمین فارغ از اصول شهرسازی می‌توانست هرگونه و هر تعداد طبقه که می‌خواست ساختمان بسازد. در تعزیرات هم مشکل وجود داشت که آیا جریمه نقدی یا زندان می تواند به جای شلاق قرار گیرد؟
امام یکی ـ دو بار جواب دادند. چند بار به آیت‌الله منتظری ارجاع دادند. سرانجام دیدند موردی نمی‌توان پاسخ داد. بنابراین مجمع تشخیص مصلحت نظام را تاسیس کردند. مجمع بسیاری چیزها را زیر و رو کرد. کار مجمع این بود و هست که اگر موردی خلاف شرع است را برحسب مصلحت بسنجد و در صورت وجود مصلحت آن را تصویب و تائید کند.

پس امام پذیرفتند که پیش‌فرض قبلی‌شان مبنی بر کفایت استنباطات فقه سنتی درست نبوده است و باید مصالح جامعه را بر اساس مقتضیات زمان و مکان نیز در نظر گرفت.

یکی از آرمان‌های امام، با توجه به تجربه‌ای که از اختناق دوران شاه داشتند، این بود که مردم بتوانند حرفشان را بزنند. تصورشان این بود که این اختناق ناشی از نظام سلطنتی است و اگر ما به جای آن نظام اسلامی را جایگزین کنیم، تلخی اختناق از میان خواهد رفت و آزادی جای آن را خواهد گرفت. اما ایشان و همراهان ایشان تصور روشنی از آزادی مردم نداشتند. بعضی وقت‌ها در تعابیر گفته می‌شود حکومت به مردم آزادی داده است. پیش‌فرض این جمله آن است که این حکومت است که حق آزادی دارد و گاهی مقداری از این آزادی را به خواست خود به مردم می‌دهد. نمی‌خواهم شخص خاصی را محکوم کنم. من همه را مقصر می‌دانم. تنها حاکمان ما نیستند که چنین ذهنیتی دارند، غیرحاکمان هم چنین تصوری می‌کنند. چرا که در فرهنگ ما ـ با آن سابقه استبداد طولانی ـ به این نوع ذهنیت عادت کرده‌ایم. اگر رمان‌ها و تواریخ و سایر وجوه فرهنگ ایرانی را بررسی کنید مشاهده می‌کنید مردم پذیرفته‌اند که حاکم فعال مایشاء است. در این فرهنگ کوچک‌ترین حق برای مخالف وجود ندارد.

می خواهم بگویم که آرزوی امام ایجاد جامعه آزاد بود، اما متاسفانه این در حد آرزو مانده است. خود امام نه در این زمینه تجربه‌ای داشتند و نه درباره تجربیات جهان و مشکلات بر سر راه آزادی فکری شده بود. دغدغه حفظ ثبات و حکومت منحصر در ما نیست. همه دنیا چنین خواسته‌ای دارند. اما چاره تحقق این خواسته، سرکوب و اختناق است؟

امروز که راه هرگونه انتقادی با نام تخریب یا تضعیف یا توهین به مقدسات سد می‌شودعلت اصلی آن فقدان تجربه حکومتداری است. حرفم این نیست که سوءنیتی در کار است، مسئله فقدان تجربه است.

هنوز نمی‌دانیم آزادی چه کارکردهایی دارد. از یک‌سو این طرف در روزنامه از آزادی صحبت می‌کند و نقد استبداد می‌کند، از سوی دیگر آن طرف می‌گوید اینها در روزنامه‌هایشان حکم خدا را به مسخره می‌گیرند و مردم را به دین و نظام بدبین می‌کند. پس راه چاره چیست؟ روزنامه نباید باشد؟ دنیا چه کار کرده است؟ تجربه دنیا این است که حکومت و دین در چارچوب آزادی مطبوعات و سایر آزادی‌ها حفظ شده است.

اگر وضع قبل از انقلاب را مبدأ بگیریم در این چند دهه بسیار پیشرفت کرده‌ایم. اما اگر وضع کنونی جهان را مدنظر قرار دهیم بسیار عقب هستیم. ما همیشه وضع مان را با قبل از انقلاب مقایسه می‌کنیم. این بد نیست اما باید وضع‌مان را با امروز دنیا قیاس کنیم.

متاسفانه درابتدا بعضی از گروه‌ها از‌ آزادی برای تسلیح خوداستفاده کردند. آن زمان آزادی مطبوعات و اجتماعات وجود داشت. اما بعضی از گروه‌ها این آزادی را هم آغوش برخی تحرکات مسلحانه کردند. حکومت هم تجربه نداشت که چگونه این معضل را حل کند که هم تحرکات مسلحانه کنترل شود و هم آزادی‌ها محفوظ بماند.  آن زمان مطبوعات در آزادی کامل بودند. مطبوعه ای نبود که جایش خالی باشد و نتواند منتشر شود و چیزی نبود که نتوان درباره‌اش نوشت. له و علیه انقلاب، دین و امام نوشته می‌شد. عده‌ای اما فکر کردند که در این فضای آزادی باید حکم اسلحه را پشتوانه حرف‌شان قرار دهند. شاید بتوان گفت آنها هم تجربه نداشتند. البته به راحتی می‌توان گفت آنان سوءنیت داشتند، آنان مزدور امپریالیسم بود‌ند، اما به نظرم واقعیت آن است که آنان هر چه بودند ناشی هم بودند.

حالا که تجربه‌ها کسب شده است. وضعیت فعلی را از لحاظ آزادی چگونه ارزیابی می‌کنید؟

به نظرم پیش‌فرض اصلی حکومت آن است که آزادی حق حکومت است و به مقداری که مصلحت باشد باید به جامعه آزادی داد. این تنها به خصلت‌های روحی ارتباط ندارد بلکه به نظریه و تئوری پشت آن هم ارتباط دارد.

در پیشبرد آمال و آرزوهای انقلاب از تجربه‌ها درس نمی‌گیریم و پیشرفت نمی‌کنیم.
یعنی از زمان امام تاکنون درجا زده‌ایم؟

خیر. عقب‌تر رفته‌ایم. متاسفانه. در حوزه آزادی‌های اجتماعی، اقتصادی و حقوق شهروندی هم دچار همین مسائل هستیم.

در حوزه پوشش مشکلات مشابهی داشتیم. فکر می‌کردیم که چون حجاب واجب است، بی‌حجابی هم حرام است. اگر حکومت اسلامی برقرار شود همه با حجاب می‌شوند. اگر هم کسی تخطی کند او را مجازات می‌کنیم. فکر می‌کردیم به همین سادگی است. یادم نیست از اول انقلاب چند بار به لشکر بی‌حجابی هجوم برده‌ایم و شکست خورده‌ایم و این لشکر بزرگ‌تر هم شده است. یک بار در سلام نوشتیم عقل هم چیز خوبی است. در این مملکت رضاخان با زور اسلحه خواست زنان را بی‌حجاب کند نتوانست، حالا شما چگونه می‌خواهید با زور اسلحه همه را باحجاب کنید؟ راه ترویج حجاب این نیست.

فکر می‌کنم اگر این دعوا را راه نینداخته بودیم. اولا اینقدر بی‌حجابی نداشتیم. ثانیا کسی از جهت مخالفت با حکومت بی‌حجاب نمی‌شد. آن زمان عده‌ای باحجاب بودند و عده‌ای دیگر حجاب نداشتند. بی‌حجابی‌شان هم زننده نبود. اما از این طرف شروع کردند به دست زدن به اقدامات زننده و شعارهای نابجا دادن، از آن طرف شروع کردند به لجبازی با حکومت. ما هنوز باور نکرده‌ایم که آزادی حق مردم است

متاسفانه اگر اتفاق خاصی نیفتد وضع ما در حوزه آزادی روزبه‌روز بدتر و فاصله‌ها از آرمان‌های امام بیشتر می‌شود.

گفته می‌شود دولت فعلی به همان گفتمان زمان امام بازگشته است و برایش اقدامات رادیکال و قاطعیت در تصمیم‌گیری مهم است.

الان شرایط، شرایط انقلاب نیست. هیچ دلیلی وجود ندارد که زمان کنونی رفتار سال 57 را می‌خواهد. تازه همان زمان هم رفتار رادیکال به این معنی نبود که همه چیز را منحل کنیم.

دفاع از آزادي انتخاب مردم ‏ -

رضا تقي زاده ‏ -

عيسي سحرخيز

بهزاد نبوی از رهبران ارشد سازمان مجاهدین انقلاب، نایب رئیس مجلس ششم و وزیر مشاور در کابینه میرحسین موسوی در زمان جنگ با عراق، با سایت قلم مصاحبه ای کرده که فشرده ای از مهم نکات مطرح شده در آن را می خوانید:

شنیده ام برای جلوگیری از تاثیر منفی تورم روی رای مردم در انتخابات بخشنامه ای صادر شده که بر مبنای آن دستگاه های دولتی تا اول تیرماه حق افزایش قیمت های خود را ندارند. یا کارهایی نظیر افزایش حقوق ها و دستمزهای مردم بدون توجه به منابع موجود و عوارض آن و یا توزیع سهام عدالت مثل اعلامیه در سفرهای استانی تلاش هایی برای موفق جلوه دادن دولت و خرید رای مردم است. اما فکر می کنم این کارها توهین به شعور و عزت مردم است.

بزرگترین مقصر در وضعیت کنونی مدیریت ناکارآمد دولت نهم است. دولتی که درآمد ارزی حاصل از فروش نفت و مشتقات نفتی طی سه سال و نیم 270 میلیارد دلار بوده است در حالی که این مقدار بیشتر از یک و نیم برابر هشت سال دولت خاتمی و دو برابر هشت سال دولت هاشمی است، چگونه می تواند خود را موفق بداند؟

زمان که ما هشدار می دادیم که نگذارند پرونده ی هسته ای به شورای امنیت برود آنها می گفتند این ها کاغذ پاره است و اثری ندارد، اما حالا که مشکلات را می خواهند توجیه کنند آن را به گردن تحریم می اندازند.

ماجرای کردان (وزیر کشور احمدی نژاد) یکی از مصادیق بارز عدم صداقت های دولت است. اینها فکر می کنند مردم ماجرای کردان را فراموش می کنند. بالاخره کسی به عنوان وزیر کشور معرفی شده بود که معلوم شد مدرکش جعلی است، اما با این وجود دولت و شخص کردان از کار خود دفاع کردند تا جایی که مجلس مجبور به مداخله و برکناری وزیر کشور شد. جالب است که کردان در دفاع از خود می گفت که یک آژانس سر او در اعطای مدرک آکسفورد کلاه گذاشته بود. گویی کردان خبر ندارد که مدرک تحصیلی را باید با درس خواندن کسب کرد نه با مذاکره با یک آژانس. چنین نمونه ای را در طول تاریخ کشور ندیده ام. چنین رفتارهایی را تنها در دولت نهم می توانید سراغ بگیرید. معتقدم دولت نهم ثروت ملی و مصالح کشور را فدای رای آوری و بقای خود می کند. تاکنون هیچ فرد و دولتی حداقل در سال های پس از پیروزی انقلاب چنین بلایی بر سر کشور و ملت خود نیاورده است.

آنهایی که در سال های قبل از دولت نهم صحبت از هدفمند کردن یارانه ها می کردند منظورشان این نبود که یارانه ها حذف شود و به شصت میلیون نفر ماهانه چهل یا شصت یا حتی بیست هزار تومان بدهیم و همه را حقوق بگیر دولت کنیم. بلکه قرار این بود که یارانه ها حذف شود بعد از طریق سازمان های تامین اجتماعی و این قبیل موسسات به اقشار و دهک های پایین کمک هایی شود که به آنها فشار زیادی وارد نشود. دولت نهم که می خواهد شصت میلیون ایرانی را حقوق بگیر دولت کند آیا به ابعاد این مساله فکر کرده است؟ این که آیا با نوسان قیمت نفت پول واریزی به حساب مردم تغییر می کند و اگر قیمت نفت کاهش یابد، آیا پرداخت مستمری به مردم را که در واقع نوعی "حقوق مکتسبه" شده می توان کم کرد؟

طرح هدفمند یا نقدی کردن یارانه ها در دولت نهم صرفا کارکردی سیاسی دارد. کاملا مشهود است که کاریکاتوری از طرح هدفمند کردن یارانه ها مطرح شده است، صرفا به خاطر این که در فروردین و اردیبهشت و تا قبل از انتخابات پولی به حساب مردم واریز کنند و آن طور که خود می‌گویند بعد از انتخابات یارانه ها حذف شود؟! این کار خریدن رسمی رای بود اما خوشبختانه در مجلس تصویب نشد.

جعفر گلابی

آسيه اميني -

سکوت در قبال دولت به توصيه رهبر

وزير اصلاحات از دايره گمانه زني ها خارج شد ]

لاريجاني در قوه قضاييه مستقر شد

 سعيد کرماني

دو چیز را از من گرفته بودند یا شاید بهتر باشد اینطوری بگویم: دو چیز مهم را در زندگی ام از دست داده بودم . شوق درس خواندن و شور مادری کردن. برای اولی آنقدر جوان بودم که غصه نخوردم و خودم خواندم و آنقدر سر کلاس های درس این و آن به عنوان مهمان، شاگردی کردم که از هیچ رسیدم به شغلی که عاشقانه دوستش داشتم و بعد احساس کردم خالی شدم و هیچ ندارم. برای دومی باز هم آنقدر جوان بودم که یاد نگرفته بودم گذشته را ببندم در یک بقچه و بقچه ای دیگر برای آینده ببندم و آنقدر برای همه کودکان عالم مادری کردم تا رسیدم به جایی که دیگر آغوش خالی و خیال واهی مادری کردن برای این و آن هیچ شده بود. در زندگی حرفه ای ام برای به دست آوردن هر حقیقتی که لا بلای مصلحت ها و منفعت های ساکنان عرصه قدرت پنهان مانده بود، مبارزه کردم. در ایران هم دیگر حرفه ام شده بود میدان مین و میدان جنگ و مبارزه. من هم مثل باقی همکارانم به جای یاد گرفتن و پخته تر شدن در یک چهارچوب حرفه ای مدام از این خانه به آن خانه شدم و خانه به دوشی هم چیزی جز اتلاف آن همه توان ما برای نگه داشتن یک سرپناه باقی نگداشت . همکاران ما در رسانه های جهان روز به روز می اندوختند و ما روز به روز می سوختیم . آنها به عمر بلند نشریات خود می بالیدند و ما بالای سر جنازه های جوان روزنامه هایمان به مرثیه گویان همیشه بدل می شدیم. چیزی که بخشی از تفکر حاکم از من و باقی همجنس های من گرفت روز به روز خرد تر و درگیرترمان می کرد . توان ما برای گرفتن حق های طبیعی مان کجا و توان دیگران برای دهان بستن و خانه نشین کردن‌های غیرطبیعی مان کجا؟ یکی مثل من درس و مدرسه، ممنوع اش شد و دیگری ستاره دار شدن نصیبش شد و آن یکی کار کردن در یک محیط ساده کاری ، با هزار گزینش و پرسش رسمی و غیر رسمی حرامش شد، کسانی به سادگی مردند و کسانی نفس شان به شماره افتاد و باقی هم که در خانه زندانی شدند و پرواز به سمت بخش های دیگر این کره خاکی برایشان ممنوع شد. دارم روده درازی می کنم باز. می خواستم بگویم بعد از سیزده سال یکی مثل من تازه به سرش می زند که مدرسه های دیگر جهان را تجربه کند و زانوی غم به بغل ننشیند و حق خواندن در مدرسه های خانه را گدایی نکند. سر پیری ( در مقایسه باقی همکلاسی ها) کوله بار می بندد و از صفر شروع می کند و تازه می فهمد که این حق را جای دیگر تنها کمی سخت تر می شود...

گفتگوی خواندنی حجت الاسلام علی زادسرجیرفتی، نماینده سابق مجلس شورای اسلامی با آیت الله هاشمی رفسنجانی ریاست مجلس خبرگان رهبری و رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام با ابتکارعمل و تلاش ایشان صورت گرفت و فرصتی بود تا این نماینده ادوار چهارم، پنجم و هفتم که آشنایی کاملی از مشکلات کشور و نحوه اداره امور داشته صراحتا با یکی ازموثرترین چهره های تاریخ انقلاب و نظام جمهوری اسلامی سخن بگوید. در این میان علت سکوت معنا دار هاشمی رفسنجانی در برابر بعضی از برنامه و عملکردهای دوات نهم را جویا شود.آیت الله هاشمی رفسنجانی هم مانند همیشه با سعه صدر به پرسش های آقای زادسر پاسخ گفتند و صراحنت اعلام کردند که چرا در این دوران سکوت برگزیده اند.حجت الاسلام زادسر بذل عنایت فرموده و به دنبال تماس جمهوریت با ایشان متن این گفتگو را پیش ازانتشار در وب سایت شخصی خود در اختیار سایت جمهوریت قرار دادند. آنچه در پی می آید بخشی از این گفتگوست با این شرح که علاقمندان می توانند شرح ماجرا و متن کامل ان را در سایت جناب آقای زادسر(Zadsar.ir ) بخوانند.جمهوریت به سهم خود از ایشان قددرانی کرده و آمادگی خود را برای درج دیدگاه ها و نقطه نظرات همه کارشناسان و فعالان سیاسی و اجتماعی که دلسوز این کشور و نظام هستند، اعلام می کند.

جمهوريت: در سال جاری سعی داریم آرامش خاصی را به این وزارتخانه تزریق کنیم تا بتوانیم اهداف اساسی خود را پیگیری کنیم اما انتخابات ریاست جمهوری مطمئناً در سال جاری آرامش حال حاضر آموزش و پرورش را تحت شعاع خود قرار می دهد.

وزير آموزش و پرورش با اشاره به سوء استفاده‌های احتمالي که در زمان انتخابات ریاست جمهوری از نام و شان فرهنگیان صورت می‌گیرد، گفت: مطمئناً سعی داریم در این انتخابات با مواردی از این قبیل مقابله کنیم و نگذاریم شان و مقام معلم بر پایه بازی‌های سیاسی جناح‌های مختلف کشور قرار گیرد.

علیرضا علی احمدی در گفت‌وگو با "ایلنا" ، افزود: انتخابات ریاست جمهوری آرامش حال حاضر وزارت آموزش و پرورش تحت شعاع قرامی‌دهد.

وزیر آموزش وپرورش با تاکید بر نقش پررنگ فرهنگیان در انتخابات کشور‏, گفت: انتخابات به خصوص برگزاری آن اسماً به عهده وزارت کشور و عملاً با مساعدت معلمان صورت می‌گیرد که این امر در سال‌های گذشته شکل بالقوه ای را به خود گرفته است.

وزير آموزش و پرورش با بیان اینکه اين نهاد سال گذشته سال پر تلاطمی را پشت سر گذاشت، گفت: ما در سال جاری سعی داریم آرامش خاصی را به این وزارتخانه تزریق کنیم تا بتوانیم اهداف اساسی خود را پیگیری کنیم. اما انتخابات ریاست جمهوری مطمئناً در سال جاری آرامش حال حاضر آموزش و پرورش را تحت شعاع خود قرار می دهد.

وزارت آموزش و پرورش پیشنهاد کرده است که مدارس ابتدایی در روز پنج شنبه تعطیل شوند تا دانش آموزان بیشتر استراحت کنند! این پیشنهاد آموزش و پرورش در شرایطی مطرح شده است که بسیاری از کارشناسان بازدهی نظام آموزشی در ایران را به دلیل تعطیلات فراوان پیش بینی شده و پیش بینی نشده به حداقل ممکن رسیده است. اما ظاهراً نزدیک شدن به انتخابات ریاست جمهوری باعث شده تا وزارت آموزش و پرورش هم به کمک محمود احمدی نژاد بیاید و با دادن وعده تعطیلی مدارس ابتدایی در روز پنج شنبه سهم خود را برای انجام تبلیغات به نفع احمدی نژاد پرداخت کند. پیش از این هم اسفندیار رحیم مشایی رئیس سازمان ایرانگردی وعده سفرهای قسطی برای تمام ایرانیان را به مردم داد و محمود احمدی نژاد هم طرح های تعطیلات زمستانه و هرخانواده ایرانی یک مسکن را مطرح کرده بود.

در بند ٥٨ قانون بودجه ٨٨ آمده است: ایجاد هرگونه بار مالی توسط شورای برنامه ریزی توسعه استان جهت پروژه های سفرهای استانی از محل اعتبارات استانی ممنوع است.
مجلس این بند را به این دلیل به قانون بودجه ٨٨ اضافه کرده است که محمود احمدی نژاد و دولتش در سفرهای استانی از تصویب ٢٠٠ تا ٣٠٠ مصوبه برای هر استان خبر می دهند این در حالی است اولاً بخش مهمی از این مصوبات همان مصوباتی هستند که هر ساله در قالب قوانین بودجه کشور می آید و مجلس اعتبار آنرا به تصویب می رساند. دوم اینکه محمود احمدی نژاد به هر سفر استانی که می رود و بین ٢٠٠ تا ٣٠٠ مصوبه را به عنوان مصوبات هیات دولت برای توسعه آن استان اعلام می کند، در عین حال به استانداران دستور می دهد که بخش مهمی از بودجه های مورد نیاز برای اجرایی شدن مصوبات هیأت دولت از محل اعتبارات استانی- که پیشتر توسط مجلس تخصیص اعتبار داده شده تصویب شده است- استفاده کنند! به این ترتیب دولت عملاً اعتباراتی را که قبلاً در مجلس برای استانها تصویب شده است، دوباره تصویب می کند و آنرا به نام خود تمام می کند. 

به کارگرفته شدن چنین شیوه ای از سوی محمود احمدی نژاد و دولتش منجر به آن شد تا جمعی از نمایندگان ضمن اعتراض به این اقدام دولت احمدی نژاد که آن را به نوعی فریب افکار عمومی و بازی با احساسات مردم استانها می دانند، بندی را به قانون بودجه ٨٨ اضافه کنند تا دولت دیگر نتواند از چنین شیوه یی که معمولاً با تبلیغات گسترده همراه است، به سود خود بهره گیری کند. به همین خاطر بند ٥٨ به قانون بودجه ٨٨ اضافه شد و اضافه شدن این بند به قانون اکنون استانداران را با دردسر عجیبی روبرو کرده است.

آنان دیگر این اجازه را ندارند از بودجه های استانی برای وعده های استانی احمدی نژاد خرج کنند و از سوی دیگر انبوهی از وعده های محقق نشده استانی محمود احمدی نژاد هم روی دست استانداران و مسئولان استانی باقی مانده است. به همین دلیل استانداران نامه نگاری با احمدی نژاد را شروع کرده اند و درباره عواقب آن هشدار داده اند و خواستار تأمین اعتبار از منابع دیگری برای محقق ساختن حداقل بخشی از وعده های محقق نشده محمود احمدی نژاد هستند.
 

روز گذشته مهندس نکویی، رئیس ستادانتخاباتی میرحسین موسوی در استان اصفهان در پایان جلسه شورای سیاست‌گذاری این ستاد به ذکر خاطره‌ای از زمان نخست وزیری میرحسین موسوی پرداخت.

به گزارش پایگاه خبری یاران باران، وی گفت:«مهندس موسوی در زمان نخست وزیری دستور داده بودند در زمان حضور هیات دولت در استان ها، فقط یک نوع غذا و آن هم به صورت کاملاً ساده در نظر گرفته شود. یکی از دفعاتی که ایشان به اصفهان سفر کردند، آقای کرباسچی استاندار اصفهان بودند که در پذیرایی از هیات دولت بر خلاف دستور نخست وزیر، دو نوع غذا در نظر گرفته بودند که با اعتراض مهندس موسوی روبرو شد و ایشان از آقای کرباسچی توضیح خواستند که آقای کرباسچی با زیرکی جواب داد، دلیل این کار این است که برای نصف میهمانان یک نوع غذا و برای نصف دیگر نوع غذای دوم در نظر گرفته شده است.»